A-Z of My Heart

قدرشناسی و سپاسگزاری

2010-09-20T04:19:00.000-07:00

عکس: جزیره ورانگو، آگوست 2010

خانم هفتاد ساله که گاهی به من تکنیک های بافتنی یاد می ده خیلی از دست شوهرش و بچه هاش دلخوره.
دایم از نا سپاسی بچه هاش می گه. شوهرش هم پیرمرد گوگولی مهربونی یه که من رفتار بدی ازش ندیدم البته از بیرون هیچوقت نمی شه قضاوت کرد که آیا حق با زنه یا با شوهر! اما چیزی که من در کوتاه مدت دیدم اینه که زن به خاطر کارهای کوچیکی که مرد انجام می ده هیچ قدردانی نمی کنه و در عوض همیشه طلبکاره. آیا ممکنه در گذشته اینقدر آزار دیده که حاضر به بخشش و گذشت نیست؟ آیا داره شوهرش رو تنبیه می کنه؟ آیا به خودش خوش می گذره؟ آیا اگه گذشت کنه و از داشتن یه مونس در روزای پیری شکرگزار باشه بهتر نیست؟ البته من جوابی برای این سوالا ندارم...

******
دیشب توی راه خونه یه خرگوش رو توی خیابون دیدم که مسافت زیادی رو دوید و یک جا زیر درخت توقف کرد. به خاطر فضولی رفتم دنبالش و اون فرار کرد اما متوجه شدم داره قارچ هایی رو که زیر درخت سبز شده می خوره و معلوم بود جای اونها رو خوب بلد بوده چون یکراست به همون نقطه دویده بود.

*****
گاهی میام یه چیزی بنویسم ولی حس می کنم ارزش گفتن نداره یا تکراریه در محتوا...

کرم سوزان Yanakh Karam

2010-05-23T01:32:00.000-07:00

(عکس: قله کیامکی، جلفا، اردیبهشت 1389)

فرخ خان، گوپوز را روی قلبش گذاشته و با چشمان بسته آهنگ "کرم سوزان" را می نوازد.
پانزده نفر در خانه کوچک روستای مرزی مبهوت نواختن او هستند.
باد می وزد و از درز در و پنجره هوهو کشان رد می شود.
باد که اوج می گیرد کرم بیشتر و بیشتر می سوزد.
همه چیز اوج می گیرد و من هم...

--
گوپوز سازی است که توسط عاشق های آذری نواخته می شود.

تندیس دکتر علی شریعتی

2010-04-10T02:55:00.000-07:00

روز پنجشنبه از پارک شریعتی عبور می کردم، از جلوی مجسمه (تندیس نیم تنه دکتر شریعتی) که عبور کردم احساس کردم چیزی غیر عادی بود، برگشتم و نگاه کردم:

پایه سنگی بدون نیم تنه دکتر شریعتی رو دیدم که میلگردهای آهنی ته تنیم تنه روی اون بود اما اثری از نیم تنه دکتر نبود.
"روی پایه سنگی نوشته شده: من پرورده ی آزادی ام"

امروز هر چی توی وب دنبال خبری در باره این تندیس گشتم هیچی پیدا نکردم. فقط فهمیدم که سازنده شخصی به نام "حمید شانس" ه
و پروفایل گوگل او رو پیدا کردم و بهش ایمیل زدم:

"جناب آقای شانس،
پنجشنبه گذشته از پارک شریعتی تهران می گذشتم که متوجه شدم تندیس دکتر شریعتی دیگر در آنجا نیست.
تنها ستون پایه مجسمه باقی بود و نیم تنه را برده بودند.
اگر برایتان مقدور است به من بگویید که چرا مجسمه را برده اند و آیا آن را به محل خود باز خواهند گرداند؟
با احترام فراوان"

دوستان اگه خبری داشتید لطفن اینجا کامنت بگذارید

--
8 خرداد 1389

جناب آقای شانس با بزرگواری ایمیل من رو جواب دادند:

salam azadeh gerami alan emaileto didam labod az serghate mojasameha
khabar dari moteasefane mojasamehe shariati ghaleb nadarae ke dobare
rikhte beshe va takhribe on ghabele jobran nist

تربیت

2010-03-30T22:51:00.000-07:00

***هرکی هستی، هر جا هستی، سال نو مبارک، سال خوبی داشته باشی پر از صلح و صفا، عشق و دوستی، گل و بلبل***

یکی از اتفاقات جالبی که به تازگی برام افتاده اینه که دست سرنوشت یه توله ی کوچولوی شش ماهه از نژاد شیتسو (مثل این عکسی که اینجاست) رو به خونه ما آورده. اسمش "بنی" یه، خیلی شیطون و پر تحرکه و جای یه نوه رو برای مامان پر کرده.

اوایل تحمل حضور یه سگ توی آپارتمان کمی برام چندش آور و سخت بود اما کم کم بهش عادت کردم و جذاب شده. وقتی صدای زنگ در می یاد بنی با هیجان از جاش می پره و به سمت در می ره تا از تازه وارد استقبال کنه. روش استقبالش هم اینه که با خوشحالی دور پاهای آدم می چرخه و بالا و پایین می پره. مثل یه بچه کوچولو برای خودش اسباب بازی داره و گاهی با تمرکز زیاد سرگرم بازی می شه. به توجه نیاز داره و توجه زیادی که ما بهش می دیم داره اونو لوس می کنه.

با گذشت دو هفته از بودنش توی خونه و تقریبن جا خوش کردن اون پیش ما به این نتیجه رسیدم که باید تربیت این کوچولو رو جدی بگیریم. خوشبختانه جای دستشویی مشخصی داره و همیشه از اونجا استفاده می کنه اما رفتارهای بدی هم داره. مثلن گاهی خیلی هیجان زده می شه و با دندون های کوچولوش پاچه شلوار آدم رو می گیره و آویزون می شه. وقتی اسباب بازیشو پرت می کنم به سمتش می دوه و اونو می گیره اما من که انتظار دارم مثل فیلما اونو به من برگردونه ناامید می مونم چون اونو برای خودش نگه می داره و همونجا می شینه. خلاصه الان دنبال مقاله و کتاب هستم برای تربیت سگ و در کنارش دلم می خواد یه سری مطلب در باره مسائل تربیتی و رفتاری انسان ها هم بخونم. الان شروع به تنبیهش کردم یعنی مثلن هر وقت پاچه می گیره قلاده اش رو به شوفاژ می بندم و او از اینکار متنفره و بعد از دو سه دقیقه صدایی شبیه گریه کردن از خودش در می یاره. مامان مثل همیشه خیلی دل نازکه و می خواد که زود بازش کنه. تحمل این حالت اون خیلی سخته اما اگه آدم چند دقیقه بیشتر تحمل کنه نتایج بهتری می گیره. تا جایی که فهمیدم سگ ها رو باید با تشویق و تنبیه(غیر فیزیکی) تربیت کرد. برام جالبه که همین دو عنصر در تربیت آدم ها هم خیلی موثره. امیدوارم بتونم کمی تربیتش کنم.

راستی اگه از دوستایی هستید که یه بچه کوچولو داره که ممکنه از دیدن سگ ما و بازی باهاش خوشحال بشه با کمال میل با شما قرار می ذارم. البته باید بگم که "بنی" همه واکسن هاشو زده و هفته ای دوبار شامپو می شه که اگه شما بخواین ببینیدش همون موقع هم شامپو خواهد شد :)

------------------------
پی نوشت:

بنی دیروز در اوج تنهایی و بی پناهی به فرودگاه رفت تا پیش صاحب قبلی برگرده و دوباره دست به دست بگرده تا یه نفر قبول کنه ازش نگهداری کنه. وقتی یادم می افته که این موجود شش ماهه مثل یه بچه کوچیک نیاز به آرامش و ثبات و خانواده داره، دلم براش می سوزه... خدا نگهدار بنی، ما همه تنهاییم!

فیلم هندی

2010-03-08T00:00:00.000-08:00

به خاطر همکار بودن با هندی ها شاهد یه ماجرا بودم که کم شباهت به فیلم هندی نداشت.

مادر سونیل در بیمارستانی در زادگاهش پس از یکسال مبارزه با تومور مغزی از دنیا رفت. او باید به شهرش بر می گشت تا به عنوان فرزند ارشد جنازه رو تحویل بگیره و مراسم مذهبی ویژه جسد رو به جا بیارن... اما...

مدتی بود که هندی ها از مدیراشون به خاطر مرخصی گله داشتند. طبق قوانین کارشون اونها باید بعد از هر 6 ماه کار در خارج از کشور، دو هفته مرخصی داشته باشن تا به کشورشون برگردن و اقوام رو بیینند و استراحتی بکنن. به خاطر عدم پرداخت مالیات و عوارض مربوط به شهروندان خارجی در ایران، شرکت موفق نشده بود اجازه خروج برای کارکنانش بگیره و این موضوع طولانی و فرسایشی شده بود، تا اینکه مادر سونیل درگذشت. همه هندی ها دست از کار کشیدن، اونها تهدید کرده بودن که تا وقتی سونیل از فرودگاه به سمت هند پرواز نکنه سر کار بر نمی گردند.

بعد از یک روز اعتصاب هندی ها، نیمه شب با تلفن یکی از مدیرهای هندی از خواب پریدم. از من خواست تا به عنوان کسی که زبون فارسی بلده همراهشون باشم تا کارهای مالیات و عوارض و پلیس رو انجام بدن.

صبح زود راه افتادم تا مسیر طولانی تری رو طی کنم و سر قرار برسم. با وجود اینکه خوب زمانبندی کرده بودم اما توی مترو با تاخیر مواجه شدم و به علت شلوغی نتونستم سوار یه قطار بشم. نیم ساعت عقب افتادم. وقتی از تاکسی پیاده شدم می دویدم تا به ساختمون محل قرار برسم. یه جا توی پیاده رو یه آجر کنده شده بود و به شدت زمین خوردم. خاکی و شرمنده رسیدم تا با سه تا هندی مضطرب دیگه بریم دنبال کارها. اونها برای سونیل بیلیط عصر رو گرفته بودن و می خواستن همه اون کارای اداری تا ظهر انجام بشه، این یعنی یه عالمه استرس.

یه روز نیمه بهاری بود با ابرهای قشنگ و نسیم ملایم و هوای خوب. با وجود تاخیر ها و بلاتکلیفی های دو سه ساعته کارها پیش می رفت و در زمان های انتظار با "آدارش" گفتمان فرهنگی داشتم. آدارش بیچاره که مسوول اداری شرکته همزمان به 5 نفر گزارش می داد که کار در چه مرحله ای یه. وقتی بالاخره پلیس اتباع خارجی آخرین مهر رو زد و برای سونیل تاکسی گرفتیم، پراکاش به من زنگ زد، بهش گفتم اون سوار تاکسی شده و داره می ره فرودگاه و او هم گفت که پس حالا ما می ریم سر کارمون.

در سکانس آخر این فیلم هندی من هم یه خورده قهرمان شده بودم و همه از من تشکر می کردن که اصلن حس خوشایندی نداشتم، قهرمان بودن باید کار سختی باشه :)

***
هندی ها واحد پول ما رو استفاده نمی کنن در عوض به اسکناس هزار تومانی می گن "سبز"، پنج هزار تومن می شه پنج تا سبز.
آدارش گفت زن های ایرانی خیلی زیبا و شیک پوش هستن، فقط گاهی زیاد آرایش می کنند.
در هند رسم بر اینه که همسر آینده شخص رو خونواده معرفی می کنن و شخص در زمان نامزدی فرصت داره که عاشق همسر آینده اش بشه، آدارش معتقده که ازدواج های غیر سنتی بیشتر به طلاق منجر می شه!
مثل اینکه خیلی وقتا دخترها خواستگاری می کنند، "دیپاک" پسر هندی دیگه دو هفته به هند رفت تا چند تا خواستگارش رو ببینه ولی دست آخر هیچکدوم رو نپسندید.
هندی ها بیشتر به منافع فردی خودشون فکر می کنن ولی در کارهای گروهی که منافع مشترک واضحی دارن خوب عمل می کنن.
آدارش با دیدن عکس های "اغتشاشگران را شناسایی کنید" که به طرز چندش آوری روی دیوار اداره مالیات نصب شده بود به من توصیه کرد که فقط به فکر خودم و آینده خودم باشم و دنبال دردسر نرم!

در نمازخانه

2010-02-21T02:04:00.000-08:00

[زن چادری چاق با حلقه طلای زرد] سلام خانم، شما تو کدوم بخش کار می کنید
[من] سلام، بخش "آی اس"
[زن چادری] شما قوانین اینجا رو نمیدونید، با روسری نمی تونید بیاید تو باید مقنعه بپوشید
[من] من کارمند اینجا نیستم، شرکت پیمانکار هستیم
[زن چادری] فرقی نمی کنه، قوانین رو باید رعایت کنید
[من] (یاد دخترهایی افتادم که الی می گفت این زن باعث اخراجشون شده و تودلم بهش خندیدم که می خواد چه اهرمی رو استفاده کنه)
[من] خانم من روز اول که برای مصاحبه اومدم به مدیر شرکت گفتم "do you have a dress code" اون هم گفت نه!
[زن چادری] اونا خارجی هستن، نمی دونن. از نگهبانی که امروز به من زنگ زدن و گفتن شما بدون مقنعه هستید گفتم راهتون ندن داخل
[من با قیافه خوابالو و خندون و آروم] ای کاش بگید منو راه ندن، اصلن دلم نمی خواد اینجا کار کنم، منتظر یه بهانه هستم که نیام
[زن چادری گیج که احتمالن یاد دخترهای گریون موقع اخراج افتاده بود] مگه کارتون خیلی سخته
[من] بله، تعداد مشترکین خیلی زیاده، کار سختیه خب
[زن چادری با ادای مهربونی] نه ان شاءا.. که با قوانین اینجا کنار می یایید و همینجا پیش ما کار می کنید
[من] نه خانم، من مقنعه نمی تونم بپوشم، اینو می دونم... دیر شده باید برگردم سر کار... اسم شریفتون چیه...خوشبختم!

یاسی دختر شچاع که قبل از من هم اینجا مقنعه نمی پوشید برام درگیری هاش رو با این زنک تعریف کرده و بود و این که آخر هم یاسی پیروز شده بود و به عنوان کارمند پیمانکار حق روسری پوشیدن رو گرفته بود. محاله بذارم دستاوردهای یاسی به باد بره!

در مترو

2010-01-25T04:01:00.000-08:00

در مترو

پرده اول:
[زن دستفروش در حال بوسیدن اسکناس ها] خدا خیرت بده، دشت اولمه، ایشالا دستت خوب باشه
[زن خریدار] من سید هستم، دستم خوبه حتمن برات اومد داره
[زن دستفروش در حال بوسیدن خریدار] الهی قربونت برم بذار بیشتر ماچت کنم
[من] ای واای، خانم این کارا که می کنی اصلن بهداشتی نیست!
[زن دستفروش] ای خانم! مریض شدن و نشدن که به این حرفا نیست...

پرده دوم:
[زن محجبه سیاهپوش] وای نفسم بند اومد، دارم خفه می شم
[من] به جای ایستادن کمی بشینید کف مترو تا حالتون جا بیاد خب!
[زن محجبه سیاهپوش] نمی تونم بشینم، حالم بدتر می شه، نفسم می گیره
[من] خب الان تو این ایستگاه خیلی ها پیاده می شن، یه نفس راحت می شه کشید
[زن محجبه سیاهپوش] من که از وقتی طلاق گرفتم نفس راحت می کشم ... می خوام مادر شوهرمو بکشم!
[من] فراموشش کنید، اینجوری خودتون هم خوشحال تر زندگی می کنید.
[زن محجبه سیاهپوش] نه! نه! امکان نداره، می کشمش! همه چی رو آماده کردم، وسایل لازم رو خریدم!
[من تو دلم] وای مامان!
[زن محجبه سیاهپوش] دارم خفه می شم
[من] کمی روسری تون رو شل کنید شاید بهتر شین!
[زن محجبه سیاهپوش] نه، به خاطر اون نیست. مال اسلحه است. سنگینه، آخه من مامورم!

باز باز بازگشت

2010-01-04T02:20:00.001-08:00

(عکس: دسامبر 2009، دیماه 1388، دره ای در استان هرمزگان)

باز هم برگشتم، دیدار بعضی دوستان و عزیزان، دستپخت خوشمزه مامان، آلرژی، سفر به جنوب، یه قرارداد کاری غیر منتظره، پروژه نیمه تموم درسی...

سال 2010 مبارک باشه

2009-12-20T07:33:00.000-08:00

(عکس: مارچ 2008، نزدیک باغچه)

همیشه لحظه های آخر یه فرشته پیدا می شه که مشکل اضافه بار آدم رو حل کنه!
رفتم توی پمپ بنزین که دفتر پستی هم هست تا حسین آقا، کارمند ایرانی با مرام اونجا چمدونا رو روی ترازوی دیجیتالی برام وزن کنه. چمدون گنده هه که رفت رو ترازو داشتم سکته می کردم...عددا همینجوری بالا می رفت، 20، 30، 35.... ای وای با این همه بار چیکار کنم!؟ حسین آقا خندید و با شیطنت گفت نترس بابا من با دستم فشار دادم می خواستم یه خورده اذیتت کنم...و ترازو برگشت به بیست کیلو :)

دوتا نکته جالب در باره فرهنگ ایرانی کشف کردم:
یک: آت و آشغال زیاد نگه می داریم. وقتی کفش و لباس نو می خریم از کهنه ها دل نمی کنیم. به انبار کردن مواد غذایی، کتاب، وسایل دکوری علاقه داریم. درنتیجه یک نفر ایرانی به فضای زیادی برای زندگی نیاز داره. با داشتن وسایل زیاد وابستگی های آدم هم زیادتر می شه و یه خرده از آرامش آدم کم می شه. شاید اگر با خودمون قرار بذاریم که وقتی که یه چیزی به خونه اضافه می کنیم یه چیزی هم کم کنیم دورمون خلوت تر بشه و راحت تر باشیم.

دو: استعدادهای درخشان ما همه جذب رشته های فنی می شن در نتیجه ما سیاستمدار، جامعه شناس، اقتصاد دان های باهوش نداریم یا خیلی کم داریم. در غرب نوابغ برعکس ما هستن و بیشتر سراغ رشته های علوم انسانی می رن. در نتیجه اونها سیاستمداران و مدیران خوبی می شن که برای استفاده از توان تکنیکی ما برنامه ریزی می کنن و نوابغ ما رو به کار می گیرن وبقیه ما در ایران زیر دست احمق ترین سیاستمداران و نمایندگان مجلس و ... به دانش فنی و هوش خودمون افتخار می کنیم...آه! من که خیلی باهوش نیستم اما تازگیا از این که رشته فنی خوندم حسابی شرمنده ام!

موش

2009-12-15T14:27:00.000-08:00

(عکس: باغ بوتانیکال، بهار 2008، گوتنبرگ)

چند روز پیش وقتی حوا صبحانه می خورد داشتم از توی کابینت زیر ظرفشویی یه کیسه بر می داشتم تا آشغال ها رو سر راه بیرون بذارم. توی سبد کیسه ها دستم رو فرو کرده بودم و همینطور که با حوا حرف می زدم دنبال یه کیسه بزرگ می گشتم. یهو احساس کردم یه چیزی رفت تو آستینم...هیچ حدسی نمی تونستم بزنم...در نتیجه...جــــــــــــــیغ!
حوا هم بلافاصله شروع به جیغ زدن کرد. من همینطور که جیغ می زدم با مچ دستم از آرنج به پایین آستینم رو سد کردم و شروع به تکون دادن دستم کردم که یه موش کوچولو از تو آستینم پرتاب شد بیرون و فرار کرد. چند ثانیه سکوت...گفتم وای موش بود و دوباره جـــــــــــیغ. خیلی زود یادم افتاد که من از موش نمی ترسم، پس چرا دارم جیغ می زنم و تموم شد.
البته ماجرا تازه شروع شد. حوا خیلی از موش می ترسه و دیگه حاضر نبود تنهایی بیاد تو آشپزخونه. حتی شبا خوابش نمی برد. صابخونه هم از اون بد تر حسابی می ترسید و در اولین فرصت رفت و دو نوع تله موش خرید. من بهش گفتم که همون تله موشای کلاسیک بهتر جواب می دن. خلاصه دیشب برای موشی کوچولو یه استیک گوشت خوشمزه پختیم و ادویه حسابی هم بهش زدیم. دلم خیلی براش می سوخت که با هوس و خوشحالی می یاد که غذا بخوره ولی می میره!
صبح که بیدار شدم تله موش رو چک کردم، غذا خورده شده بود ولی انگار حساسیت فنر بالا نبود. کمی از نونی که برای صبحانه داغ کردم رو توی تله موش گذاشتم و این بار حساسیتش رو زیاد کردم. عصر جنازه موش رو با تله انداختم توی کیسه!
ای کاش می شد با این موش صحبت کرد...عزیز من این 15 کرون که برای کشتن تو هزینه می شه رو می دیم به خودت، خرج یه عمر زندگی تو از این هم کمتره، بگیر و برو از این خونه بیرون...آه...
کاشکی یه تله موشی بود که مثل قفس موش رو می گرفت اما نمی کشت...بعد آدم می برد بیرون رهاش می کرد زبون بسته رو...

به هر حال، من کشتمش! متاسفم!

-------
پی نوشت:
یک روز بعد: با وجود اینکه دیروز صابخونه همه جای کابینت رو تمیز و ضد عفونی کرد امروز با دیدن وضع کابینت متوجه شدیم که موش دیگه ای هم در کار هست، من به عنوان شجاعترین عضو خونه با استفاده از تجربه و تکنیک تله موش دوم رو نصب کردم و یک ساعت بعد موش دوم هم کشته شد...اینا شبیه موشای فاضلاب نیستن، شبیه جری موش کارتونی هستن، شاید چون موشای خارجی هستن خیلی نازترن :)
به بقیه گفتم وقتی دوتا موش وجود داشته منتظر تعداد زیادی موش باشید چون اینا خیلی زاد و ولد می کنن!
یه نکته دیگه اینه که الان می فهمم که قاتلای زنجیره ای بعد از یکی دوتا قتل حساسیت عاطفی و روانی شون رو نسبت به کشتن از دست می دن.

بخوانید

2009-12-09T16:40:00.000-08:00

ما با تجمل گرایی، با اصراف، با تبلیغ کالاهای مصرفی و با خیلی از کارهای جزئی روزمره که فکرش رو هم نمی کنیم به دنیا خیانت می کنیم، باعث جنگ می شیم...آره این یکی جالب بود، ما مثلاً با خرید یه گوشی موبایل جدید به راحتی به برپایی و تداوم جنگ داخلی در جمهوری کنگو کمک مالی می کنیم و انسانها رو با واسطه می کشیم!

تحقیق معتبری در موسسه WorldWatch انجام گرفته با عنوان "از جبهه های جنگ تا مراکز خرید" که رابطه بین تقاضا در بازار و بعضی جنگ ها بر سر منابع در کشورهای جهان سوم رو مورد مطالعه قرار داده و به تازگی باهاش برخورد کردم. اول انگار پتک محکمی به ملاجم خورده بود، طول کشید تا هضمش کنم...قسمت هایی از این مطلب رو ترجمه می کنم:

سیری ناپذیری مصرف کنندگان برای محصولاتی مانند گوشی تلفن همراه و یا سایر کالاهای تجملاتی باعث درگیری های خشونت بار و تلف شدن میلیون ها انسان در برخی کشورهای در حال توسعه است. به عنوان مثال تقاضا برای "کولتان"، ماده معدنی که در گوشی های موبایل و قطعات الکترونیکی کاربرد دارد، الماس، چوب های استوایی و سایر منابع کمیاب باعث کشته شدن یا آوراگی بیش از 20 میلیون نفر شده است.

از کلمبیا تا آنگولا و افغانستان مردم هر روز کشته می شوند تا جوامع مصرف کننده به محصولات مورد علاقه شان دست یابند بدون حتی ذره ای فکر که عواقب خرید آنها متوجه چه کسانی است.

در جمهوری کنگو گروه های شورشی برای در اختیار گرفتن منابع ارزشمند کولتان دست به کشتار می زنند. منابعی که ده سال پیش هیچ ارزشی نداشت اما امروزه به دلیل وجود تقاضای زیاد برای گوشی های موبایل ارزش فراوانی یافته اند. در این خشونت ها بیشترین آسیب به شهروندان عادی یک کشور وارد می شود و بیشترین سود نصیب شورشیان یا دولتمردان غارتگر. برای استخراج از این معادن از نیروی کار برده ها و کودکان استفاده می شود. پسربچه ها به اجبار سرباز می شوند و دختر بچه ها برده های جنسی. نسل کشی از دیگر عوارض اینگونه در گیری هاست. این درگیری ها اغلب در مناطقی با ارزش منابع طبیعی و حیات وحش بالا رخ داده است و در روند تخریب جنگل ها، نابودی گوریل ها، فیل ها و برخی گونه های دیگر نقش زیادی داشته و دارد.

این محققان توصیه می کنند که راه کاستن از این گونه جنگ ها، آگاهی بخشیدن به مصرف کنندگان است تا عواقب خرید خود را بدانند.

در این جدول برخی از جنگ ها که بر سر منابع مصرفی رخ داده اند دیده می شوند، می توانید نام منابع مورد نزاع را نیز ببینید:

نام کشور	سال های جنگ	منابع با ارزش عامل جنگ
افغانستان	1979 - 2001	تریاک، زمرد، لاجورد
آنگولا	1975 - 2002	الماس، نفت
برمه	1949 - تا کنون	تریاک، سنگ های قیمتی، گاز طبیعی، الوار چوب
کمبوجیه	1988 - 1997	سنگ های قیمتی، یاقوت، الوار چوب
کلمبیا	1948 - تا کنون	نفت، کاکائو
کنگو	1996 - تا کنون	کولتان، الماس، طلا، کبالت، مس، قهوه، الوار چوب و ...
اندونزی (آسه)	1976 - تا کنون	گاز طبیعی، الوار چوب
اندونزی (کالیمانتان)	اواخر دهه 60 تا کنون	الوار چوب
اندونزی (پاپوای غربی)	اواسط دهه 60 تا کنون	طلا
لیبریه	1989 - تا کنون	الماس، الوار چوب
نیجریه	دهه 90 تا کنون	نفت
گینه نو پاپوا	1988-1998	مس
سیرالئون	1991-2001	الماس

چند وقت پیش از یه جایی شنیدم که کشورهای اسکاندیناوی که دم از صلح و صفا می زنن و راه به راه به قربانیان جنگ پناهندگی می دن خودشون از عوامل جنگ های داخلی در کشورهای آفریقایی هستن. حالا که این تحقیق رو خوندم بیشتر اون حرف رو می فهمم. نوکیا یه کمپانی فنلاندی یه و اریکسون سوئدی، الان هم جنگ و رقابت برای کولتان که برای موبایل کاربرد داره خیلی شدیده.

با این فکر که ایران ما اینجا در فهرست نیومده ولی همیشه به خاطر منابع عظیمش از پیشرفت باز مونده می رم که بخوابم! الحق که خوب می خوابیم!

کابوس

2009-12-03T08:43:00.001-08:00

(عکس: بالش با ساعت دیجیتال، پروژه درسی، 2008)

امروز به طور تصادفی یه متن جالب خوندم، نکته جالبش هم این بود:

کابوس ها برای این هستند که شما رو از مشکلات روانی آگاه کنند، اگر به اونها توجه نکنید و مشکل رو حل نکنید اونها به شما بر میگردند و گاهی حتی شدیدتر از دفعه قبل به شما نمود پیدا می کنند.

روز لباس گردون

2009-11-27T12:50:00.000-08:00

(عکس: نژاد اسب سوئدی، موزه اسکانسن، استکهلم، نوامبر 2009)

امروز توی فیس بوک به مراسم Kladerbytardag دعوت شده بودم که ایلکیه ترتیب داده بود و کلی هم تبلیغ کرده بود. فکر می کنم این برنامه در ایران هم قابل اجراست برای همین جزئیات و فوایدش رو می گم و امیدوارم شما بتونید پیاده کنید.

معنی این کلمه سوئدی که عنوان این مراسمه "روز تعویض لباس با دیگران" هستش که من براش اسم "لباس گردون" رو انتخاب کردم به این دلیل که لباس ها دست به دست می گردن.

شما حتماً گاهی حس کردید که یک لباستون دلتون رو زده، از مد افتاده، توی مهمونی ها چند بار پوشیدید و دیگه دوست ندارید بپوشید، شاید براتون تنگ یا گشاد شده، به این ترتیب هر سال چند دست لباس دارید که کاندید دور انداختن یا بخشیدن می شن!

اگر یه آدم باحال مثل این دوست من پیدا بشه می تونه یه قرار عصرونه ترتیب بده و به همه دوستاش بگه که امروز روز "لباس گردون"ه و لباس ها رو بردارید و برای مقداری هیجان خودتونو آماده کنید.

چنین مراسمی باید قوانینی هم داشته باشه، پارسال که من تو این برنامه شرکت کردم اینظور اجرا شد که همه کیسه های لباس رو گوشه اتاق پذیرایی چیدن، یه نفر با توافق همه مجری شد، با آب و تاب و نمک زیاد دونه دونه لباس ها رو از توی کیسه در می آورد و مارک و سایز و رنگ رو اعلام می کرد و لباس رو رو به همه می گردوند تا خوب دیده بشه، بعد اگر یه نفر لباس رو می خواست اون رو می گرفت، اگر دو نفر می خواستن باید یه نفر دیگه که مسوول تاس انداختن شده بود تاس می انداخت، زوج و فرد رو به دو نفر نسبت می دادن و تاس انداخته می شد و نتیجه مشخص می کرد که لباس به کی می رسه! گاهی یه لباس از مارک خوب هفت هشت تا طرفدار داشت که با دوتا تاس و چند مرحله تاس انداختن به روش حذفی به یه نفر می رسیدن، بیشتر هیجانش همینجا بود. یه بار من بین تعداد زیاد برنده شدم و ذوق کردم.

امسال نحوه اجرا متفاوت بود، توی یه سالن بزرگ میزهای زیادی چیده بودن و روی هر میز برچسبی زده بودن که یک نوع لباس مثل دامن، شلوار، کت، متفرقه و... روی اون میز قرار می گرفت. هرکی وارد می شد لباس هایی که با خودش آورده بود رو روی میزها می چید و به تعداد لباس هایی که آورده بود می تونست از لباس های دیگران برداره.

همیشه آخر سر ممکنه آدم خیلی خوشحال بشه یا کمی ناراحت یا یه خورده حرص بزنه که چرا فلان لباس خوب گیرش نیومده. به هر حال مزایای این کار خیلی زیاده و امیدوارم بشه تو ایران هم چنین کارهایی رو انجام داد. متاسفانه یه قسمت از فرهنگ ما که زیاد خوشایند نیست افاده و فخر فروشی و کلاس گذاشتنه و ممکنه بعضی ها این کار رو در شان خودشون ندونن.

2009-11-22T09:50:00.000-08:00

(عکس: استکهلم، 15 نوامبر 2009)

تا حالا شده یه نفر بی مقدمه یا بامقدمه به شما بگه که:
"من حس می کنم تو تو زندگیت آدم موفقی می شی!"
"من حس می کنم تو تو کارت خوب پیشرفت می کنی!"
"احساس می کنم آینده خوبی داری!"
"مطمئنم اتفاقات خوبی برات می افته!"

حتماٌ خیلی حس خوبی بهتون دست داده یا می ده اگه بشنوید. تردید ندارم که به پیشرفتتون هم کمک می کنه!

پس چرا بی مقدمه به نفر بعدی که می بینید یکی از این جملات رو نگید!؟

2009-11-21T08:52:00.000-08:00

گاهی سر بر بالش اکنون بگذار و ساعتی روی همه نقشه ها و آرزوها و خواسته ها خط فراموشی بزن

شنبه

2009-11-07T14:49:00.000-08:00

دلم برای نوشتن تنگ شده بود، یهو هزار تا کار سرم ریخته، کم کم باید کار روی پایان نامه و تز رو شروع کنم. راستش چون خیلی ذهنم مشغوله و درگیر تکالیف هستم فکر کردم براتون یه گزارش تصویری از چیزای جالبی که امروز دیدم بذارم اینجا.

به لطف یه دوست خوب امروز برنامه دوچرخه سواری داشتیم، جای همه تون خالی!

خانه دوست اینجاست :)

شاه بلوط هایی که از درخت افتاده بود

باغچه خونه دوستم اینا با شبنم صبحگاهی

مزرعه ها و تفریحات خاص!

مادری که بچه دو ساله اش رو تنگ در آغوش گرفته بود و با آرامش به اردک ها غذا می دادن...

یه مشت دیوونه که تو سرما توی دریاچه غواصی می کردن! چند تاشون کله هاشونو از آب بیرون آورده بودن و انگار که تو اتاق پذیرایی نشستن با هم گپ می زدن :)

شاد باشید

کرم تابستانی گیاه زمستانی

2009-10-22T08:40:00.001-07:00

دیشب یه مهمونی شام ترتیب داده بودیم. قرار بود من برم خونه زنودیا و برای اون و آلکساندر دوست پسرش عدس پلو بپزم، زنودیا هم غذای چینی بپزه.

همه مواد لازم رو برداشتم و راه افتادم. وقتی رسیدم سوپ سنگاپوری حاضر شده بود. خیلی آبکی، مثل آب قرمز رنگ شفاف با رون مرغ، ولی خوشمزه بود، لااقل به امتحانش می ارزید.

وقتی من داشتم عدس پلو رو آماده می کردم زنودیا داشت به آلکس رقص سالسا یاد می داد.

بعد از شام حسابی در باره فرهنگ مردم ایران و چین حرف زدیم بخصوص در باره غذا. من بهشون گفتم که ما مواد گوشتی خیلی محدودی رو استفاده می کنیم، گوسفند، گاو، مرغ و ماهی. اون هم از انواع مار و ماهی و حشره و میمون و ... که می خورن صحبت کرد. یه سری از گونه های جانوری به خاطر اینکه چینی ها در خوردنشون زیاده روی کردن رو به انقراضه!

عکسی که اینجا می بینید نتیجه صحبت من با او در باره داروسازی چندهزارساله چینی هاست. این یکی چون به نظرم جالب بود براتون تعریف می کنم. یک نوع کرم هست که در پایان تابستون موقع مرگش زیر خاک می ره و به ریشه یک گیاه می چسبه، گیاه در طول زمستون ریشه های جدیدی پرورش می ده که از درون بدن کرم عبور می کنن. این ترکیب گرون قیمت اسمش هست "کرم تابستان گیاه زمستان" یه درمان موفق برای بیماری دیابت محسوب می شه.

در ضمن توی داروخانه های چینی پودر انواع حشرات رو هم می تونید گیر بیارید.

درد

2009-10-20T13:06:00.000-07:00

(منبع عکس اینجا)

چه شیرینه لحظات کوتاه بی حسی بین لحظات مداوم درد
خیلی شیرین تر از زمانی که هیچ دردی بین دو راحتی یا راحتی بین دو درد نباشه
در باره درد جسمی حرف می زنم مثل دندون درد، سردرد یا دل درد، درد بعد از بی حسی یه عمل جراحی...
درد آدم رو به جسم برمی گردونه و ماجرای عجیبیه ماجرای جسم و تن
درد کجاست؟ حتمن تو عالم پزشکی توضیحات زیادی براش هست
لحظه اومدنش و رفتنش همیشه برام کمی غریبه ولی گاهی یهو به خودم می یام و می بینم که درد رفته، بدون اینکه لحظه رفتنش رو حس کرده باشم
وقتی درد می یاد گاهی یاد اونهایی می افتیم که درد دارن، بیچاره اونهایی که دردهای طولانی و مداوم دارن
هر وقت حاج خانم از درد مفاصلش و درد زانوهاش می گه درمونده می شم که چی باید بهش بگم، چه دلداری بدم؟
دردی که خوب شدنی نیست!
بیچاره اونایی که سرطان دارن، میگرن شدید دارن... در هرلحظه چقدر آدم توی دنیا درد می کشن؟
آیا درد واحد اندازه گیری داره؟
آیا می شه یه روز توی دنیا هیچکی درد نکشه؟
به آدمی که درد می کشه و در تسکین دردش نمی شه موثر بود، چه کمک دیگه ای می شه کرد؟
بیچاره اونایی که عزیزشون، محبوبشون جلوی چشمشون درد می کشه، دردی که ...
خدایا به همه درمندان کمک کن، تو از همه تواناتری، هرچند دردمند و درد و دوا رو همه تو دادی!

15 دقیقه آکادمیک

2009-10-13T16:18:00.000-07:00

(عکس: جایزه نوبل، ساختمان شهرداری استکهلم، بهار 2008)

ماگنوس مهربان منتظر بود تا دانشجوهای بی انضباط پیداشون بشه تا درس رو شروع کنه. اصلا عصبانی یا ناراحت نشد که بچه ها دیر کردن و بی احترامی و ...، در عوض یه داستان تعریف کرد: تاریخچه 15 دقیقه آکادمیک.

بیشتر دانشگاه ها برای هر کلاس یه ساعت شروع رسمی اعلام می کنن ولی شروع واقعی کلاس 15 دقیقه با تاخیر انجام می شه. ماجرا به دانشگاه شهر اوپسالا بر می گرده در روزگار قدیم. در اون زمان مردم ساعت نداشتند و با صدای ناقوس کلیسا از زمان مطلع می شدند. در ساعت های خاصی نواختن ناقوس 15 دقیقه ادامه پیدا می کرده و در شهر کوچیک اوپسالا حداکثر فاصله ای که می شده از دانشگاه داشت 15 دقیقه پیاده روی داشته! یعنی با شروع نواختن ناقوس افراد به سمت کلاس درس راه می افتادن و دورترین فرد تا دقیقه پانزدهم وارد کلاس شده بوده.

ماگنوس درس رو شروع کرد. بی نظم ها هم کم کم پیداشون می شد. در بی نظمی هم همیشه نظمی حاکمه و این افراد همیشه به یک ترتیب و در زمان خاصی وارد می شن. وقتی در حین صحبت استاد یک دانشجو وارد می شد و سرش رو می انداخت پایین تا بره بشینه ماگنوس از پشت سر او با صدای آروم و متینی سلام می گفت و به ادامه جمله قبلی می پرداخت!

------
پی نوشت:
امروز که وارد کلاس شدم فکر می کردم دو سه دقیقه دیر رسیدم، در رو باز کردم به آلکساندرا سلام کردم و با دقت کاپشن و کلاهم رو آویزون کردم و یه جای مناسب پیدا کردم و نشستم. در تمام این ثانیه ها لبحند و نگاه مبهم بچه ها سنگینی می کرد، احساس کردم یه مشکلی دارم تو سر و لباسم. به هر حال تمرکز کردم روی درس و صحبت های الکساندرا که یک دقیقه بعد تموم شد!!!
یعنی آخر کلاس رسیده بودم...باورکردنی نبود!
مشکل به خاطر تقویم گوگل من بود که با ساعت ایران تنظیم شده.
اصلاً من که خودم مشکل دارم چرا به بقیه نمره انضباط می دم :)

گشت ارشاد

2009-10-09T11:17:00.001-07:00

از دیدن یک خبر توی تابناک خیلی خوشحال شدم، هرچند به این حکومت و رفتار اجتماعی اش هیچ اعتباری نیست:

فرمانده ناجا:دیگر نیازی به گشت ارشادنیست

فرمانده نیروی انتظامی اعلام کرد: شرایط جامعه بهتر شده است و دیگر نیازی به حضور گشت‌های ارشاد نیست.

پیشنهاد می کنم یه سری به منبع خبر بزنید و کامنت خواننده ها رو ببینید. خواهید دید که مشکل فرهنگی کم نداریم.

به زنان و مردان ایرانی تبریک می گم و به افتخار همه مون شادی می کنم. امیدوارم همه ما در ترویج این فرهنگ که به آزادی های هم احترام بذاریم موثر باشیم و فریب سفسطه بازی آخوندا رو نخوریم. انسان رو خداوند با عزت آفریده و ذات انسان عزیز و شریفه، باید بهش احترام گذاشت نه با چوب و چماق هدایتش کرد.

2009-10-08T06:20:00.000-07:00

(عکس: کی بار، اکتبر 2009، گوتنبرگ)

امروز گلوم می سوخت ولی نه از ویروس!

دیروز با زنودیا، دوست خوب تایوانی رفتم سینما، بیلیط نیم بها داشت و منو دعوت کرد. فیلم «کوکو شانل» داستان زندگی طراح مد معروف فرانسوی، به زبان اصلی یعنی فرانسوی و با زیرنویس سوئدی...
تازه فهمیدم که سوئدی خیلی می فهمم، 70% از فیلم رو متوجه شدم. بعد از سینما با زنودیا رفتیم به یه بار که بیلیط فوتبالی که برنده شده بود رو بگیره، پسر سوئدی که بیلیط رو داد، دستش رو دراز کرد و با هر دو ما دست داد و ما از تعجب شاخ در آوردیم چون در سوئد دست دادن مرسوم نیست. زنودیا که از گرفتن بیلیط خوشحال بود با جثه کوچیکش چند بار بالا و پایین پرید و خوشحالی شو ابراز کرد. اون راس راسی مثل شخصیت های کارتونی می مونه خیلی شاد و بامزه با مژه های مصنوی و موهای لخت خیلی خیلی بلند و البته آرایش و لباس های خاص. در تلفظ حرف «ر» هم مثل بقیه چینی ها مشکل داره :)
از این که یه دوست دختر پیدا کردم خوشحالم چون اینجا دخترهای کمی رو می شناسم و اونها هم سرشون حسابی شلوغه!

بارون زیاد می یاد و ابر و سرما، این روزا دما بالاتر از 12 درجه نرفته.

2009-10-03T12:22:00.000-07:00

(عکس: گوتنبرگ، لندوه تر، 3 اکتبر 2009)

من که با دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
هرگز به خواب هم نمی دیدم
توی دنیا جایی
سیب ها روی زمین می پوسند

پاییز زیبا

2009-09-30T09:51:00.001-07:00

(عکس ها: 30 سپتامبر 2009، گوتنبرگ )

پیچک های دیواری به پاییز برخوردن، همیشه زودتر از بقیه برگ ها قرمز می شن
بازی با برگ های رنگارنگ و چیدن و عکاسی از اونها خیلی لذت بخشه
در پاییز حاضر باشید و به خاطر دغدغه های زندگی اون رو از دست ندید

امیدوارم خزون عمرم مثل این پیچکا قشنگ باشه
:)

عکس ها رو با موبایل گرفتم و بی کیفیت هستن
راستی اگر توی تهران دنبال این پیچک ها می گردین یه سری به خیابون ها و دیوارای اطراف پارک جمشیدیه بزنید

به خانه ات برگرد

2009-09-24T14:49:00.000-07:00

(عکس: ایستگاه اتوبوس، گوتنبرگ، 24 سپتامبر 2009)

از نژاد پرستی سوئدی ها یه چیزایی شنیده بودم ولی چون صورت و رفتارشون معمولا سرده هیچوقت احساس نکردم فکر بدی در باره ما می کنن.
به هر حال امروز تو ایستگاه اتوبوس روی نیمکت این نوشته رو دیدم و معنیش اینه: مسلمان به خانه ات برگرد!

خونه اولین حسی که به آدم می ده امنیته بنا بر این شخصی که اینو نوشته منظورش این بوده که اینجا برای تو امن نیست چون ما تو رو اینجا نمی خواهیم. آیا مسلمون هایی که اینجا هستن توی خونه شون در عراق، ایران، سومالی و... احساس امنیت داشتن؟!

بگذریم! این نظر شخصی یه نفری بوده خب! این سوئدی ها هنوز هم به نظرم آدمای خجالتی ساکت و کم خطری می رسن...

2009-09-17T08:36:00.000-07:00

(عکس: موزه میراث فرهنگی روستایی، رشت، سراوان، مرداد 88)

مرد سوئدی همسایه رنگ زدن پرچین و دیوار خونه اش رو تموم کرده و رفته و من هنوز برای انجام پروژه تمرکز ندارم. آهنگ های پر انرژی دیسکو رو ساکت کردم و به شجریان پناه آوردم.

******

وقتی از کمبودهام در نبودش شکایت کردم گفت
"گاهی وجود بعضی مرزها باعث می شه بعضی مرزها برداشته بشه"
و من گفتم "آره انگار، شاید اگه پیش هم بودیم اینقدر حرف نمی زدیم با هم"

******

یک زن 46 ساله که خیلی سختی کشیده می تونه به آدم وحشتناکی تبدیل بشه، من گاهی بهش حق می دادم، این روزها به خاطر بعضی مسائل بیشتر به اون و زندگی و شخصیتش فکر می کنم، سوژه جالبی یه برای مطالعه بعضی موضوعات روانی آدما.
نظرم در باره حق به جانب بودنش کمی عوض شده، البته خیلی وقته سعی می کنم قضاوت های خودمو قطعی و همیشگی قلمداد نکنم.
اگر یه نفر یه شما بدی کنه و شما هم به خودتون حق بدید که با بدی جوابشو بدین شما به هر حال در جوهره وجودتون بدی هست و الا اگر هم بخواهید نمی تونید بدی کنید. خیلی وقتا آدم هایی که مورد ظلم واقع می شن و حقشون ضایع می شه حتی با وجود اینکه می دونن می تونن یه جوری تلافی کنن، این کار رو نمی کنن. ممکنه گاهی دلیلش ضعف و ترس باشه ولی خیلی وقتا دلیلش اینه که جوهره وجود اونها از ظلم پاکه. البته یه بحث خیلی پیچیده اینجا مطرحه که این چیزی که حالا من بهش گفتم جوهره وجود ماهیتش چیه و آدم در انتخابش چقدر تاثیر داشته، جبر و اختیار و ...عدل و ظلم در آفرینش و... من که از وارد شدن به این مبحث هیچ نتیجه ای هرگز نگرفتم فقط شاید کمی نسبی گرا شدم. ( کتاب "بشر چیست" اثر مارک تواین کل قضیه خوب بودن و بد بودن آدم ها رو زیر سوال می بره و شاید نتیجه حرفاش اینه که انسان ها هیچ اختیاری در آونچه که هستن ندارن و هیچ کس رو نباید به خاطر رفتارش تشویق یا محکوم کرد)

من (بدون هیچ دلیل قاطعی) انسان ها رو در رفتارشون و وضع زندگیشون مختار و مسئول می دونم.

این زن چند ماه پیش حق یه نفر رو ضایع کرد و یه مبلغ حدود شاید هفتصد هزار تومن از اون رو که باید پس می داد پس نداد، توجیهش هم این بود که چون او توی صحبت با من رعایت ادب و احترام کافی نکرده اگه پولشو پس می دادم همیشه احساس تاسف و شکست می کردم. اما تا حالا چند باری به زور سر صحبت سر این موضوع رو با من باز کرده، در اینجا چون من در جریان ریز وقایع بودم به نوعی افکار عمومی محسوب می شم. هر بار که صحبت می کنه یه روح پریشون و سرگردون رو می بینم که شدت زور زدنش برای توجیه عمل زشتش، شدت آگاهی ناخوداگاهش رو به اشتباهش می رسونه. از یه طرف به خاطر همه کارای بد این زن نسبت به دوستم و خودم احساس می کنم موجود پلید و کثیفیه از یه طرف چون کمی از گذشته ناخوشایندش رو می دونم براش احساس تاسف می کنم و دعا می کنم اتفاقای خوبی براش بیفته تا شاد بشه و شاید آروم.

نکته آخر اینه که آدم وقتی عادت کنه از کنار اشتباهات کوچیکش آسون بگذره و خودش رو توجیه کنه کم کم به یه دیو تبدیل می شه که نه خودش آرامش داره و نه اظرافیان از شرش در امان هستن. بهترین کاری که اطرافیان می تونن انجام بدن اینه که از همچین آدمی تا می تونن فاصله بگیرن و براش دعا کنن.

من تصمیم گرفتم در اولین فرصت از این زن دور بشم و خوشحالم :)

بازگشت

2009-09-08T04:50:00.000-07:00

تا توی هواپیما نشستم خوابم برد، وقتی بیدار شدم رو هوا بودیم. باز هم دورترین صندلی ممکن به پنجره بودم. رفتم انتهای هواپیما تا از پنجره بیرون رو تماشا کنم، خیلی زود به یه لایه ضخیم ابر رسیدیم و بر عکس دفعه قبل خبری اروپای سبز و آبی نبود.
یهویی از تابستون و هوای 35 درجه وارد زمستون و هوای 15 درجه شدم با ابر و بارون. هرچند عاشق بارون هستم ولی انگار یاد زمستون طولانی که در پیش دارم زیاد خوشحالم نکرد. توی اتوبوسی که به شهر می رفت جاده های تمیز با حاشیه تپه های سرسبز و درخت های سوزنی برگ رو تماشا کردم و وقتی وارد شهر شدم سوئدی ها رو نگاه کردم که با چشم های روشن، پوستهای پریده رنگ و موهای بلوند، آروم آروم و متفکر راه می رفتن و زندگی می کردن، دلم براشون تنگ شده بود! همه محله هایی که اتوبوس رد می شد رو انگار که توی خواب دیده بودم و ته دلم خوشحال شدم که دوباره می بینمشون.
احساس می کنم دوباره وارد یه شهر عروسکی شدم با خونه های عروسکی که عروسکهای چشم آبی با سگ های پشمالو توش زندگی می کنن، انگار واقعی نیست...
****
تابستونی که گذشت فصل عجیبی بود، دلچسب و خاطره انگیز
اونقدر اتفاقات زیادی افتاد که انگار به جای سه ماه سه سال طول کشید، یه قسمتش انتخابات و بعدش بود
یه قسمتش هم تغییر و تحولات شخصی در جهت خیلی مثبت :)

2009-08-11T04:54:00.000-07:00

منبع عكس

اونقدر بارون باريد كه آب بالا اومد.
خشكي به صورت جزيره هايي مجزا از هم دراومد.
ما توي جزيره هاي مختلف گير افتاده بوديم.
كلبه ي زيبا و امني كه روي يه تپه توي بزرگترين جزيره بود توي هواي مه آلود و بارون نم نم مقصد خوبي بود.
من تلاش مي كردم تا به سمتش برم.
از توي كم عمق ترين آب ها راه مي رفتم و از جزيره ها عبور مي كردم.
تعجب مي كردم چطور هم بارون مي ياد و هم آب زلاله!
به كلبه رسيدم كه صميمي و روشن بود.
بوي چوب و كاغذ ديواري رطوبت زده رو مي بلعيدم و از كلبه امن بارون و جزيره ها رو تماشا مي كردم.

2009-07-26T05:29:00.000-07:00

دو جا هست که رسیدن بی معنی و خالی از لطف به نظر می رسه
1- وقتی برای هدفت هیچ تلاشی نکردی و بهش رسیدی
2- وقتی بیش از حد تلاش کردی و اونقدر خسته ای که نمی تونی خوشحالی رو حس کنی

2009-07-21T02:34:00.000-07:00

وقتي شونزده ساله بودم پينك فلويد زياد گوش مي دادم. خيلي هم به ياد گيري زبون انگليسي و فهميدن متن آهنگ ها علاقه داشتم. يكي از آهنگ هاي خيلي مورد علاقه من اون روزها Watching TV از آلبوم ديوار بود. چند كلمه اي مي فهميدم اما تازه ديروز يه خاطرات عجيبي از اون آهنگ و متن و موضوعش يادم افتاد و احساس كردم ماجراي اون خيلي شبيه داستان جنبش سبز ما و نداي شهيد ماست.

متن اين آهنگ در باره قتل عام سال 1989 آزاديخواهان چيني در ميدان تيانانمن "Tiananmen Square" هستش و ماجرا از اين قراره كه عده اي از دانشجويان و نخبگان چيني با مشاهده فروپاشي تعدادي از حكومت هاي كمونيستي دنيا جرات پيدا كردن و دست به يه سري تظاهرات عليه حكومت مستبد و سركوبگر چين زدند. تظاهرات اعتراضي حدود 7 هفته ادامه داشت و در اين بين كشته شدن بعضي از رهبران اين جنبش بر شدت اعتراض ها مي افزود. در نهايت در يكي از تجمعات در ميدان تيانانمن پليس سركوبگر دست به قتل عام معترضين غير مسلح زد و برخي آمار غير رسمي حكايت از كشته شدن 20 هزار نفر دارد. صحنه هاي اين قتل عام بسيار فجيع بوده اند.

ويدئوي اين آهنگ تصوير جنازه زن جواني را نشون مي ده كه در لباس زرد رنگي نقش زمين شده و از قربانيان اين كشتاره.
و اما ترجمه متن( متاسفم اگه زياد خوب ترجمه نكردم):

داشتيم تلويزيون تماشا مي كرديم
در ميدان تيانانمن
محبوبم رو از دست دادم
رز زرد رنگم رو
در لباس هاي خون آلوده
از دست دادم

او(زن) تو يه شيريني پزي سر آشپز بود
يه آلونك نمور(؟) كنار سيل بند رود يانگ تسه

او موهاي درخشاني داشت
دختر يك مهندس بود

قطره اشكي نخواهي ريخت؟
به خاطر رز زرد من
رز زرد من
در لباس هاي خون آلود

او خوش اندام بود(؟)
آرزوهاي بلندي داشت
چشم هاي بادامي
و پوست زرد(؟) داشت
او دانشجوي فلسفه بود

آيا با من مويه نمي كني؟
براي رز زردم
اشكي نمي ريزي؟
براي لباس هاي خون آلودش

او موهاي درخشاني داشت
او خوش اندام بود(؟)
چشم هاي بادامي
و پوست زرد(؟) داشت
دختر يك مهندس بود

حالا تپانچه هايتان را برداريد
سنگ هايتان را برداريد
چاقوهايتان را برداريد
و تا استخوانشان بدرانيد
آنها نوچه هاي دستگاه بقالي هستند(؟)
آسياب هاي تاريك شيطاني را بنا مي كنند
كارخانجات جهنم را روي زمين پياده مي كنند
آنها بليط رديف اول كالواري( محل مصلوب شدن مسيح) را مي خرند

اينها به من هيچ ربطي نداره
و من براي خواهرم عزاداري مي كنم
اي مردم چين! مردم چين!
فراموش مكنيد، فراموش مكنيد
بچه هايي كه براي شما جان دادند
زنده باد جمهوري!

ايا ما بعد از اين همه خون هيچ كاري كرديم؟
من فكر مي كنم كاري كرده ايم
ما تلويزيون تماشا كرده ايم
تلويزيون تماشا كرده ايم
ما تلويزيون تماشا كرده ايم
تلويزيون تماشا كرده ايم

او پرچم سفيدي با خود داشت كه مي گفت
اكنون آزادي
او فكر مي كرد كه ديوار بزرگ چين
فرو خواهد ريخت

او دانشجو بود
پدرش مهندس بود
آيا اشكي نخواهي ريخت؟
براي رز زرد من
رز زرد من
در لباس هاي خون آلود

پدربزرگش با "چيانگ كايشك" جنگيده بود
با آن موش كثيف فاضلاب
كه به تفنگدارانش دستور مي داد
به زن ها و بچه ها شليك كنند
تصور كن، تصور كن
و در يهار 48
"مائو تسه تونگ" ديگه از كوره در رفت
و ديكتاتور پير "چيانگ" رو انداخت
بيرون از كشور چين
"چيانگ كايشك" در "فورموسا" سقوط كرد
و اونها جزيره "كيو موي" رو مسلح كردند
و پوكه هاي فشنگ بر فراز درياي چين پرواز مي كردند
و اونها "فورموسا" رو به يك كارخانه توليد كفش تبديل كردند
و اسمش رو تايوان گذاشتند

و او با مردان "كروماگنون" فرق داره( از انسان هاي اوليه)
او با "آنه بولين" فرق داره( يه ملكه انگليسي)
او با "روزنبرگ" ها فرق داره( به خاطر جاسوسي هسته اي اعدام شدند)
او با يهودي گمنام فرق داره
با نيكاراگوايي گمنان فرق داره

نيمي سوپر استار، نيمي قرباني
او نماد جديدي از ستاره پيروزي يه
او با "دودو" فرق داره
با "كانكا بونو" فرق داره
با "آزتك" فرق داره
و با "چروكي" فرق داره

او خواهر همه است
سمبل شكست ماست
يكي از پنجاه ميليونه
و كسي كه مي تونه كمك كنه تا ما آزاد بشيم
چون او در تلويزيون كشته شد
و من براي خواهرم عزادارم

We were watching TV
In Tiananmen Square
Lost my baby there
My yellow rose
In her bloodstained clothes
She was a short order pastry chef
In a Dim Sum dive on the Yangtze tideway
She had a shiny hair
She was a daughter of an engineer
Won't you shed a tear
For my yellow rose
My yellow rose
In her bloodstained clothes
She had a perfect breasts
She had high hopes
She had almond eyes
She had yellow thighs
She was a student of philosophy
Won't you grieve with me
For my yellow rose
Shed a tear
For her bloodstained clothes
She had shiny hair
She had perfect breasts
She had almond eyes
She had yellow thighs
She was a daughter af an engineer
So get out your pistols
Get out your stones
Get out your knives
Cut them to the bone
They are the lackeys of the grocer's machine
They built the dark satanic mills
That manufacture hell on earth
They bought the front row seats on Calvary
They are irrelevant to me
And I grieve for my sister
People of China
Do not forget do not forget
The children who died for you
Long live the Republic
Did we do anything after this
I've feeling we did
We were watching TV
Watching TV
We were watching TV
Watching TV
She wore a white bandanna that said
Freedom now
She thought the Great Wall of China
Would come tumbling down
She was a student
Her father was an engineer
Won't you shed a tear
For my yellow rose
My yellow rose
In her bloodstained clothes
Her grandpa fought old Chiang Kai-shek
That no-good low-down dirty rat
Who used to order his troops
To fire on women and children
Imagine that imagine that
And in the spring of'48
Mao Tse-tung got quite irate
And he kicked that old dictator Chiang
Out of the state of China
Chiang Kai-shek came down in Formosa
And they armed the island of Quemoy
And the shells were flying across the China Sea
And they turned Formosa into a shoe factory
Called Taiwan
And she is different from Cro-Magnon man
She's different from Anne Boleyn
She is different from the Rosenbergs
And from the unknown Jew
She is different from the unknown Nicaraguan
Half superstar half victim
She's a victor star conceptually new
And she is different from the Dodo
And from the Kankabono
She is different from the Aztec
And from the Cherokee
She's everybody's sister
She's a symbolic of our failure
She's the one in fifty million
Who can help us to be free
Because she died on TV
And I grieve for my sister

2009-07-18T03:54:00.000-07:00

(عكس: ابيانه، تير ماه 1388)

بعضي روزها هيچ جادويي ندارن، نگاه ها تهي، آدم ها خسته، نا اميد
همه اين توصيفات از نگاه خود منه، پس يعني بعضي روزها هيچ جادويي تو نگاه من نيست!

يه روز بدون جادو، دوشنبه هفته پيش: ماشين هاي زير پل به دليل نا معلومي بوق مي زنن، كرمي كه مي خواي بخري توي دارو خونه وجود نداره، زن ميانسال خسته كه كيف ورزشي فرزندش تو دستشه، كليد رو با بيحالي توي قفل مي چرخونه...

يه روز جادويي:
پاشنه كفش خواهرم تو ايستگاه مترو كنده شد، به كارگر مترو كه سعي كرد درستش كنه و نتونست كلي خنديديم، خودش هم مي خنديد چون من بهتر از اون ميخ رو كوبوندم، تو قطار دوست يه پسر كه جاشو به من داد و خودش ايستاد گفت كه پاي پسره مصنوعيه، من كه باور كردم پا شدم و وقتي كلي به من خنديدن فهميدم منو سر كار گذاشتن، منهم خنديدم. دوباره توي قطار پاشنه در اومد و همون پسر از خواهرم خواست كه پاشنه كفششو بده تا اون يادگاري بذاره لاي دفتر خاطراتش... يه عالمه خنده!
هدفونم رو گذاشتم تو گوش دختر بچه شش ساله فقيري كه از ساعت 5 صبح با مامانش سر كار مي ره تا موزيك گوش كنه!
سه تا آهنگ مختلف خارجي براش گذاشتم، آخر سر ازش پرسيدم كدوم رو بيشتر دوست داشتي! وه! آهنگ مورد علاقه منو بيشتر از همه دوست داشت :)
اينا همه يعني لحظه هاي جادويي و من دلم مي خواد جادوگر لحظه ها باشم.

2009-07-10T07:40:00.001-07:00

(عکس: آذربایجان شرقی، به سمت قره کلیسا، 15 تیر 88)

یه سالن بزرگ و تاریک، با نورهای نقطه ای کم
یه قفس که از وسط سقف آویزونه و من در ابعاد یک قناری با دوتا بال کوچولو توی اون هستم
درب قفس بازه
یه چارپایه کنار قفس که من در ابعاد اصلی با یه لباس مشکی که از نوک پاهام هم بلند تره روش نشستم

پرنده پشتش به منه و پشت به در قفسه و من بهش خیره شدم و دارم به تاثیرگذارترین کلماتی که بلدم فکر می کنم

[من] ببین در هم باز شده، بیا بیرون دیگه جوجو!
[من پرنده] انرژی ندارم، نمی تونم حرکت کنم، انگیزه ندارم، کجا برم از اینجا؟
[من] وقتی بیرون از قفس باشی جاهای مختلف رو می بینی، یه جای بهتر!
[من پرنده] به این قفس عادت کردم، تنبل شدم
[من] نگو که دلت می خواد تو قفس بمیری، بیا یه زندگی واقعی رو تجربه کنیم، زیاد وقت نداریم
[من پرنده] خسته ام، می دونم که حق با توه، ولی الان نمی تونم، منتظر یه اتفاقم!

من از روی چارپایه بلند می شم، دامنم رو جمع می کنم توی دستم و راه می افتم در اتاق رو باز می کنم، توی چارچوب در می ایستم، کجا برم؟
جای یه پرنده توی دلم خالیه...

2009-06-20T22:00:00.000-07:00

پا شو!
یه دستمال بهت می دم صورتت رو پاک کن! روسری تو بردار، موهای قشنگتو مرتب کن!
یه تونیک سفید بپوش و با افتخار توی یه شهر آزاد راه برو...
ندا! پا شو!

--
پی نوشت:
قسمتی از ترجمه دوتا از شعرهای مختوم قلی از "کتاب چشمان تو قاتل منند" رو خیلی مناسب با این پست دیدم. این کتاب گزیده اشعار این شاعر به انتخاب یغما گلرویی است.

عاشقانه

روبهکان وقیحانه صف بسته اند!
پلنگ بانوی مغرور من!
اگر میل مردن داری،
هم اینک بمیر!

روبهکان، مفتیان بزرگ را یادآورند!
سرو نازک خوش فکر!
اگر هوای دانستنت هست،
هم اینک بدان!
--
چودیر خان

چودیر خان!
نور چشم من!
پناهگاه دلم!
مرگ به آغوشت می کشد،
در اوج گریه ها!

یل گوکلان ها!
ای نیاز قبیله من!
ایلت را در آتش وا نهادی و رفتی...
...
امروز اما،
تو دور از قبیله گوکلان مانده ای،
در پس پشت کوهستان...
و ما اینجا
بی پشت و بی پناه،
در حلقه ی ماران!

آه آسمان، گل عمر تو را
برچیده به دست خزان!
کوه ها به مویه سر می جنبانند
و اشک های من گره می خورند
به ابرهای سیاه و
دانه های برف!

ای پهلوانی که فردوس آشیان توست!
بگو کمان اصفهانیت در دستان کیست،
که دیار یموت گوکلان رو به ویرانیست؟

آه مختوم قلی!
اگر چه عقل را در کنار داری،
اما در آن هنگام که ابرهای سیاه
بر قله ها و تنگه ها می گریند
و خورشید ضجه زنان سر به غروب می نهد،
چگونه می شود در نبود او زاری نکرد؟
چگونه؟

2009-06-17T03:00:00.000-07:00

روز یکشنبه 24خرداد توی ایستگاه متروی امام آهنگ "هفته خاکستری" فرهاد از تلویزیون ها پخش می شد.
احساس کردم یه شعور و آگاهی نسبت به اوضاع روز مملکت و وصف حال مردم در انتخاب این آهنگ دخالت داشته!

هفته خاکستری:

شنبه روز بدی بود
روز بی حوصلگی
وقت خوبی که می شد
غزلی تازه بگی

ظهر یکشنبه ی من
جدول نیمه تموم
همه خونه هاش سیاه
روی خونه جغد شوم

صفحه ی کهنه ی یادداشتای من
گفت دوشنبه روز میلاد منه
اما شعر تو می گه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه، آخ اگه بارون بزنه.....

غروب سه شنبه خاکستری بود
همه انگار نوک کوه رفته بودن
به خودم هی زدم از اینجا برو
اما موش خورده شناسنامه ی من

عصر چارشنبه ی من
هه، عصر خوشبختی ما
فصل گندیدن من
فصل جون سختی ما

روز پنجشنبه اومد
مثل سقاهک پیر
رو نوکش یه چیکه آب
گفت به من بگیر بگیر

جمعه حرف تازه ای برام نداشت
هرچی بود بیشتر از اینها گفته بود.

2009-06-16T04:55:00.000-07:00

از گل و بلبل خبری نیست!
خشونت و دروغ و سرکوب و رعب و وحشت و زور و ...
یه عالمه بغض که گلوها رو فشار می ده....
نگرانی برای آینده ایرانو فرزندان دلاور ایران!
ده میلیون آدم هنوز توی این مملکت زندگی می کنن که هیچ چی نمی فهمن، همون ده میلیونی که به ا.ن. رای دادن
این یعنی یه عالمه کار، چقدر کار دارم، می خوام به همشون کمک کنم تا ببینن و بفهمن
یه عالم کار فرهنگی، برای یه عمرم نقشه و برنامه دارم!
و بعد از مدتها چقدر دلم میخواد بمیرم!

2009-05-31T06:40:00.000-07:00

(عکس: سپتامبر 2008، شهربازی، گوتنبرگ)

امروز هوا گرم بود، مثل یه روز بهاری، نه خیلی گرم، با یه نسیم خنک، ولی گرمترین روز من در سوئد بود.
لحظه ها ساکن به نظر می رسن، همه وسایل رو جمع کردم، همه کارام انجام شده و زمان باید بگذره تا فردا...
می خوام تو این فرصت که هیچ کار دیگه ای ندارم یه جمع بندی کنم از زندگی نه ماهه در سوئد.

هوا:
چهار ماه یخبندون، سه ماه خیلی سرد، دو ماه خنک، 5 روز نسبتا گرم

چه مباحث آکادمیکی یاد گرفتم:
Electronic Circuits and Microcontrolers in practice
Artificial Intelligence Concepts
(Search Algorithms, Game Theory, ...)
AI in practice
(Genetic Algorithms, Neural Networks, Biologically Inspired Optimization)
ASP.NET and web programming
HTML
English Language
Some Swedish Language basics

چی رو فراموش کردم:
گشت ارشاد، هوای آلوده و پیاده رو های غیر قابل عبور تهران، گداهای تاثر برانگیز، معتادها، مردهای با مشکلات جنسی و عقده های روانی، جزئیات لحظه به لحظه احکام شرع برای یک زندگی ایده آل به سمت بهشت، پرونده هسته ای( گاهی دوستان یاداوری می کردن)، نگرانی همیشگی برای کسر کار و مرخصی و اضافه کار و سرمایه اندوزی، نحوه سوار شدن و پیاده شدن به خودرو سواری، تلویزیون، پیچیدگی های زندگی در محیط پرجمعیت، نون سنگک، آش رشته، شیرین پلو...

چی رو از دست دادم:
لحظات خوب کنار خونواده یا دوستان، فرصت کمک به کسانی که می تونستم براشون مفید باشم، آب و هوای خوب ایران و سفرهای طبیعت گردی توی طبیعت زیبای ایران

چی به دست آوردم:
تجربه زندگی در یک کشور دیگه، اطلاعات در باره فرهنگ و روش زندگی مردم دنیا مخصوصا اسکاندیناوی و بعد اروپا و امریکا، تجربه حس زندگی در روی کره زمین( تو ایران حس نمی کردم بقیه دنیا وجود خارجی واقعی داره)، درک شباهت فکری و احساسی بین آدما از همه رنگ و نژادها، قناعت و توکل( تونستم بدون وابستگی به منبع درآمد ثابت خودم رو اداره کنم)، شناخت بیشتر فرهنگ و رفتار ایرانی

چی رو دوست داشتم:
طبیعت دم دست در دل یک شهر صنعتی آرامش بخش بود. توی این نه ماه از حمل و نقل عمومی یا دوچرخه استفاده کردم، زباله هام تفکیک شد، کم مصرف بودم در همه چیز، غذا و نون دور نریختم، آب به اندازه مصرف کردم. بنابر این احساس می کنم دنیا رو زیاد به لجن نکشیدم! یک بار هم مریض نشدم، حتی سرما نخوردم، کیفیت مواد غذایی بالا بود. آدم ها آروم و مهربون بودن. تنوع بین آدم ها خیلی زیاد بود.

چی کم بود:
حضور در لحظه ها کم بود، خیلی بهتر از گذشته بودم ولی باز هم احساس می کنم خیلی از لحظات رو از دست دادم و حاضر نبودم!

چه نتیجه ای گرفتم:
در ایران زندگی خواهم کرد و سعی می کنم بتونم آزادانه توی دنیا سفر برم و از تفاوت فرهنگ ها و نژادها لذت ببرم! در زمینه کارافرینی و نوآوری احساس توانمندی و اعتماد به نفس بیشتری می کنم، آرزو ها و آرمان هام رو جدی تر می گیرم.

2009-05-29T13:15:00.000-07:00

(عکس: جوجه اردک ها، پارک هیسینگن، گوتنبرگ)

امروز صبح برای اینکه بیلیطم به ایمیلم ارسال بشه با دفتر ایران ایر در استکهلم تماس گرفتم:

[آقای کارمند ایران ایر] خب خانم می شه آدرس ایمیلتون رو بفر مایید
[من بعد از مکث طولانی] بله، الو [با خنده غیر قابل کنترل] مرکز

[آقای کارمند ایران ایر] چی فرمودین؟
[من با خنده] الو مرکز، ایمیلم الو مرکزه!
[آقای کارمند ایران ایر با خنده] ای بابا خانم نگران نباشید ما به این چیزا عادت داریم، دیروز یکی برا بیلیط زنگ زده بود می گفت ایمیل من "سلطان عشقه" [غش غش]
[من] خنده...

خنده کنان به وطن می رویم!
***
اگر کمی کنجکاو هستید که بدونید کاندیدای ریاست جمهوری مورد نظر من کیه:
مهدی کروبی!

خیلی مطالعه و تحقیق کردم، اگه دوست داشتین دلایلم رو بدونید کافیه تو فیس بوک به پروفایلم یه نگاه بندازید، ممکنه به زودی اینجا چند تا مطلب در باره اش بنویسم!

2009-05-22T10:18:00.000-07:00

(عکس: پارک هیسینگن، 22 می، گوتنبرگ)

امروز باید خونه می موندم و با دفتر ایران ایر در استکهلم و سفارت ایران تماس می گرفتم. ظهر تقریبا مطمئن شدم که بیلیطم کنسل می شه چون مدارک به موقع نمی رسه، اما عصر خیالم راحت شد که مدارک می رسه، الان زیاد هم مطمئن نیستم که چی می شه، این روش زندگی معمول من شده، نگران نیستم، امیدوارم، اگر بشه خوشحال می شم، اگه نشه یه دلخوشی دیگه همیشه هست تو زندگی!

تعداد زیادی کار نصفه نیمه دارم که باید تو یه هفته انجامشون بدم. وقتی کارم با تلفن تموم شد فکر کردم نیاز به یه پیاده روی و تخلیه استرس دارم. رفتم پارک و از جوجه مرغابی های دوست داشتنی کلی عکس گرفتم. بعد هم کمی شاهنامه فردوسی خوندم، چقدر جذاب بود، فکر نمی کردم اینقدر روون باشه:

"کیومرث" اولین شاه زمین بود که 30 سال حکومت کرد. پسرش "سیامک" به دست یه دیو کشته شد ولی نوه اش "هوشنگ" با یه لشکر از پریان و حیوانات و انسان ها به جنگ دیو رفت و اون رو کشت. هوشنگ هم چهل سال به عدل و داد فرمانروایی کرد. یک روز که هوشنگ از دشتی عبور می کرد مار بزرگ وحشتناکی به سمتش اومد، او یه سنگ برداشت و به سمت مار پرتاب کرد. سنگ به مار نخورد ولی به یه سنگ بزرگ برخورد کرد و جرقه زد و آتیش درست شد. هوشنگ خدا رو سپاس گفت و جشن بزرگی گرفت و می خورد و شادی کرد و این جشن رو "سده" نام گذاشت. آهنگری و استخراج آهن از سنگ هم اولین بار توسط هوشنگ انجام شد.

***
هوشنگ اولین کسی بود که از بین همه حیوانات خر و گاو و گوسفند رو انتخاب کرد و اهلی کرد. متاسفانه همین هوشنگ خان اولین کسی هم بود که فهمید پوست روباه و قاقم و سنجاب خیلی نرمه و برای لباس مناسبه و اقدام به شکار این حیوانات کرد. از نوآوری های مهم دیگه مهار آب ها و ایجاد نهر و سد برای هدایت آب هم کار هوشنگ محسوب شده.
پسر او "طهمورث دیوبند" اهل نماز و روزه بود و به جنگ دیوان رفت و همه اونها رو به بند کشید. دیو ها برای حفظ جونشون به طهمورث پیشنهاد دادن که یه هنر جدید به او یاد بدن. طهمورث پذیرفت و دیوها به او نوشتن رو آموختند، اونهم نه به یک خط و زبان بلکه به همه زبان ها.
فرزند او جمشید، کلاه خود و زره و جنگ افزار جدید گوناگون از آهن ساخت و همینطور پارچه بافی و خیاطی و لباس شستن رو ابداع کرد. شاهکار بعدی جمشید ایجاد صنف های مختلف شغلی توی جامعه بود و متاسفانه اینطور که فهمیدم ایشون اولین بار ابتکار ایجاد یک قشر روحانی رو به خرج دادن. یه عده رو به عنوان پرستندگان از بین مردم جدا کرد و به کوه فرستاد تا خدا رو نیایش کنن! عده ای رو هم به عنوان نیساریان سازماندهی کرد که همون ارتش شدن و وظیفه حفظ تاج و تخت رو داشتن و همینطور صنف های کشاورز و پیشه ور.
جمشید به دیو ها دستور داد که خاک رو با آب بیامیزند و خشت بسازند. افتخار اولین معمار و طراح بناهای هندسی هم در شاهنامه به جمشید داده شده و اولین گرمابه و کاخ های زیبا رو ساخت. او اولین کسی هم هست که در سنگ ها به دنبال گوهر می گشته، یه جور اکتشاف معدن، نتیجه این شده که یاقوت و سیم و زر رو پیدا کرد و استفاده از تجملات رو در زندگی بشر نهادینه کردو اولین تخت مجلل شاهی رو ساخت. روزی که تخت او ساخته شد، او بر آن تخت نشست و دیوی تخت رو معلق در هوا نگه داشت و همه هستی برای جمشید که در اوج بالندگی و شکوه بود گوهر افشاندند و این روز نوروز نام گرفت که همون اول فروردین باشه. بعد بوی خوش و عطر رو هم کشف کرد و به مردم معرفی کرد. بنیانگذاری علم پزشکی هم به جمشید منسوب شده. او بعد از این همه کشف های مهم با کشتی به کشورهای مختلف سفر کرد. در اون زمان او به هفت سرزمین حکمرانی می کرد. گویا در اون زمان تا سیصد سال هیچ مرگی اتفاق نیفتاد و همه در خوشبختی و آسایش می زیستند و دیوها همچنان در خدمت مردم بودن.
بعد از سیصد سال جمشید دچار خود بزرگ بینی شد و جوگیر شد و احساس خدایی بهش دست داد. بزرگان لشکر رو جمع کرد و گفت هرچی دارید از من دارید و من آخر هنر و ابتکارم، هیچکدوم از روحانیون و لشکریان هم جرئت به ابراز مخالف نکردند. با این کار فر یزدانی از جمشید و جهان زیر سلطه اون رخت بر بست.
در همین زمان در سرزمین تازیان مرد بسیار نیکوکاری به نام مرداس زندگی می کرد که وضع مالیش خیلی توپ بود و گاو و گوسفند زیاد داشت و یه همه بخشش می کرد. پسری به نام ضحاک داشت بسیار بی مهر و عاطفه و لوس. ابلیس پسر رو وسوسه کرد که جای پدر رو بگیره. پسر با حیله پدر رو کشت و جانشین او شد.
ابلیس این بار در قالب جوان نیکویی پیش ضحاک رفت و رزومه داد و تقاضای کار کرد. می خواست آشپز بشه و ضحاک هم او رو پذیرفت. روزهای اول غذاهای خوشمزه برای ضحاک پخت. ضحاک اونقدر مجذوب غذاها شده بود که به آشپز گفت هر خواسته ای داری بگو تا برآورده کنم. آشپز که همون ابلیس بود گفت فقط دلم می خواد اجازه بدی که روی شونه های تو رو ببوسم و سر و چشمم رو به شونه هات بمالم( تو این دوره زمونه اگه اتفاق افتاده بود ضحاک لابد شک می کرد که طرف همجنس بازه، شاید خود ضحاک همون موقع هم یه همچین حدسی زده ولی خودش هم مشکل داشته پس اجازه داده به طرف :) که شونه هاشو ببوسه، خدا می دونه)
آشپز بعد از بوسیدن شانه های ضحاک ناپدید شد و باعث تعجب همه شد. بلافاصله دو مار سیاه از دو کتف ضحاک مثل دو شاخه درخت روییدند. ابلیس که هدف اصلیش از بین بردن نسل آدمیان در زمین بود اینبار در قالب پزشک به دیدار ضحاک رفت. هیچ پزشکی موفق به معالجه او نشده بود و پیشنهاد ابلیس رو برای تغذیه مارها پذیرفت. بنا بر نظر ابلیس از مغز مردمان خورش می ساختند و به مارها می دادن تا بخورند بلکه مارها از این غذا کم کم بمیرند!
این اتفاقات در سرزمین تازیان رخ داد و در این زمان در سرزمین پارسیان جمشید حکومت می کرد. مردم ایران زمین که داستان ضحاک اژدها پیکر رو شنیده بودن در اون زمان هم زود جوگیر می شدند. اونها به ضحاک علاقمند شدند و به جمشید پشت کردند. دسته دسته سپاهیان ایران به تازیان می پیوستند و ضحاک رو شاه خودشون می خواندند.

سواران ایران همه شاهجوی
نهادند یکسر به ضحاک روی

ضحاک با سپاهیان تازی و پارسی که متحد او شده بودن به ایران اومد و جمشید رو از تخت پایین کشید. جمشید تاج و تخت رو رها کرد و گریخت و تا صد سال بعد هیچ کس خبری از او نداشت. در صدمین سال که سن جمشید به هفتصد سال رسیده بود، ضحاک او رو در دریای چین پیدا کرد و به دو نیم کرد.
ضحاک هزار سال بر جهان شهریاری کرده بود. بدی سراسر دنیا رو گرفته بود و دیوها که زمانی شاه ایران مهارشون کرده بود دوباره شروع به آزار و اذیت مردم کرده بودند.
دو تن از دختران پاکدامن جمشید به نام شهرناز و ارنواز رو به نزد ضحاک بردن. ضحاک اونا رو جادو کرد و به اونها کژی و بدخویی یاد داد. در اون زمان هر شب دو مرد جوان به عنوان داروی ضحاک کشته می شدن تا از مغزشون خورش برای مارها ساخته بشه. دو مرد پارسا به نام ارمایل و گرمایل تصمیم گرفتند که علیه ضحاک یه کاری بکنن. آشپزی یاد گرفتن و به عنوان آشپز توی دربار استخدام شدن. بعد برای مارها باید غذا می پختند. از بین دو نفر مردی که باید غذای مار می شدند یکی رو فراری می دادن و به جاش یه گوسفند رو می کشتند مغزش رو و با مغز اون یکی آدم قاطی می کردن و به خورد مارها می دادن( انتخاب بین دو نفر برای اینکه یکیشون کشته بشه و یکی رها خیلی سخته، دلم می خواد بدونم چطور انتخاب می کردن، عادلانه ترینش شاید شیر یا خط باشه).
مردهایی که نجات پیدا می کردند با چند تا بز و میش که ارمایل و گرمایل براشون فراهم کرده بودند در صحرا مخفیانه زندگی می کردن( اینجا یاد ارتش سری افتادم)
ضحاک که خیلی شاه ستمگری بود هر چی که می خواست باید به دست می آورد و هرجا که دختر زیبایی بود بدور از آیین و سنت مال او می شد. یه شب خواب دید که سه تا جنگجو، دوتا بزرگ و یکی کوچیکتر، با گرز گاوساربر گردن او پالهنگ زدند و تا دماوند کشان کشان بردند. ضحاک نعره ای زد و از خواب پرید و همه کاخ هم از خواب پریدند. ضحاک اول نمی خواست خوابش رو تعریف کنه اما ارنواز ماهروی اونقدر اصرار کرد که بالاخره کوتاه اومد و خوابشو گفتو ارنواز بعد از کلی تملق گویی شاه و دلداری به او پیشنهاد داد که موبدان رو دعوت کنند تا خواب شاه رو تعبیر کنند. موبدان اومدند و خواب رو شنیدند و تا سه روز با خودشون درگیر بودن که اگه تعبیر واقعی خواب رو بگن شاه اونا رو می کشه پس چیکار کنن! بعد از سه روز حوصله ضحاک حسابی سر رفت و جواب خواست. یکی از موبدان تصمیم گرفت حقیقت رو بگه، جلو رفت و به شاه گفت قبل از تو تاج و تخت به هیچ کسی وفا نکرده، به تو هم نخواهد کرد. تو هم یه روز مثل بقیه می میری. مرگ تو هم به دست فریدون نامی یه که هنوز از مادر زاده نشده ولی به زودی می یادش و با گرز بر سر تو می زنه و به خواری تو رو به بند می کشه( اگه من بودم یه خورده ملایم تر این خبر رو می دادم). ضحاک به طرز ملوسی از موبد پرسید آخه چرا یه نفر باید بخواد با من این کارو بکنه؟! موبد گفت آخه تو مغز پدرش رو به مارها می دی و او کینه تو رو به دل می گیره، بعد هم گاو مورد علاقه اش رو می کشی که باز هم دلش رو می شکنی و باعث می شه با یه گرز گاوسر از تو انتقام بگیره. ضحاک که خیلی آدم حساسی بوده از هوش می ره و ولو می شه کف زمین. وقتی حالش بهتر شد و برگشت روی تخت شروع کرد به جستجو به دنبال نشانه های فریدون. خواب و خوراک و قرار نداشت.
فریدون از فرانک و آبتین زاده شد که از نسل طهمورث بود. آنها گاو بینظیری داشتند با پوستی به سان پر طاووس به نام "برمایه"( نمی دونستم برای گاو هم اسم می ذاشتن و شخصیت قایل بودن، از این قسمت خوشم اومد!)
یک روز چند تا از مامورای ضحاک به آبتین برخورد کرند و اون رو به عنوان غذا برای مارها بردن( شبیه گشت ارشاد عمل می کردن، اگه از جلوشون رد می شدی می گرفتنت، فقط می خواستن ماشین رو پر کنن، تنها فرقشون این بوده که اونا مردها رو می بردن و اینا زن ها رو!)
فرانک که نگران جون فرزندش بود فریدون و برمایه رو به نگهبان مرغزار سپرد و از او خواست با شیر گاو پسر رو تغذیه کنه. مرد سه سال آبتین رو نگه داری کرد و از شیر برمایه به او نوشانید.
ضحاک همه دنیا رو به دنبال نشانه هایی که موبدان داده بودند و بویژه اون گاو استثنایی می گشت. فرانک از این اخبار آگاه شد و پیش نگهبان مرغزار اومد. پسر رو گرفت و به کوه البرز برد. اونجا مرد دیندار بزرگی زندگی می کرد که از دنیا بریده بود. فرانک پسر رو به او سپرد. در همین موقع ضحاک مرغزار رو پیدا کرد و گاو رو کشت و خونه فریدون رو هم پیدا کرد و آتیش زد ولی اثری از فریدون نیافت. فریدون وقتی حدود بیست سالش شد از کوه پایین اومد و رفت دنبال اصل و نسبش. از مادرش سوال کرد و مادر هم ماجرا رو گفت. فریدون هم قاط زد و بر ابرو چین انداخت و با خود عهد بست که انتقام بگیره. مادر هم گفت پسرم جوونی و خامی، سر خودتو به باد نده، این کار به این سادگی ها هم نیست.
ضحاک هر روز بیشتر می ترسید و می خواست دوباره از همه بیعت بگیره. مردم رو دعوت می کرد تا گواهی که در باره راستی و درستی او نوشته بودند رو امضا کنن. پیر و جوان همه از ترس امضا می کردند تا اینکه یه نفر به دادخواهی با سر و صدا وارد مجلس شد. شاه که سعی می کرد مثبت نمایی کنه خواست تا صحبت مرد رو بشنوه. مرد که کاوه آهنگر بود، خوب موقعی رسیده بود و البته خیلی هم شجاع بود. کاوه در حالی که با دست بر سر خود می زد به شاه شکوه کرد که چرا فرزند او رو می خوان بکشن و خوراک مار بکنن. ضحاک( مثل دولتمردانی که قبل از انتخابات جوگیر می شن) دستور داد تا پسر کاوه رو پس بدن بهش. بعد شاه از فرصت استفاده کرد و از کاوه خواست که اون گواهی رو امضا کنه. کاوه متن گواهی رو با دقت خوند( خیلی عاقل بوده) و بعد شاکی شد که این نوشته حقیقت نداره و خطاب به پیران بزرگی که اونجا بودن و همه امضا کرده بودن گفت شما همه از خدا ترس ندارید و رو به دوزخ دارید. من عمرن امضا نمی کنم از شاه هم نمی ترسم. کاوه به این هم قناعت نکرد و گواهی رو پاره کرد و روی زمین ریخت.
وقتی کاوه رفت بزرگان از شاه پرسیدند چی شد که جلوی کاوه مثل موش شدی و هیچ کاری نکردی. ضحاک گفت باور نمی کنید ولی وقتی کاوه وارد شد انگار بین من و او یک کوه آهن بود( شاید منظورش اینه که نتونسته به کاوه آسیب برسونه، یا اراده آهنین کاوه اونو میخکوب کرده بوده)
کاوه به بازار رفت و با صدای بلند مردم رو به شورش دعوت کرد. چرم آهنگری خودش رو سر نیزه گذاشت( این لابد یه نشونه رهبری بوده، یه علامت برای تمایز یا جلب توجه)
مردم از کاوه پیروی کردند و او هم که جای فریدون و ماجرای او رو می دونست مستقیم پیش فریدون رفت. فریدون وقتی مردم رو دید کلاه یا تاجی برای خودش ساخت و پرچم چرمی کاوه رو با گوهرهای سرخ و زرد و بنفش که اسمش رو درفش کاویانی گذاشت تزیین کرد( تو اون گیر و دار آخه کی برای پرچم اسم می ذاره، شاید بعدن اسمشو انتخاب کردن!)
هر کسی که اونها رو می دید گوهری به پرچم اضافه می کرد و چنان شده بود که درفش کاویانی به سان خورشیدی درشب های تار می درخشید و نوید رهایی می داد. فریدون دوبرادر بزرگتر هم داشت به نام های کیانوش و شادکام. به اونها گفت آهنگران رو دعوت کنید تا به اینجا بیان تا من گرزم رو سفارش بدم. آهنگرا اومدن و فریدون تصویر گرز مورد علاقه اش رو روی خاک طراحی کرد که به شکل سر گاومیش بود. فریدون در روز خرداد به جنگ ضحاک رفت( نمی دونم منظورش ماه خرداد یا روز سوم از ماه سوم یا یه چیزی تو این مایه هاست)
فریدون با سپاهش از ایران راه افتاد و به اروند رود رسید. از کشتیبان خواست که اونها رو از اروند رود عبور بده او هم مهر و جواز خواست. فریدون هم برای اینکه پوزشو بزنه با اسب گلرنگش به آب زد و با سپاهش از آب عبور کرد. فریدون به بیت المقدس رفت و کاخ باشکوه ضحاک رو به راحتی از دور دید. به کاخ رسید و به راحتی با گرزش ترتیب نگهبان ها رو داد و طلسم بلندی که بر سردر کاخ بود رو با نام یزدان به پایین کشید. سر همه نره دیوهایی که در ایوان کاخ بودن با گرز فریدون نابود شد. بعد به شبستان ضحاک رفت و همه زیبا رویان سیه مو رو بیرون آورد و دستور داد تا سرهای اونها رو شستند تا از آلودگی پاک بشن و اونها رو به راه پروردگار رهنمون شد( غسل تعمید!) شهرناز و ارنواز هم پیش فریدون اومدن و خوشحال شدن که بالاخره یه نفر می خواد شر ضحاک رو کم کنه. بعد یکی به نام کندرو پیش فریدون اومد تبریک گفت و ترتیب جشن و شادمانی شام رو داد بعد هم رفت و همه چیز رو در باره فریدون و اتفاقاتی که افتاده برای ضحاک تعریف کرد( همون جاسوسی)
ضحاک که از حرف های کندرو حسابی عصبی شده بود تصمیم گرفت به شهر برگرده و با فریدون بجنگه. با لشکر دیوان به شهر حمله کرد و توی شهر همه به نفع فریدون با او جنگیدند. ضحاک با یک زره و کلاه خود آهنی به صورت ناشناس به کاخ برگشت و یواشکی از بالای بام شهناز زیبا رو را دید که با فریدون مشغول راز و نیاز بود و از بدی های ضحاک هم می گفت، از حسادت خون جلوی چشماشو گرفته بود از بام پایین اومد و با دشنه به سمت دختران جم حمله کرد. فریدون با سرعت باد گرز رو برداشت و به سر ضحاک کوبید. ناگاه سروش( ندای آسمانی) به او گفت که هنوز زمان مرگ او نرسیده و همینطور با سر شکسته او رو به بند بکش و در کوه به دور از قوم و خویش او رو حبس کن. فریدون با کمند محکمی از جنس چرم شیر که حتی یک فیل قوی نمی تونه اونو پاره کنه ضحاک رو بسته بندی کرد( خیالم کمی راحت شد). طبق فرمان سروش او را به دماوند برد و در غاری که ته آن ناپیدا بود با زنجیرهای محکم سنگین به کوه بست و جهان از شر او پاک شد.
فریدون در روز خجسته مهرماه تاجگذاری کرد و پانصد سال حکومت کرد.
از زمانی که ضحاک خواب دیده بود تا زمانی که در دماوند حبس شد چهل سال طول کشید و او هزار سال حکومت کرده بود.

....
خیر به این راحتی ها تموم نمی شه! وقتی شروع کردم به نوشتن هوا روشن بود و داشت شب می شد، الان دوباره هوا روشن شده، لذت بینهایتی بود، شیرین بود، شیرین تر از خواب!

2009-05-20T08:55:00.000-07:00

(عکس: باربیکیو، 15 می، گوتنبرگ)

- آیا وقتش رسیده؟

- آره
- بله
- درسته
- مطمئن باش
- بدون تردید
- حتما
- همین حالا
- الان
- همین لحظه وقتشه

2009-05-14T05:53:00.000-07:00

(عکس: گورستانی در گوتنبرگ، زمستان 2008)

"شور زندگی" اسرار آمیز و پیچیده است. فهمیدنش برام آسون نیست و تا حالا فقط اینو فهمیدم که نیرویی هست که آدم رو به زندگی وا می داره، به تلاش، به حرکت و خواستن. به خودم و به دیگران نگاه کردم تا ببینم برای چی زندگی می کنن، برای چی هیجان دارن و هیج دلیل مشخص همیشگی پیدا نکردم. گاهی آدما دنبال یه شغل خوب هستن، یه دوست یا همسر خوب، یه خونه خوب، پذیرش از یه دانشگاه خوب، سفر، خریدن یه ساز خوب، لباس مورد علاقه، لوازم ورزشی، ابزار کار هنری خوب، تماشای یه فیلم خاص، لوازم دیجیتال و الکترونیک جدید، یه کتاب خاص،... بعضی هاش کوتاه مدت و بعضی هاش زمان بره ولی هیچکس با به دست آوردن یکی از اونها از تلاش برای زندگی دست نکشیده، همیشه ترکیب جذاب و دلفریبی از اونها پیش روی ماست و ما همچنان به حرکت ادامه می دیم. پس ما برای چیزی زندگی می کنیم که هرگز به اون نمی رسیم، انگیزه ای که تموم نمی شه، مصرف نمی شه! شاید خوب باشه که "شور زندگی" خطابش کنم، بهش احترام بذارم و خودمو توی موقعیت های پیچیده و هیجانات و خواسته های همیشگی گم نکنم.

در سوئد مردم پیر رو زیاد می شه دید. حدس می زنم یه دلیلش این باشه که سوئدی ها در سن بالا سلامت عمومی خوبی دارن، یه پیرزن هشتاد ساله روی دوچرخه زیاد تعجب برانگیز نیست. یه دلیل دیگه اش هم اینه که طراحی فضاهای عمومی، فروشگاه و خیابون ها برای آدم های پیر که چرخ دستی حمل می کنن و خرید روزانه شون رو انجام می دن خیلی مناسبه.
بارها با دیدن یه فرد خیلی پیر به فکر رفتم که "این الان به چه امیدی زندگی می کنه!"، اولین جوابش اینه که به موفقیت و زندگی بچه ها و نوه هاش دلخوشه! ولی این همیشه درست نیست، اینجا خونواده ها کوچیکن و ارتباطات خونوادگی اونقدر زیاد وقتشون رو پر نمی کنه. خب آدم وقتی به آینده امیدوار نباشه پس چطور می تونه خوشحال باشه؟ تازگی ها یه جواب خوب برای خودم پیدا کردم، خیلی بالا پایینش کردم و هر جوری نگاه کردم از چیزی که فهمیدم خوشم اومد: "اونها در لحظه زندگی می کنن". شاید این حرفی باشه که توی خیلی از کتابا و فیلم ها و از زبون خیلی ها آدم می شنوه ولی نکته اینه که تا وقتی خودت لمسش نکنی، تا وقتی سوال برات پیش نیاد و بعد به جواب نرسی شاید به هیچ دردی نخوره و قابل درک نباشه.
حالا وقتی به آدم های پیری هم که توی ایران می شناسم فکر می کنم رفتار و حرفاشون برام قابل درک تره، صبوری شون و ارزشی که برای زندگی قائل هستن، لذتی که از بهار و پاییز می برن، لذتی که از غذاشون می برن، جزئیاتی که بهش توجه می کنن. توجهی که به خودشون و سلامتی شون می کنن...

معمولا این جور فکرا موقع تحویل پروژه و موقعی که امتحان دارم و اصلا وقت ندارم شکل می گیره، یه جور بیماری باید باشه ولی از نتیجه اش راضی ام.
:)

2009-05-10T15:08:00.000-07:00

(عکس: گوتنبرگ، پارک اسلوتس کوگن، 10 می)

امروز متوجه شدم که محل پارک دوچرخه می تونه تاثیر خیلی زیادی روی مسائل اقتصادی، اجتماعی، عاطفی و خانوادگی آدم بذاره، البته اگه اونقدر خوش شانس باشید که شما هم از طرف خوشتون بیاد.

ماجراجویی های من در آشپزی همچنان ادامه داره، از ترکیب میگو و گوشت خرچنگ با انواع غذاهای ایرانی بگیرید تا ترکیب سبزیجات خشکی که مامان داده با ماهی لاکس و تخم مرغ و پنیر. امروز تصمیم گرفتم یه چیزی بسازم گه با عدس پلو بشه خورد چون اصلا کشمش رو توی غذا دوست ندارم، این دفعه زیاد بد نشد: گوشت چرخ کرده، پیاز، کره، یه عالم زرشک، سرکه و شکر!
قیافه بعضی از دوستامو می تونم تصور کنم که با خوندن این دستور پخت چطور تو هم رفته :)

توی این شهر قشنگ دیروز یه پسر بیست ساله که پدر و مادرش ایرانی بودن خود کشی کرده، چند ماه پیش هم یه دختر بیست ساله که هم اسم من بود توسط دوست پسرش با یه شمشیر سامورایی یه قتل رسید، گاهی وقتا احساس می کنم نکنه زیادی دارم اینجا رو مثبت نشون میدم، راستشو بخواین عکسای قشنگی که می گیرم اصلا دلیل نمی شه که اینجا بهشته، من از ایران هم یه عالمه عکس های قشنگ گرفتم. حالا این دوتا موردی هم که گفتم دلیل نمی شه که اینجا بد باشه، واقعیت اینه که اینجا خوبی هاش تمام اون چیزایی یه که ما تو ایران کم داریم و بدی هاش بعضی از اون چیزایی یه که ما تو ایران داریمشون. خیلی موضوع مفصلی یه و اینجا نمی شه بازش کرد. فقط خلاصه بگم که به عنوان یه تجربه یکی دوساله می تونه خیلی خوب باشه، برای مهاجرت و موندن و یه عمر زندگی برای ما ایرانی ها (اکثرمون) خوب نیست، خب این نظر منه و ممکنه دوستان جور دیگه ای فکر کنن.

بعضی از بچه ها اینجا که میان خیلی جوگیر می شن و همه چی رو با دیده تقدیر و تحسین نگاه می کنن و خوبی های خودمونو به کل از یاد می برن!

من بدی ها مون رو هم از یاد نبردم، از الان عزا گرفتم که وقتی بر می گردم ایران نگاه های حریص و ناپاک و متلک های خیابون و آزار و اذیت های توی تاکسی و هزار تا درد و مرض دیگه رو چه جوری باید باهاش کنار بیام. ولی این دلیل نمی شه که به همه چی پشت پا بزنم، ایران وطنمه، دوسش دارم، مال منه، هیچ احمق دیوونه ای هم نمی تونه با سیاست های موزی و فشار و ارعاب منو از اون دور کنه، زنده باد ایران!

چه نطقی کردم :)

****
من عاشق بهارم
عاشق من بهارم
من بهار عاشقم
بهار من عاشقم
عاشق بهار منم
بهار عاشق منم

چیزی از قلم نیقتاد؟

2009-05-07T07:51:00.000-07:00

(کار فلش، اثر خودم )

بالاخره یه همکلاسی ایرانی باغیرت پیدا شد که یه مهمونی شام ایرانی گرفت. چند تا همکلاسی سوئدی، کنیایی و ایرانی بودیم. این پسر خوب که آشپزیش حرف نداره شام لوبیا پلو درست کرده بود در حجم زیاد و خیلی خوشمزه. جالبه که پسرهای ایرانی اینجا بیشترشون آشپزی خوب بلدن و ناهار دانشگاهشون رو از خونه می یارن. گاهی هم کیک های خوشمزه می پزن و حسابی باسلیقه هستن.

[اولوف] اینجا توی سوئد هم یه عده جدایی طلب وجود دارن، تو منطقه جنوب سوئد
[من] تا حالا در باره شون نشنیدم، کار خاصی هم می کنن
[اولوف] یه روز مشخصی تو سال یه خورده آبجو می خورن و به صورت نمادین زمین رو می کنن که نشون بدن می خوان جدا بشن
[من] گمون نمی کنم خیلی جدی باشن، احتمالا فقط برای خنده و سرگرمی این کار رو می کنن
[اولوف] آره این قضیه بیشتر برا تفریحه، هیچ کس جدی جدی نمی خواد این منطقه جدا بشه از سوئد
[من] چه بامزه، جدایی طلبای بقیه دنیا، جاهایی مثل چچن، باید بیان از سوئدی ها یاد بگیرن

2009-05-05T04:10:00.000-07:00

(عکس: فستیوال کورتیج، 30 می، گوتنبرک)

کریستیان گفت: دیروز نیومدی و یه ناهار مجانی رو از دست دادی
you missed the free lunch yesterday!
من با لبخند گفتم: فقط یه ناهار مجانی نبوده، خیلی چیزا رو تو زندگی از دست دادم
I missed not just a free lunch but also a lot of things in my life

راستش بعدش فکر کردم که چه چیزهایی رو از دست داده ام و برای از دست دادن خیلی هاشون خوشحال هستم، حتی تصور اینکه ممکن بود بعضی هاش رو الان داشته باشم غیر قابل تحمله!
:)

2009-04-29T08:00:00.000-07:00

(عکس: گوتنبرگ، 26 آوریل)

امروز صبح وقتی از قطار شهری (تراموا) پیاده شدم باید 100 قدم راه می رفتم تا به مقصد برسم. توی پیاده رو زن و مرد 60 ساله بلند بالا چند قدم جلوتر از من راه می رفتن، شیک و رسمی بودن، مرد سمت راست و زن سمت چپ، دست هم رو گرفته بودن. تو دست راست مرد یه نخ سیگار بود و همینطور توی دست چپ زن. یهو ایستادن، روبروی هم قرار گرفتن و لب هم رو بوسیدن. چند ثانیه طول کشید. فکر کردم دارن خداحافظی می کنن که هر کدوم برن یه طرفی...
اما باز دست همو گرفتن، یه پک به سیگارشون زدن و همونجوری به مسیرشون ادامه دادن، مسیری که سمت راستشون پر از گل های زرد و علف های سبز بود...مسیری که پشت سرشون یه دختر ایرانی به سختی تلاش می کرد نمودی از محبت و جاذبه رو هضم کنه.

توی اتوبوس برگشت دختری اینقدر خندید که داشت بالا می آورد و دوست پسرش اینقدر خندید که پوست سر و صورتش مثل لبو سرخ شده بود و با سفیدی پیرهنش ترکیب جالبی شده بود و اصلا عجیب نبود، همه عادت دارن به زیاد خندیدن و خنده شنیدن!

برای اولین بار ترافیک شده بود، ماشین ها به سختی حرکت می کردن و چون اولین روزی بود که هوا جدن گرم بود و باد نمی اومد هوا کمی آلوده شده بود. به خاطر توقف های زیاد اتوبوس حالم داشت به هم می خورد و پیاده شدم. انگار همه مردم شهر بیرون اومده بودن تا از آفتاب غنیمتی بگیرن. لباسای نازک روشن، کوتاه، قشنگ، همه مثل عروسک بودن، هم زن ها و هم مردها! هر جا که چمن بود وجب به وجبش مردم نشسته بودن. من در کنار مردم امروز توی خیابون های امروز راه می رفتم و به فردا فکر می کردم...

به سرچشمه ترافیک هم رسیدم، توی مرکز شهر یه تراموا تصادف کرده بود و از خط خارج شده بود. نیروهای امداد و پلیس داشتن تلاش می کردن و مرتب با بلندگو توی جاهای مختلف مردم رو از موقعیت آگاه می کردن!

2009-04-27T05:25:00.000-07:00

(عکس: گوتنبرگ، بوتانیکال گاردن، 26 آوریل)

روزهای عجیب، حس های عجیب، روابط عجیب، آدم های عجیب، خواب های عجیب و جریان های عجیب!
زندگی های غریب، آرزوهای غریب، دوستان غریب، آفتاب و مهتاب غریب!

حس های غریب، کشف دوباره خود!
رنگ های جدید، مدل متفاوت روز و شب، گم شدن در ناپیوستگی بین دوتا لحظه، کدوم دو تا لحظه بود...؟

2009-04-23T01:57:00.000-07:00

(عکس: استکهلم، 5 آوریل)

روی دوچرخه پشت چراغ قرمز منتظر بودم، پیرمرد چشم آبی که به موازات من با دوچرخه اش ایستاده بود، به من نگاه کرد و به حالت اشاره دستش رو به طرف سرش برد. با خودم گفتم مردم این شهر چقدر مهربون هستن، همه دوست دارن به آدم سلام کنن. منم دستم رو بلند کردم و گفتم "های"
اون دوباره به سرش و این بار با تاکید به کلاه ایمنی اشاره کرد وبه سوئدی گقت چرا کلاه ایمنی نپوشیدی. من منظورش رو فهمیدم و به انگلیسی بهش گفتم "من از کلاه ایمنی خوشم نمی یاد". به انگلیسی و با لحن خیلی آروم و با صدای پیر ستایش برانگیزش گفت:
I have crashed many times, the helmet has saved my life all the times
من در جواب گفتم حتما از فردا می پوشم.

جوانا سر مـتاب از پـند پیران
کـه رای پیر از بـخـت جوان بـه

اولین بار بود که تو مرکز شهر دوچرخه سواری می کردم، قبلش کمی نگران بودم. یه نقشه مخصوص دوچرخه سوارها داشتم که مسیر های دوچرخه رو مشخص کرده بود. از قبل مسیر رو انتخاب کرده بودم، صبح بود و باید می رفتم شرکت استادم. خوشبختانه توی خیابون همه جا علامت های راهنما و جهت خیابون های مهم برای دوچرخه سوارها مشخص شده بود. یه جا مجبور شدم سوال بپرسم. از یه دختر که پیاده از کنار من که با نقشه ایستاده بودم رد شد سوال کردم:
[من] سلام، می شه یه سوال بپرسم، بیمارستان سالگرنسکا کدوم طرفه؟
[دختر با لبخند و کمی تردید] آره... کمی سخته... اون ساختمون سفیده که اونطرف میدونه می بینی؟ اول باید بری اونجا بعد باید بری بالای اون تپه!

و من به خاطر نداشتن آمادگی جسمانی و تمرین کافی، دوچرخه رو تا بالای تپه حمل کردم :)

***

یه چیزی رو مدت هاست دلم می خواد اینجا بنویسم ولی بهانه اش جور نمی شه، به هر حال امروز می گم:
ایستگاه های متروی تهران هم از ایستگاه های متروی پاریس قشنگ تره و هم از استکهلم!

2009-04-21T15:24:00.000-07:00

(عکس: استکهلم، 6 آوریل، دوچرخه سوار در انتظار چراغ سبز)

به نظرم مهمترین اختراع بشر چرخ بوده و بهترین اختراعش بعد از اون دوچرخه!
امروز صبح گروه سه نفره من به همراه یه گروه دیگه سمینار داشت و از قبل برای ارائه و جواب دادن به سوال هایی که می شه آماده شده بودیم. ساعت رو جوری تنظیم کرده بودم که دو ساعت زودتر بیدار شم و برای همه چی وقت داشته باشم، اما...
خواب حاج خانم رو دیدم، خواب دیدم درد می کشه و در حال مرگه...بیدار شدم، یه خورده گریه کردم و چون ریملام رو شب قبل پاک نکرده بودم رو بالشی سیاه شد! ساعت 4 صبح بود و طول کشید تا دوباره بخوابم به همین خاطر زمانبندی بیدار شدنم به هم خورد.
صبحونه خوردم و رفتم به ایستگاه اتوبوس، من چند ثانیه دیر رسیدم و اتوبوس چند ثانیه زود، به همین دلیل قبل از اینکه به ایستگاه برسم اتوبوس رو دیدم که ایستگاه رو ترک می کرد.
سریع تصمیم گرفتم، انگار آمادگی همچین اتفاقی رو داشتم، سریع برگشتم خونه، لپ تاپ رو از توی کوله در آوردم و گذاشتم رو میز، دوچرخه رو برداشتم، کلاه و دستکش پوشیدم و راه افتادم.
حدود 8 کیلومتر رو توی 20 دقیقه رکاب زدم و بالاخره رسیدم، رفتم توی دستشویی صورتم رو یه آب زدم بعد یه لیوان آب خوردم و رفتم توی کلاس. پنج دقیقه دیر رسیده بودم و خوشبختانه گروه دوم ارائه رو شروع کرده بود.
نوبت به گروه ما رسید، "یواکیم" پسر سوئدی شروع کرد و بعد من...
موضوع درباره متدلوژی های طراحی با محوریت کاربر بود و من لا اقل 7 سال سابقه توی موضوع داشتم به همین دلیل اسلاید ها و مطالب رو اونجوری که فهمیده بودم و با جملات روون نوشته بودم و فقط به کپی جملات قلنبه سلنبه از مقالات مختلف اکتفا نکرده بودم.
همین موضوع باعث شده بود که استاد و دانشجوها موضوع رو بفهمن و سوال بپرسن، منهم سوال ها رو با تسلط و گاهی با شوخی جواب می دادم. در تمام مدت لبخند می زدم و گاهی می خندیدم! خلاصه ارائه من متفاوت بود :)
استاد خیلی راضی به نظر می رسید و توی ساعت ناهار افرادی که با بعضی ها شون تا حالا یه کلمه هم حرف نزده بودم و فقط توی همین کلاس دیده بودمشون به سمت من می اومدن و به من می گفتن "تبریک می گیم، چه ارائه خوبی داشتی! چه با اعتماد به نفس و مسلط بودی!" و من ازشون تشکر می کردم و گاهی با تعارف جواب می دادم که
"Oh! Do you think so! Thanks but it wasn't that good"
باید بگم که تازه چند هفته است که احساس می کنم زبان انگلیسیم افتضاح نیست و با اعتماد به نفس بیشتری صحبت می کنم. وقتی بعضی ها از لهجه ام تعریف می کنن خوشحال می شم :)
ما هشتمین گروه بودیم و من تا حالا همچین برخوردی از بچه ها ندیده بودم، امروز خیلی از نتیجه کارم انرژی گرفتم. بعد از کلاس عصر با دوچرخه برگشتم خونه و چه عالمی داره دوچرخه سواری!

*****

دوچرخه من یه مارک سوئدی معروفه به اسم "مونارک"، زرشکی رنگ و خیلی روون و راحته با تعداد زیادی دنده و ترمز عقبش سیستم جالبی داره، اگه برعکس پدال بزنی ترمز می گیره، با زنگش خیلی حال می کنم، یه صدای دینگ کوچولو تولید می کنه که برای پیاده ها چند بار استفاده کردم. یه قفل به شکل حرف "یو" لاتین هم خریدم که توی جایگاه مخصوص دوچرخه بیرون دانشگاه قفلش می کنم. توی مراسم چارشنبه سوری ایرانی ها توی یه قرعه کشی شرکت کردم و یه کلاه ایمنی دوچرخه برنده شدم که البته علاقه ای به استفاده ازش ندارم، ترجیح می دم کله ام باد بخوره...
وه، چه روز خوبی داشتم!

2009-04-19T10:00:00.000-07:00

(عکس: گوتنبرگ، 13 آوریل)

[ی] این آت و آشغال ها رو تا کی می خوای نگه داری؟
[آ] کی گفته اینا آت و آشغالن؟
[ی] هر چیز به درد نخوری آت و آشغاله، اینا هم که غیر از دردسر و رنج چیزی برات ندارن، بنداز بیرون!
[آ] اگه بیرون بریزم اینجا خیلی خالی و بیروح می شه!
[ی] کی می گه خالی یعنی بیروح؟ تازه وقتی جا باز بشه می تونی چیزای با ارزش تری رو جا بدی اینجا!
[آ] به اینا دلبستگی پیدا کردم، مدتها اینجا بودن، بخشی از من شدن، نمی تونم به همین راحتی بریزمشون بیرون!

[ی] حتی وقتی بدونی که به سلامتی و شادابی تو آسیب می رسونن؟ خب در این صورت باید بگم آدم عاقلی نیستی!
[آ] می دونم که حرفت درسته، عاقل و منطقی بودن هم ایده آل منه ولی عمل کردن بهش خیلی سخته
[ی] چرا سخته؟ مثل یه الگوریتم ساده است، از دم دست ترین شروع کن و بنداز بیرون،
اونا رو که جلوی پنجره رو هم انباشت کردی رو که برداری نور هم میاد تو و اینجا روشن می شه، وقتی تموم شد یه دستمال بکش، شیشه ها رو هم تمیز کن. بعدش می شی یه آدم سالم تر، شاداب تر و البته عاقل، در یک خونه ی پاک و روشن!

توضیح: خونه ای که در باره اش صحبت شد خونه ذهن "آ"ست و "ی" بخشی از خودآگاه "آ"ست، هنوز نمی دونم کدوم بخش!

***
دیروز رفتم دانشگاه تا با "شو-تیان" دختر چینی همکلاسیم روی پروژه مشترکمون کار کنیم. شو خیلی آروم و کم حرفه و همیشه لبخند می زنه. چند ساعتی که کنار هم کار کردیم ازش خواستم یه آهنگ چینی که خودش دوست داره و زیاد گوش می کنه برام بذاره. یه موسیقی پاپ چینی گذاشت. بعد در باره هنر، موسیقی و فیلم در چین حرف زدیم. بهش گفتم که فیلم Hero چینی رو بارها نگاه کردم و حتی از یکی از هنرپیشه هاش خیلی خوشم اومده، اون خندید و گفت توی چین دخترای زیادی عاشق اون هستن و این به خاطر اینه که چشماش مغناطیس داره. بهش گفتم در ایران وقتی شاعر می خواسته زیبایی محبوبش رو توصیف کنه اون رو با هنر هنرمندان چینی و بت چین و کار صورتگر نقاش چین قیاس می کرده. صفحه کامپیوترش پر از فونت های چینی عجیب و غریب بود، facebook چینی خودشون رو به من نشون داد، منم بهش گفتم که ما هم cloob.com داریم. ازش خواستم اسم من رو به چینی بنویسه و نوشت بعد خواست که اسمش رو به فارسی بنویسم و خیلی تعجب کرد که ما راست به چپ می نویسیم. خواست اسم من رو هم به فارسی ببینه و بعد از اینکه دید "آ" فقط در اول کلمه کلاه داره بازم تعجب کرد. به احتمال زیاد تعجب من از دیدن دستخط اون خیلی بیشتر بوده!

2009-04-17T04:19:00.000-07:00

(عکس: پنجره، 17 آوریل)

[آ] می خوام آزاد باشم
[ی] مگر تا حالا نمی خواستی؟
[آ] راستش نه، هیچوقت زیاد جدی نبوده
[ی] حالا از کجا فهمیدی که دوست داری آزاد باشی؟
[آ] چیزای زیادی رو تجربه کردم، آزادی رو هم باید تجربه کنم و الان نیاز به یه تجربه جدید دارم
[ی] چرا فکر می کنی این تجربه جدید باید آزادی باشه؟
[آ] به آسمون نگاه کردم و یه لحظه حس خوبی رو تجربه کردم، همه دلبستگی های من روی زمینه و توی خونه ها و خیابون ها و پیش آدم هاست. می دونم که دلیل حس آرامشم از تماشای آسمون اینه که چشمام رو روی تعلقات زمینی بستم و به آسمون باز کردم، جایی که هیچی توش نیست، لا اقل چیزهایی که اینقدر در گذر و تغییر و میرا هستن
[ی] خب به نظر تو آزادی یعنی اینکه همش به آسمون نگاه کنی؟
[آ] نه! این فقط منشا یه حس خوب گذرا بود، دلم می خواد این حس رو تثبیت کنم، همیشه داشته باشمش
[ی] یه سری نیازها هست که نمی شه انکارش کنی، اگه بخوای زنده بمونی باید غذا بخوری، باید کار کنی، می خوام بپرسم که فکر می کنی آدم می تونه آزاد باشه؟
[آ] نیازها رو انکار نمی کنم و انکار هم نمی کنم که زندگی رو دوست دارم، اما می دونی من خیلی زیاد توی بعضی وابستگی ها گیر افتادم، فکر می کنم خیلی فراتر از نیازهای طبیعی و سالم زندگی بوده
[ی] مثل چی؟
[آ] وابستگی به آدم ها، بخصوص اون هایی که به سلامتی و خوشحالی آدم کمترین توجهی ندارن
[ی] به نظرت آزادی یه خورده ترسناک نمی یاد؟ اگه آزاد بشی ساعت ها، روزها و سال ها وقت فکری ات رو چه جوری می خوای پر کنی؟ اینجوری خیلی تهی و خالی و ترسناک نمی شه زندگی؟
[آ] آره راستش الان ترسناکه به نظرم چون باید همش با خودم و آزادی خودم باشم اما اگه آزاد باشم خودم رو بیشتر دوست خواهم داشت و اونوقت از بودن در خودم و با خودم لذت خواهم برد.
[ی] قدم اول برای آزادیت چیه؟
[آ] باید بپذیرم که انسان تنهاست و هر چی بال بال بزنه هم تنهایی اش رو هیچ چیز پر نمی کنه، بهترین مادر، بهترین همسر و بهترین فرزند هم کاری برای آدم نمی کنن، به هر حال باید از قید و بندشون رها شد، این تضادی با زندگی خونوادگی نداره، یه حقیقت ساده است
[ی] چطور می خوای بپذیری، می تونی بیشتر تشریح کنی؟
[آ] این ساده نیست و دارم بهش فکر می کنم، امیدوارم تو قدم اول جا نزنم
[ی] خب اینجوری دیگه نمی تونم ازت سوال بپرسم
[آ] چون جوابی ندارم! هر وقت پیداش کردم میام پیشت تا بازم ازم سوال بپرسی

2009-04-07T12:16:00.000-07:00

(عکس: استکهلم، 5 آوریل)

بالاخره سفر استکهلم، ملقب به پایتخت اسکاندیناوی رو رفتم. یه عالمه عکس گرفتم که حدود 500 تا شو اینجا می شه دید.
سفر خیلی خوبی بود، یه قسمت از سفر همیشه برای من محل جغرافیایی یه که می بینم و شامل طبیعت و شهرسازی و ساختمون ها و ... می شه، یه قسمت دیگه اش آدم ها هستن، یعنی شناخت آدم های جدید و روحیات و فرهنگ و رسوم و سبک زندگی شون.

حدود 6 ساعت با قطار راه بود تا استکهلم. خلوت بود و جاهای خالی زیاد بود. وقتی رسیدم ساعت 5 عصر بود. رفتم به یه مغازه توی ایستگاه تا در باره خرید کارت شهری( حمل و نقل، اتوبوس و مترو) سوال کنم. همیشه وقتی برای اولین بار وارد یه جایی می شم یه خورده احساس مظلومیت می کنم و اینو فروشنده خوب متوجه شد چون وقتی جواب سوالم رو داد و گفت از کجا می تونم کارت رو تهیه کنم و من دوباره با لحن خیلی آروم پرسیدم "می شه یه خورده دقیقتر بگین کجا" بهم با لحن مردونه و محکم گفت "برو و به همه نشون بده که تو یه زن فوق العاده قوی(a super strong woman) هستی و می تونی همه چی رو پیدا کنی"، همین! چه راهنمایی خوبی بود.

توی اطلاعات توریست ها یه نقشه استکهلم رو گرفتم و بی صبرانه دلم می خواست با نقشه راه بیفتم توی شهر که مجموعه ای از 14 تا جزیره است و نقشه بسیار زیبایی هم داره. در حالی که نقشه دستم بود از خانمی که توی یکی از باجه ها بود پرسیدم "می شه به من بگید جهت شمال کدوم طرفه" و اون گفت "توی نقشه ها همیشه جهت شمال به سمت بالای صفحه است"، به زحمت جلوی خنده ام رو گرفتم و بهش گفتم "ممنون، جهت شمال توی شهر نسبت به جایی که ما ایستادیم کجاست؟"...
در همون ساعت اول عاشق استکهلم شدم، یه عالمه آب و پل های قشنگ، مجسمه ها، منظره برج های کلیسا ها و کلی پرنده، قو، مرغابی و ...

خونه دوستم مثل هتل راحت بود، دوستم مهربون و صاف و زلال بود و فرصت خوبی هم شد که بیشتر با شخصیت بزرگش آشنا بشم. با هم کلی در باره نظریه بازی ها و مسائل اقتصادی، شعر و زندگی حرف زدیم. هر روز صبح یه آهنگ خیلی آروم زیبا از داریوش می ذاشت به اسم "تصویر رویا" که یه شروع لطیف بود برای اون روز و فکر کنم دیگه تا مدت ها روزم رو با این آهنگ شروع خواهم کرد.

هوا به طرز معجزه آسایی خوب بود و همه می گفتن من خوش شانس بودم. آدم های زیادی رو دیدم، از جمله موستی( مصطفی) پسر ترکیه ای که به شدت نسبت به فرهنگش تعصب داشت و خیلی اصرار داشت که قضیه کشتار ارامنه به دست ترک ها واقعیت نداره، خیلی جالب بود چون بدون اینکه کسی ازش بپرسه خودش شروع کرد به مطرح کردن قضیه و این نشون می ده که چقدر براشون این مساله خجالت آوره. اینجا فرق یه ترک با یه هلندی رو متوجه شدم. هلندی ها پذیرفتن که به آفریقایی ها خیانت کردن، برده داری کردن و مردم رو از سر خونه و زندگیشون تو آفریقا می دزدیدن و با کشتی می بردن به کشورهای دیگه می فروختن. اونها پذیرفتن و متاسف هستن و دوست دادن جبران کنن. اما ترک ها فقط انکار می کنن. در جواب موستی که گفت "شما هم فرهنگ غنی و تاریخ خوبی دارین" گفتم همه ملت ها به شکلی فرهنگ و تاریخ بزرگی دارن، این باعث برتری نمی شه و چیزی رو ثابت نمی کنه، باید الان خوب باشیم.

آرنولد توی راه برگشت اومد و از من اجازه گرفت که روی صندلی کنار من بشینه، سی و هفت هشت ساله و خوشبختانه پرحرف. خودش رو معرفی کرد، شغلش مشاور سیاسی بود و توی پارلمان کار می کرد، هر روز هم با همین قطار یک ساعت و نیم تو راه بود تا برسه به کارش و برگرده به خونه اش. عضو حزب لیبرال بود و طبیعی بود که به مسائل اجتماعی و سیاسی علاقه داره. گفت به دین اعتقادی نداره و تنها چیزی که بهش پابنده کمک به دیگرانه، واقعن هم اینجوری بود چون از همون لحظه اول سعی می کرد دیگران رو تو پیدا کردن واگن یا صندلی راهنمایی کنه حتی بدون اینکه ازش کمک خواسته باشن. در باره اوضاع سیاسی ایران صحبت کرد و آخر سر بهش گفتم این موضوع خسته کننده است و راجع به یه چیز دیگه حرف بزنیم. هیچوقت فکر نمی کردم همچین کسی اینقدر پیشرفت کنه و موفق باشه چون آرنولد اصلا مهارت شنیدن نداشت، فقط حرف می زد و انگار از جوابای من فقط یکی دو کلمه می شنید. شاید این خاصیت سیاست مدارهاست.

2009-03-26T15:34:00.000-07:00

(عکس: پارک هیسینگن، فوریه 2009)

بعضی حرف ها رو زیاد باید گفت و زیاد باید شنید، زیبا هستند و لحظه ها رو سرشار می کنن! بعضی از کلمه ها بار عاطفی و معنوی زیادی دارن مثلا وقتی کلمه درخت رو می شنویم خود به خود اثر خوبی داره، همینطور کلمه هایی هستن که اثر منفی روی حس و حال آدم می ذارن. امروز سعی کردم یه تمرین یا بازی با کلمه ها انجام بدم، در آخر وقتی خوندمش خیلی حس خوبی پیدا کردم. متن ناپیوسته است و فقط روی کلمات تاکید شده:

می گم شادی، صدای خنده می شنوم و چشمان پر شعف می بینم
می گم مهربونی، تکرار می کنم دوستی، فکر می کنم به سفر و آزادی
می خونم زندگی، رنگ، هوا، زیبا، ساده، آروم
فکر می کنم به باغ، مهتاب، فواره، بید مجنون، یاس، خنک، چای، قلیون لیمو
گوشواره ها، گوشواره ها، گل های پیرهن آلبالویی رنگ
صدای کمونچه که برای رقص کوک می شه، قدم هایی که هماهنگ می شه
یاس، دربند، ولنجک، گلفروشی، گلدون، بازار گل
شب بهاری، بوی نون، صدای زنگ در و دوستی که داره می یاد پیشت
پارک، جنگل، سنگ، ماسه، شن، چشم های شیطون، خنده، ریسه، خنده
مه، مه، مه، ماشین هایی که توی مه محو می شن و اونهایی که از توی مه بیرون می یان
ایمیل یک دوست که خوشحالت کرده، نمره خوب، پروژه ای که تموم شده
شادی توی یه دل مهربون، آغوش، بوسه، خنده، خنده
شیرجه زدن توی حوضچه آب سرد بعد از یه جکوزی داغ، وای..... خنده، خنده
رنگین کمان، نم نم بارون و آفتاب، نورپردازی ابر و باد و آفتاب
شادی، شادی، شادی، دوچرخه سواری، شیرجه، خنده
آبشار، سنگ، خزه، ریحون، علف، صخره، پروانه، آروم

زندگی زیباست اگر شاد باشیم، شادیم اگه فکرمون شاد باشه، فکرمون رو می تونیم شاد کنیم، باید انتخاب کنیم که چی بشنویم، چی ببینیم و چی بخونیم، با حرف های شاد و کلمات مثبت دیگران رو هم شاد کنیم.

2009-03-26T07:25:00.000-07:00

(عکس: آق اولر، بهار 87)

گاهی باید به همه چیز شک کرد، به همه خواسته ها و هدف هایی که براش تلاش می کنی!
وقتی شک کردی برای اینکه به بعضی از کارها یا رفتارهات ادامه بدی نیاز به دلیل داری...
ممکنه برای بعضی از کارهات دلیلی پیدا نکنی چون شروعش به خاطر چیزی بوده که دیگه وجود نداره
اما تو مثل یه جسم استوانه ای که توی سرازیری افتاده همینجوری داری حرکت می کنی و تلاش می کنی و دست و پا می زنی
و انرژی و وقتت رو هدر می دی!
وایسا! همیشه باید کنترل کنی، چیزی که داری براش می ری هنوز وجود داره، یا حل شده، یا تغییر کرده؟
شاید لازم باشه یه نفس عمیق بکشی و یه راه دیگه بری، دنبال چیزای بهتر و واقعی تر، نسبت به امروز واقعی تر
ولی قول و قراری که با آدما می ذاری خیلی محترمه، هیچوقت بهش شک نکن! حتی اگه دلیلش رو دیگه به یاد نمی یاری!

2009-03-16T11:45:00.000-07:00

گفتگوی جالبی داشتم با یه آشنای دور:

[ریما] : ‫سلام‬، ‫خوبید؟‬ ‫شما زبانتون خوبه؟‬ ‫من یه سوال دارم‬
[من] : سلام، مرسی :)
[ریما] : این ینی چی دقیقا؟
I hate too many questions and apparently you are a record holdder in asking
[ریما] : ‫سوژم داره میپره‬!
[من] : یعنی من از سوال زیاد پرسیدن متنفرم و شما هم در سوال زیاد پرسیدن رکورد دار هستید!
یعنی خوشش نمی یاد ازش سوال بپرسن!
[ریما] : ‫ینی خیلی شاکیه‬
[من] : :) آره گمونم
[ریما] : ‫به نظرت چی جوری میتونم جمو جورش کنم‬
[من] : چی می خوای بگی؟
[ریما] : ‫نمیدونم!‬ ‫میخوام یه جور از دلش درآرم‬، ‫کارم بهش گیره لعنتی‬، ‫دارم ازش استوری عکاسی میکنم‬!
[من] : خب خیلی بستگی به موضوع داره
[ریما] : ‫خیلی هم با هم دوستیم البته‬
[من] : می تونی ازش معذرت خواهی کنی و بگی شرایط ایجاب می کرده!
[ریما] : ‫ولی نمیدونم دیشب بحثی که کردیم باهم چی شد که یهویی قاط زد‬
[من] : It seems that I've been hurting you asking too many questions...
I'm so sorry about it but....
[ریما] : ‫من نمیخوام فکر کنه من به چشم هدف و سوژه بهش نگاه میکنم‬، ‫میخوام دوستیمون بمونه سرجاش‬، ‫کنارش هم باهم باشیم‬، ‫فقط نمیدونم چی جوری بهش بگم که من منظوری نداشتم‬
[من] : خب تو جمله فارسی شو بگو من تو ترجمه کمکت می کنم :)
[ریما] : :)
‫ببخشیدتورو خدا‬، ‫من خنگ شدم‬، ‫ینی هنگم‬، ‫از طرفیم کارم بهش گیره‬،
[من] : می فهمم!
[ریما] : ‫از یه طرفیم دوستشم‬
[من] : پیش می یاد گاهی! :)
[ریما] : ‫ولی خوب وقتی میخوای با سوژه ات همراه بشی و زندگیشو عکاسی کنی‬، ‫نیاز به پرسیدن سوال داری خوب :((‬
[من] : دوستی وقتی با کار قاطی می شه، خیلی سخته مدیریتش!
[ریما] : ‫آره واقعا، ‫به نظرت من چی جوری بهش بگم‬، ‫یعنی چه ادبیاتی به کار ببرم که‬ ‫متوجه بشه که من قصد گیر دادنو سوال و جواب پرسیدنو ازش نداشتم‬
[من] : باید بهش بگی جون می خواستی کارت رو به نحو احسن انجام بدی لازم بوده که بپرسی
[من] : نقاش ها هم این کار رو می کنن!
[ریما] : ‫نه نه!اگه بشنوه بخاطر کار بوده‬ ‫شاکی میشه‬، ‫میگه به من به چشم هدف نگاه نکن‬، ‫ما دوستیم‬، ‫وایییی‬ ‫می خوام گریه کنم‬
[من] : پیش می یاد گاهی، زیاد خودتو ناراحت نکن، انرژی تو برای جبرانش حفظ کن
[ریما] : ‫حالا به نظرت من شسته رفته طوری که خیلی محترمانه و دوستانه باشه‬، چی جوری بهش بگم‬ که متوجه بشه الویت دوستیه ماست‬، ‫الان ایران نیست‬، ‫5 عید میاد‬، ‫من در جواب ایمیلش الان چی بگم‬؟
[من] : بهترین راهش اینه که دنبال توجیه نباشی، بهش بگی که من تو رو ناراحت کردم و کارم قابل توجیه نبوده! معذرت می خوام!
این بهترین اثر رو داره به نظرم!
[ریما] : ‫ایول‬ ‫عالیه‬، ‫یهم میگید دقیقا چی بگم‬، ‫انگلیشش!‬ ‫اینقدر سوتی دادم تو حرف زدن همش مسخرم میکنه‬! ‫البته شوخی!
[من] : آره :)

It seems that I've been hurting your feelings asking many stupid questions. I feel really bad bout it and the only thing I can say is: I'm so sorry

:)
منم زیاد خوب نیستم
[ریما] : ‫شما چرا؟‬
[من] : زبانم رو می گم! :) منم سوتی زیاد می دم!
[ریما] : ‫واقعا مرسیییییییییییی‬
[من] : خواهش!!!!!!
[ریما] : ‫ممنونم‬
[من] : بخند و شادمان باش!
[ریما] : ‫همش در حال گند زدنم‬، ‫رسما عاشق خودمم :)‬ خاک بر سرم! باز هم ممنون و ببخشید که مزاحم شدم!
:))
[من] : موفق باشی!
[من] : بازم اگه کمکی بتونم بکنم خوشحال می شم، اگه آنلاین نبودم ایمیل بزنید!

2009-03-16T08:13:00.000-07:00

(عکس: خیابان اوه نین، گوتنبرگ)

سوئدی ها چند تا رسم جالب در باره کار دارن، یکی اینه که یه بار صبح و یه بار عصر وسط کار تعطیل می کنن و یه جا دور هم می شینن، قهوه می خورن، خستگی در می کنن و حرف می زنن. اینو بهش می گن فیکا.
یه رسم جالب دیگه اینه که جمعه عصر با دوستا یا همکارا یا همکلاسی ها قرار Afterwork می ذارن به یکی از پاب یا بارهایی که این برنامه رو دارن می رن، اونجا یه آبجو یا مشروب می خرن و می تونن از بوفه غذا به صورت رایگان استفاده کنن.
معمولا از ساعت 5 عصر تا 8 شب برنامه Afterwork هست. خب بعدش اگه بخوان دور هم باشن و گپ بزنن همونجا مشروب بعدی و بعدی و بعدی ... رو هم سفارش می دن و البته سوئدی ها آدم های کم حرف و آرومی هستن و معروف هستن به اینکه وقتی مست می شن زبونشون باز می شه و حرف می زنن! خب حالا این جوونا اگه هنوز انرژی شون کامل تخلیه نشده باشه می رن یه پاب موردعلاقه شون و تا ساعت 3 صبح می رقصن. شب های شنبه و یکشنیه ماشین های پلیس، اتوبوس و تاکسی و آمبولانس همه تو مرکز شهر آماده هستن تا به مردم کمک کنن.

ماجرای یه افترورک جالب با یه سری آدمایی که دوستم معرفی کرده بود و اولین بار بود که می دیدمشون:

[فیروزه، پزشک، 40 ساله] قیافه شما برام خیلی آشناست فکر کنم یه جایی دیدمتون
[من] زیاد فکر خودتونو مشغول نکنید، مشکل از منه همه به من اینو می گن، دیگه عادت کردم
...
نیم ساعت یعد آلبرتو هم رسید
[آلبرتو، پزشک ایتالیایی، 35 ساله در حالی که به چهره من خیره شده بود] چقدر چهره شما آشناست. من حتما شما رو دیدم
[من] نیم ساعت پیش فیروزه هم همینو می گفت ولی فکر کنم قیافه من باعث می شه دیگران فکر کنن منو دیدن
[آلبرتو با اشاره به بهزاد] ببین من مطمئنم که اونو تا حالا ندیدم اما شما رو دیدم...
...
[فیروزه] اگه خواستی به زیون فارسی فحش بدی می تونی بگی خر، البته نمی دونم چرا همیشه فحش ها رو یاد می دن اول
[آلبرتو] خب این یعنی چی؟
[بهزاد، پزشک 40 ساله] اسم یه حیوونه همون دانکی! یه چیزی تو مایه های احمق!
[آلبرتو] حالا اگه بخواین یه حرف خیلی بد بزنین که طرف داغون بشه چی می گین؟
[من] خب می شه گفت "نفهم" بعد اگه بخوای خیلی خیلی ناراحت بشه می تونی بگی "خر نفهم" (خودم مرده بودم از خنده)
...
و آلبرتو هم از فرهنگ و فحش های ایتالیایی گفت

:)

2009-03-11T16:19:00.000-07:00

(عکس: گل خانه مرکزی شهر گوتنبرگ، ارکیده)

باز هم یه ماجرای اتوبوسی:

امروزعصر توی پارک علم و فناوری سالگرنسکا، جایی که کاراموزی رو انجام می دم کارم تموم شد، وسایلم رو جمع کردم. کریستیان، همکارم، گفته بود که اگر آخرین نفر بودی قبل از رفتن باید آلارم رو روشن کنی. من پرسیده بودم چطوری بفهمم آخرین نفر هستم و او با خنده جواب داده بود خب باید توی راهرو سرک بکشی و همه رو صدا کنی! با همین روش متوجه شدم آخرین نفر نیستم و راه افتادم.

توی اتوبوس کتاب آموزش زبان سوئدی رو دستم گرفته بودم و می خوندم. ته اتوبوس نشسته بودم. هوا تاریک شده بود. نصف صندلی ها خالی بود. سه چهار تا ایستگاه مونده به خونه یه مرد شصت ساله با موهای سفید که مست به نظر می رسید از وسط اتوبوس شروع به داد و فریاد کرد. انگار یادش رفته بود پیاده شه و می خواست راننده رو متوقف کنه. اولین بار بود همچین صحنه ای می دیدم. مرد با سر و صدا به سمت راننده رفت و شروع کرد با مشت به شیشه محافظ و حایل راننده ضربه زدن. اینجا صندلی راننده های اتوبوس و تراموا توی یه اتاقک شیشه ای یه، البته نه با شیشه بلکه یه ماده محکم و شفاف مثل پلکسی.

همه ترسیده بودن چون راننده داشت از یه چهار راه رد می شد و ممکن بود خطرناک باشه. پیرمرد همینطوری فریاد و ضربه می زد تا اینکه دوتا جوون رشید سوئدی بلند شدن و به طرفش رفتن، یکیشون شونه اون رو گرفت و از سمت راننده دورش کرد. مرد شروع کرده بود به بد و بیراه گفتن، اینو از چهره بقیه مسافرا حدس زدم چون هنوز فحش های سوئدی رو یاد نگرفتم. فضا حسابی متشنج بود و پیرمرد رو به دو تا مسافر زن که تو قسمت جلوی اتوبوس بودن فریاد می زد و اون ها هم حسابی ترسیده بودن، همون پسر قهرمان رفت و اون دو تا خانم رو به سمت صندلی های وسط هدایت کرد و خودش بین پیرمرد و بقیه مسافرا ایستاد و دوتا دستش رو به دوتا میله دو طرف گرفت و اجازه نمی داد اون مرد عبور کنه، در عین حال آرامش داشت و با پیرمرد درگیر نشد و یک کلمه هم جوابشو نداد. بعد از چند دقیقه هم رفت روی یه صندلی نشست. اتوبوس هنوز در حال حرکت بود و بالاخره به ایستگاه بعدی رسید و توقف کرد. وقتی توقف کمی طولانی شد من متوجه شدم که منتظر پلیس هستیم.

حالا پیر مرد شروع به سخنرانی کرده بود و خطاب به مسافرا یه چیزایی رو بالحن پرخاشگرانه می گفت. دوتا دختر کنار من نشسته بودن و یکیشون با پیرمرد یکی به دو کرد و وقتی پیرمرد در حال فحش دادن به طرف اون اومد داشت سکته می کرد و دوستش بهش التماس می کرد که ساکت باشه و جواب نده. پیرمرد مکث کوتاهی مقابل ما در انتهای اتوبوس کرد و یه بطری آبجو از تو جیب کتش در آورد و با یه حرکت آرتیستی با استفاده از یه میله اتوبوس درش رو باز کرد و در حال نوشیدن برگشت وسط اتوبوس. اینجا خوردن و نوشیدن و سیگار کشیدن توی اتوبوس ممنوعه.
همچنان پرت و پلا می گفت و من لابلای حرفاش احساس کردم به خارجی ها و افغانی ها هم فحش داد.

بعد از اینکه آبجو تموم شد بطری رو پرتاب کرد یه گوشه که همه از جا پریدن، بعد سیگار روشن کرد. چند دقیقه سیگار کشید و من داشتم تایم می گرفتم که چقدر طول می کشه پلیس برسه! بالاخره راننده از اتاقکش بیرون اومد و به مرد تذکر داد که سیگارش رو خاموش کنه، درگیری لفظی خیلی شدید شد ولی خوشبختانه درگیری فیزیکی پیش نیومد و بعد از 15 دقیقه توقف در ایستگاه پلیس رسید.
دو تا ماشین پلیس سفید آژیر کشون با چراغ های آبی رنگشون پشت سر اتوبوس نگه داشتن و من که سرم رو برگردونده بودم تا پیاده شدن پلیس ها رو ببینم مهتاب زیبای طلایی رنگی رو دیدم که طلوع می کرد :)
چهار تا پلیس با ابهت زیاد و لباس های فرم جذاب پیاده شدن، سه تا مرد و یک زن. پیش بینی می کردم دوتا پلیس مرد وارد اتوبوس بشن و از دو طرف مجرم رو بگیرن و ببرن بیرون اما برعکس پلیس زن به تنهایی اومد تو و دو سه کلمه با مجرم مرد صحبت کرد و با احتیاط بازوش رو گرفت و برد بیرون.

از بوی دود سیگار توی اتوبوس حالم بد شده بود و نیاز به هوا داشتم، با یه تعداد از مسافرا که پیاده می شدن رفتم پایین. اتوبوس بعدی داشت می رسید و پلیس اون رو هدایت کرد تا یه جای مناسب پارک کنه و بعد همه ما سوار شدیم.

اولین بار بود که توی این 7 ماه صحنه پرخاش دیدم، اینجا تا حالا بزن بزن ندیدم!

2009-03-07T04:58:00.000-08:00

عکس پاساژی در نوشدان
کاربرد های روسری بدون توسری
به مناسبت 8 مارچ، روز زن

2009-03-05T14:49:00.000-08:00

"اریک اودور" پسر سیاهپوست و اهل کنیا، یکی از هم رشته ای های خوب منه. به طرز عجیبی خردمند، صبور و آروم به نظر می رسه. چند هفته پیش یه گفتگوی سه ساعته در باره خصوصیت های انسان ها، حقیقت و زندگی با هم داشتیم. امروز مثل همیشه با من سلام و احوالپرسی کرد:

[اریک] هی آزاده! حالت چطوره؟
[من] خیلی خوبم، متشکرم!
[اریک] می دونستی رئیس جمهور شما رفته به کنیا؟
[من] نه من اخبار رو دنبال نمی کنم، برای چی رفته؟
[اریک] اون به ما پیشنهاد داده که یه عالمه نفت مجانی به ما بده ولی دولت ما قبول نکرده!
[عبدالرحیم پاکستانی] چرا نفت مجانی باید به شما بده؟ این منطقی نیست!
[من] خب وقتی هیچکس به اون توجه نمی کنه می خواد با این کار دوستی یه کشور رو بخره!
(He is just trying to get attention!)
[اریک] درسته و کشور ما الان با امریکا دوسته چون باراک اوباما اصل و نسبش مال کنیاست. می دونی درسته که ما کشور فقیری هستیم ولی غرور خودمونو زیر پا نمی ذاریم!
[من] شما مردم خردمندی هستید!

2009-02-24T11:39:00.000-08:00

From Goteborg, City Boat & Liseburg Amusement Park

یک روز بارونی پاییزی که هیچ ربطی هم به این عکس نداشت دم دانشگاه سوار اتوبوس شدم، اتوبوس خلوت بود. زنی سراسیمه از درب عقب وارد شد و فریاد زد"موشه! موشه!..." و نگاه سریعی به صندلی ها انداخت. با عجله بیرون دوید و از در وسط اومد تو "موشه! موشه!..." و همینطور از در جلو. بعد برگشت بیرون و دوباره از در عقب وارد شد "موشه...!" و به طرف یکی از صندلی ها رفت. پسر بچه هفت ساله ای روی صنلی کز کرده بود و کلاه گشاد کاپشن رو روی صورتش کشیده بود. مادر کنار موشه نشست و کلاه رو از روی سرش عقب زد. دست توی موها و صورت منقبض و از اشک خیسش کشید. نمی دونم برای موشه چه اتفاقی افتاده بود که همینطور بیصدا گریه می کرد و نمی دونم چرا این اتفاق تو ذهن من حک شده. بالاخره راننده اتوبوس که با آرامش و بدون هیج حرفی به اندازه کافی توقف کرده بود تا اون زن گم شده اش رو پیدا کنه راه افتاد. مسافرا هم همه آروم و تو فکر بودن و رفتیم به خونه...

***
تا حالا بیشتر از 986 میلیون ثانیه در دنیا زندگی کرده ام و هنوز هیچ شناختی نسبت به ماهیت زمان و گذشت اون ندارم، هرچیزی که دو سه بار تو زندگی اتفاق می افته در باره اش کلی تجربه ذخیره می کنیم و به صورت طبقه بندی شده توی حافظه می سپریم. شاید گذر لحظه ها اینقدر زیاد اتقاق می افته که فکر می کنیم شناختنش اهمیتی نداره. احساس می کنم به جای اینکه مسافر مکان بوده باشم مسافر زمان بودم اما هیچوقت به اون زیاد آگاه نبودم...
سفر به خیر! سفر از هر لحظه به هر لحظه بعد!
---------------
پی نوشت:
لحظه رو با ثانیه یکی فرض نکردم و رابطه بین این دو رو هم نمی دونم. حتی نمی دونم زمان اون طوری که ملا صدرا گفته گسسته است (و شاید قابل شمارش) یا پیوسته... اوه خیلی سخت شد!

2009-02-22T15:05:00.000-08:00

(عکس: 22 فوریه، من دم خونمون با پارو)

دو سه روزه که کمی برف باریده و بچه های برف دوست سر ذوق اومدن، آدم برفی درست کردن و انرژی گرفتن!
من دیشب یه سر بیرون رفتم و بیشترین کاری که انجام دادم دو تا گلوله برفی بود که درست کردم و چون هیچ کس نیود که اونها رو به طرفش پرتاب کنم اونا رو به دیوار کوبیدم.
امروز کمی برف پارو کردم، پیاده رفتم خرید و برگشتم و بقیه اش هم مثل یه روز تعطیل معمولی...

دیروز دلم برای خونواده و دوستام یه خورده تنگ شده بود، یاد روزهای تابستون افتادم که با پدرم یا خواهر عزیزم عصر های پنجشنیه و جمعه می رفتیم دوچرخه سواری و بعد سر راه برگشت که هوا هم کم کم تاریک می شد به نون بربری داغ می گرفتیم و توی خونه با سبزی های تازه که مامان پاک کرده بود و با پنیر می خوردیم، یادش به خیر!
دلم برای پارک جمشیدیه رفتن با مریم و رشت رفتن خونه لیلا و خیلی چیزای دیگه که جزء عادت های زندگیم شده بود هم تنگ شد...

ولی واقعیت اینه که الان اینجا هستم، بهتره الان در اینجا و با اینجا و مثل اینجا باشم و وقتی برگشتم با همه اونها که دوستشون دارم.
امیدوارم همه شون سالم و خوش و خرم باشن، آمین!

2009-02-02T15:07:00.000-08:00

(عکس: ژانویه 2009، ریشه ها در یخ)

امروز باید فرمی رو که پر کرده بودیم برای دریافت مبلغ 5200 کرون از دانشگاه، بین ساعت 11:30 تا 13 تحویل می دادیم.
اتفاقاتی افتاد که حسابی به یاد وطن افتادم. توی شلوغی و ازدحام دانشجوها در سالن بزرگ یه صف حلزونی شکل تشکیل شده بود که هر کس می رسید باید می رفت و در مرکز حلقه ها می ایستاد. تا یه جایی خوب پیش رفت ولی ...
کم کم یه عده به فکر زرنگ بازی افتادن، چون ایرانی ها در اکثریت هستن بیشتر به چشمم اومدن ولی خب از ملیت های دیگه هم بودن منتها ایرانی ها وقیحانه تر این کار رو می کردن، چینی ها بی صر و صدا از یه گوشه کنار صف می ایستادن و کم کم وارد می شدن. ایرانی ها با پررویی و توقع زیاد کنار دوستاشون می ایستادن و با نیش باز به فتحی که کرده بودن می خندیدن!

موضوع رو فراموش کرده بودم ولی یکی از دوستان از برخورد جدی من با پسر ایرانی ای که بدون نوبت کارش رو انجام داده بود و بعد برای سلام و علیک پیش ما اومده بود، گله کرد. من به اون پسر خیلی جدی در دو جمله گفته بودم خیلی کار بدی کردی و حق ما ها رو پایمال کردی. دوستم گفت با این برخوردت تاثیر مثبتی روی اون نگذاشتی.

راست می گفت، چه تاثیر مثبتی از خودت می تونی روی یه نفر بگذاری وقتی می خواهی اشتباهش رو گوشزد کنی!
و باعث شد به این موضوع فکر کنم که مدتهاست مثبت نشون دادن خودم رو کنار گذاشتم.
اینجوری بعضی ها همیشه بدجوری از آدم ناراحت می شن ولی من اینو ترجیح می دم تا اینکه مثلا جلوی من یه خارجی رو در حضور خودش به زبون فارسی مسخره کنن، خودشونو لوس کنن، توی یه فضای عمومی که متعلق به همه است فریاد بزنن یا موزیک فارسی با صدای بلند بذارن... اینجوری شاید حداقل جلوی من این کارا رو نکنن!

یکی از تلخی های امروز برام این بود که یاد فقر فرهنگی توی وطن افتادم، به ویژه در زمینه توجه به حقوق دیگران.

2009-01-31T16:43:00.000-08:00

(عکس: یکم فوریه، نیمه شب)

دکتر سروش یه سری سخنرانی حافظ شناسی داره که خوبه علاقمندان حافظ بشنون!
سخنرانی ها یه مجموعه چهارتایی یه که توی این لینک می شه شنید.
لینک رو از توی وبلاگ گاماس پیدا کردم.

2009-01-28T10:00:00.000-08:00

(عکس، 25 دسامبر، آنگرد، دنیس در حال تلاش برای شکستن یخ روی دریاچه)

تولد ژنیا بود و از هفته قبل از طریق ایمیل تاریخ و ساعت برنامه رو با ما هماهنگ کرده بود. من متاسفانه از اتوبوس جا موندم و اینجا مثل تهران نیست که وقتی دیرت شد تاکسی دربست بگیری، باید تا اومدن اتوبوس بعد صبر کرد!
با بیست دقیقه تاخیر به جمع دوستان پیوستم و با ترام به سمت دریاچه و جنگلی که ژنیا برای برگزاری مهمونی تولد در نظر گرفته بود راه افتادیم. ژنیا از قبل محل رو دیده بود و همه شرایط رو پیش بینی کرده بود.

عثمان پسر پاکستانی، بورچین دختر ریز نقش ترکیه ای، دوست دیگه ایرانی من و ژنیا و دنیس دختر و پسر بلاروسی بچه هایی هستن که یه بار دیگه باهاشون خارج از شهر رفته بودم و اهل گردش و تفریح هستن! دنیس و ژنیا با اره ی بزرگی که خریده بودن دو تا درخت کاج خشکیده بلند رو انداختن و آتیش رو با چوبهای مرطوب و بدون نفت و الکل و با زحمت زیاد روشن کردن. یه گوشه جویبار کوچیکی بود که به دریاچه می ریخت و یه سوراخ کوچیک روی یخ ایجاد کرده بود، آب رو از همونجا برای چای برداشتیم. قبلش دنیس و عثمان خیلی سعی کرده بودن که یخ دریاچه رو بشکنن تا آب برداریم اما موفق نشدن!
سیب زمینی ها زیر آتیش، چای و کیک، دوتا کیک، یکیشو عثمان خریده بود و یکیشو دنیس و ژنیا درست کرده بودن، به همراه آواز تولدت مبارک و باز کردن کادوها...

حسابی سر به سر بورچین گذاشتیم که با لباس رسمی اومده بود پیک نیک، طبق معمول بحث حلال و حروم بودن گوشت خوک و دلایل اون بین طرف پاکستانی و طرف اروپایی! یه عالم خندیدیم و بوی دود هم گرفتیم. من یادم رفت که امتحان دارم.
شب که هوا حسابی تاریک شده بود و مه ای که اطرافمون رو گرفته بود رو به زحمت تشخیص می دادیم با دو تا چراغ خیلی کوچیک مسیری که اومده بودیم رو برگشتیم. توی راه برگشت پیشنهاد دادم که هرکس یه ترانه از کشورش بخونه، عثمان اولی بود و دو تا آواز به زبون اردو خوند، بورچین دو خط ترکی خوند و بعد خندید و ادامه نداد، من و دوستم مرغ سحر خوندیم و وقتی دوستان بلاروسی مون ترانه شون رو می خوندن چراغای دهکده های اطراف دیده می شد.

دفعه قبل که خونه دوستای بلاروسی بودیم گفتند که کشورشون دیکتاتوری ترین حکومت اروپا رو داره، مردم از حکومت راضی نیستن و دولت پرچمشون رو تغییر داده و مردم هنوز به پرچم قبلی وفادارن، چقدر تشابه! یه ماده غذایی شبیه برنج دارن با رنگ تیره که غذای اصلیشون محسوب می شه و اسمشو یادم نمی یاد.

2009-01-25T15:33:00.000-08:00

(عکس، کنار دریاچه ای در شمال شرق گوتنبرگ، 25 ژانویه)

شب های امتحان رو دوست دارم چون قدرت ذهنم در مسائل غیر درسی اوج می گیره و گاهی ختم به نتایج جالبی می شه. یه نمونه اش رو دوست دارم اینجا ثبت کنم.

همیشه به تعبیر خواب علاقه داشتم و تجربیات عجیب جور واجوری در این زمینه دارم. از نوجوونی با تعبیر خواب ابن سیرین و دانیال نبی آشنا بودم و در اینجا نمی خوام صحت و سقم اونها رو مطرح کنم.

دو سال پیش یه کتاب از "دکتر کارل گوستاو یونگ" خوندم به اسم "انسان در جستجوی هویت خویش" که چند نمونه از بیماراشو مثال زده بود که با استفاده از رویاهای اونها موفق به تشخیص مشکل شده بود. حالا یه قسمت از خواب دیشبم رو می گم و یه تعبیریونگی جالب از اون...

"به یه سفر رفته بودم یه جای خیلی زیبا توی دل طبیعت. توی یه جزیره خیلی کوچیک لم داده بودم که اطرافش بشقاب های یخی پوشیده از برف روی دریای آبی شناور بودن، هر از گاهی نسیم کمی از برف ها رو توی هوا پخش می کرد و از تماشای اون لذت ناگفتنی می بردم. یهو چند تا دوست رو هم کنار خودم دیدم و متوجه شدم که او هم اونجاست. صحبت با او شروع شد و صحبت خیلی ناراحت کننده ای بود، در همین حال متوجه شدم که ما در خونه پدری قدیمی من هستیم. من در حالی که سعی می کردم حرفایی بزنم که خودم رو از این موقعیت ناراحت کننده خلاص کنم از توی پنجره مادرم رو دیدم که در حالیکه فریاد می زد و حرفای نامفهوم می گفت با حالت وحشتناکی از توی حیاط رد شد و به هال رفت. دنبالش رفتم و متوجه شدم مادرم توی خواب راه می ره و نمی فهمه اطرافش چه خبره و مثل دیوونه ها رفتار می کنه. خیلی سعی کردم بیدارش کنم. چند بار فکر کردم که بیدار شده ولی بعد از یه مدت وقتی گفت تازه الان بیدار شدم، فهمیدم حتی موقعی که فکر می کردم بیدارش کرده ام بیدار نبوده و در اینجا خوابم تموم شد."

امروز فکر کردم همچین خوابی که به این روشنی یادم مونده حیفه که فراموش بشه. دکتر یونگ معتقده که رویاها خاصیت جبرانی دارن، یعنی سعی می کنن کمبودها و ضعف های موقعیت خوداگاه ما رو تو زندگی روزمره به ما گوشزد کنن و برای این منظور از یه زبون سمبلیک استقاده می کنن.

و اما تعبیر شخصی خوابم رو می گم و یه هدفم از این کار اینه که این موضوع به شناخت مربوطه و شناخت مهمترین بخش زندگی یه و شاید تجربه من به درد دوستام هم بخوره!

1. من احساس آرامش می کنم و سعی می کنم از زندگی روزمره لذت ببرم.
2. آرامش من در همه ابعاد نیست و موضوعاتی که منو ناراحت کرده و آزرده هنوز برام کامل حل نشده.
3. همیشه این خطر وجود داره که مشکلات گذشته که باهاش کنار نیومدم مثل یه زخم کهنه سر باز کنه و منجر به سختی بشه باز.
4. طبق تعبیردکتر یونگ که مادر رو تعبیر به حیات روانی و معنوی انسان می کنه، من به روانم توجه کافی نمی کنم، البته دارم تلاش می کنم بیدارش کنم.
5. بیدار کردن روان یا هوشیاری معنوی و روحی از زندگی که می کنم کار خیلی سختی یه و آدم جاهایی با واقعیت هایی از وجود خودش روبرو می شه که زشت و ترسناک و ناراحت کننده است.
6. یه راه اینه که از بیدار شدن پرهیز کنم و همینجوری خوابالوده و ناهشیار و ناقص به زندگی ادامه بدم.
7. گاهی ممکنه فکر کنم که روانم رو بیدار کردم و خودم رو شناختم و با شناخت معنوی از خودم زندگی می کنم ولی در واقع این توهم باشه و من هنوز خواب باشم.
8. من باید به تلاشم ادامه بدم و در آخر بیدار می شم!

برای تعبیری که کردم و نوشتن این مطلب به خودم تبریک می گم!

2009-01-24T10:16:00.000-08:00

(عکس: شب یلدا 2008، دانشگاه چالمرز)

قند پارسی رو هر روز باید خورد، امروز مهمون من باشید:

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت	مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست
گفت مستی زان سبب افتان وخیزان می روی	گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست
گفت می باید ترا تا خانه ی قاضی برم	گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست
گفت نزدیک است والی راسرای آنجا شویم	گفت والی از کجا در خانه ی خمار نیست
گفت تا داروغه راگوییم درمسجد بخواب	گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست
گفت دیناری بده پنهان و خود را وارهان	گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست
گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه	گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست
گفت می بسیار خوردی زان چنان بیخود شدی	گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست
گفت باید حد زند هوشیار مردم مست را	گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست

شعر از پروین اعتصامی یه و گروه "مستان و همای" اجرای خیلی زیبایی از این شعر داره.

2009-01-21T04:36:00.000-08:00

From Umea, Sweden

آدم هایی که باهوش هستن زود متوجه اشتباهاتشون می شن، آدم های عاقل اشتباهاتشون رو تکرار نمی کنن!
آدم های باهوش و عاقل کمتر در اثر اشتباهات پی در پی به خودشون دردسر می دن!
آدم های باهوش و بی خرد بیشتر رنج می برن...

هوا کمی بهتر شده

به نقل از روزنامه مترو هفت اسم پرطرفداری که در سال 2008 روی نوزادهای سوئدی گذاشته شده از این قراره:

Girls	Boys
Maja	Lukas
Julia	Oskar
Emma	Elias
Elsa	William
Ella	Hugo
Alice	Alexander
Linnea	Erik

2009-01-20T08:01:00.000-08:00

اولین همکلاسی که بعد از تعطیلات دیدم "اولوف" بود. اواخر ترم قبل مریض شده بود و من حالشو پرسیدم. گفتم بهتر شدی؟
گفت بله جواب آزمایشا هم معلوم شده. من ام اس دارم...
تماشای لبخند و صورت تکیده اش وقتی از بیماریش می گفت غیر قابل تحمل بود، این بدترین خبری بود که تو این پنج ماه شنیدم.
فقط گفتم وای خدای من، خیلی متاسفم اولوف! تو باید آدم قوی و سرسختی باشی!
آدم در این مواقع چی می تونه بگه و چی درسته که بگه نمی دونم.

یک ماه و نیم پیش به خاطر اینکه سمت چپ بدنش بی حس شده بود رفت بیمارستان و آزمایشای مختلف داد.
گفت من خوشحالم که تو این نقطه دنیا هستم و این بیماری رو گرفتم چون اینجا دولت سرویس خیلی خوبی به ما برای این بیماری میده.

من که توی دلم داشتم گریه می کردم و از مثبت اندیشی اون تعجب کرده بودم بهش گفتم که توی ایران بیمارای ام اس باید تو صف های طولانی دم هلال احمر صف بکشن و حقوق یه آدم رو بدن که برای عزیزاشون داروی ماهیانه ام اس بگیرن و توی دلم باز گریه کردم چون یاد همه اونایی که پول تهیه دارو ها رو ندارن و سختی هایی که تحمل می کنن تا می میرن افتادم، حتی یاد زنایی که ام اس گرفتن و ...

2009-01-18T11:01:00.000-08:00

بالاخره از خونه موندن خسته شدم و تصمیم گرفتم بیرون برم، اون هم تو هوای سرد!
پارکی نزدیک خونه هست که یه جنگل قشنگ داره با تعدادی مرغابی و سنجاب و یه دریاچه زیبا، پیاده راه افتادم.
وقتی رسیدم کمی طول کشید تا صحنه آدمایی که روی دریاچه ایستادن رو هضم کنم، دریاچه یخ زده بود و یه عده روی یخ راه می رفتن بعضی ها هم با کفش مخصوص، روی یخ اسکیت می کردن.

سه تا مرد جوون پنج شیش تا بچه حدود چهار ساله رو آورده بودن و براشون آتیش درست کرده بودن، بچه ها که توی لایه های لباس های گرم و ضخیم زمستونی توان حرکتشون خیلی کم شده بود چیزی از بازیگوشی شون کم نشده بود و به شکل خنده داری روی یخ می دویدن و تلپی سر می خوردن جیغ می زدن و می خندیدن بعد هم انگار نه انگار، خوشحال تر از قبل پا می شدن و می دویدن.

من با احتیاط زیاد رفتم روی دریاچه ده بیست قدم راه رفتم و در هر قدم با دقت خطوط زیر یخ رو بررسی می کردم که نکنه بشکنه!
غذاهایی که برای پرنده ها و سنجاب ها به درخت ها آویزون کرده بودن دیدنی بود.
چهار دور دور دریاچه راه رفتم، لباسم گرم بود ولی لب ها و بینیم یخ زده بود...

خوشحالم که تعطیلات تموم می شه و دوباره می رم دانشگاه!

2009-01-15T13:51:00.000-08:00

From Game of Flames

تا حالا به این موضوع که هوای اینجا می تونه آدم رو افسرده کنه جدی نگاه نکرده بودم. چند روزی یه که احساس می کنم قضیه ممکنه واقعیت داشته باشه!
لنکا قبل از این که به پراگ برگرده از تاریکی و سرما حسابی شاکی بود. گفت درک می کنه که چرا دولت سوئد مالیات هفتاد و پنج درصدی رو الکل می گیره، اگه الکل اینقدر گرون نباشه با این هوا همه رو می یارن به الکل! گفت اگه موندنش طولانی تر می شد ممکن بود برای رفع افسردگی از الکل کمک بگیره!

چراغونی های قشنگی که برای سال نو پشت پنجره ها و توی باغچه ها می کنن کمی دل آدم رو شاد می کنه. مردم اینجا تو شبای زمستون شمع روشن می کنن که هم نور و زیبایی داره و هم گرما، اما هیچی جای یه روز آفتابی بهاری رو نمی گیره که از صبح تا شب بیرون هستی و با خستگی دلپذیری بر می گردی خونه که استراحت کنی به امید صبح فردا!

ماه ژانویه رو به عنوان بدترین ماه اروپا از نظر آب و هوا به یاد داشته باشید.

2009-01-13T15:29:00.000-08:00

Lund-Kopenhag

Dusseldorf-Paris

دوتا آلبوم از عکس های سفرم درست کردم که با کلیک روی این تصویرها می شه دیدشون.
***
یه وقتایی دل آدم بیخودی تنگ می شه، بدون دلیل و منطق. کم حوصله و بهانه گیر می شی، غذا خوردن و بیرون رفتن سخت می شه، دلت می خواد یه دریچه توی آسمون باز بشه و یه نیرویی تو رو بلند کنه و بفرسته اون پشت، درست پشت صحنه!
***
فاطی جونم امروز حسابی به یاد تو بودم، یاد یه روز سرد از دوسال پیش افتادم، اومده بودم شرکتتون، بهت گفتم که چیکار کردم، تو گفتی دیوونه چرا این کارو کردی، من بغض داشتم و تو هم، تلخ گریه کردیم...

2009-01-12T04:12:00.000-08:00

خوابیدن ساعت شیش و نیم صبح، بیدار شدن ساعت یازده و راه رفتن با چشمای خوابالود روی کاغذایی که کف اتاق همه جا ولو شدن و تو تا صبح با معادله حل کردن و مشتق گیری سیاهشون کردی لذتبخشه...

2009-01-07T13:15:00.000-08:00

(عکس: گوتنبرگ، هتل جی، 28 دسامبر)

دیروز به طرز عجیبی یاد یکی از آرزوهای کودکی افتادم.
آرزو داشتم یه چراغ قوه داشته باشم و شب ها زیر پتو باهاش کتاب بخونم :)
عجیبه که تا حالا حتی یکبار هم این کار رو نکردم.
امروز تصمیم گرفتم که هرچه زودتر یه چراغ قوه بخرم و آرزوم رو به واقعیت دربیارم.
راستش الان هم احساس می کنم خیلی دلم می خواد زیر پتو با چراغ قوه کتاب بخونم...
البته کتابش هم مهمه. کاشکی اون کتاب داستان سیندرلا با نقاشی های رنگی قشنگش رو هنوز داشتم،
یا اون کتاب علاءالدین و چراغ جادو یا شیر خودخواه و خرگوش باهوش!
الان تنها کتابی که دارم یه کتاب آموزش زبان سوئدی یه، فکر کنم غیر از چراغ قوه باید به فکر یه کتاب هم باشم،
یه کتاب کوچولوی دوست داشتنی!

2009-01-05T07:07:00.000-08:00

(عکس ها: کپنهاگ، 30 دسامبر)

پل "اوره سوند" بزرگترین پل ترکیبی اروپا محسوب می شه و شهر مالمو در جنوب سوئد رو به کپنهاگ در دانمارک وصل می کنه. چهار باند برای اتومبیل ها در دوجهت داره و ریل قطار هم در طبقه پایین قرار داده شده، انتهای پل به سمت دانمارک به یه جزیره مصنوعی می رسه و از اونجا وارد تونلی می شه که از زیر دریا عبور می کنه تا به دانمارک برسه.

در کپنهاگ اتومبیل رو پارک کردیم و به سمت مرکز شهر راه افتادیم. وارد یه فضای زیبا با ساختمون های قدیمی و بزرگ شدیم و هنوز درست نمی دونستیم جاهایی که می خواهیم ببینیم کجا هستن.
از ساختمونی که نمای سنگی باشکوهی داشت حسابی عکس گرفتیم، دو نفر از ما وارد ساختمون شدیم تا سوال بپرسیم.
من در چوبی عظیم رو هل دادم و رفتم تو...
برعکس نمای ساختمون فضای ورودی خیلی مدرن بود، یه کیوسک با شیشه ضد گلوله رو به روم بود که سه نفر اون تو بودن، دوتا آقا شبیه به بادی گارد ها با کله تاس، ریش پروفسوری، کت و شلوار و کراوات و کمی تپل! خیلی هم شبیه هم بودن.

[بادی گارد سمت چپ که صداش از توی بلندگو پخش می شد] شما اینجا چیزی می خواهید؟
[من] ما دنبال بخش اطلاعات توریست ها می گردیم
[بادی گارد با لحن خیلی جدی] اینجا بخش اطلاعات توریست ها نیست خانم
[من] خب بخش اطلاعات توریست ها کجاست
[بادی گارد با لحن خیلی جدی] اطلاعی ندارم خانم
[من] پس اینجا کجاست؟
[بادی گارد با لحن جدی و شگفت زده] اینجا پارلمانه!

بیرون رفتیم...
[دوستی که دم در منتظر بود] پرسیدین دستشویی داره یا نه؟
[من در حال انفجار از خنده] نه جرات نکردم بپرسم اینجا پارلمانه!

2009-01-04T09:35:00.000-08:00

بالاخره از سفر برگشتم و کلی مطلب دارم برای نوشتن...
این عروسکی که توی عکس هاست چند هفته پیش متولد شد، یعنی بافتمش. اسمش رو گذاشتم ایرج، البته دوستان گفتند هوشنگ بیشتر بهش می یاد. توی برنامه سفرمون قرار بود یک شب خونه یه دختر آلمانی به نام "کارن" توی دوسلدورف باشیم و این عروسک رو برای اون درست کرده بودم. گذاشتمش توی ساک سفرم و به عنوان یادگاری و تشکر بهش دادم. کارن با هم خونه ایش "سباستیان" که نوازنده و آهنگسازه با پنیر گرم و نون و بیسکویت هایی که خودشون برای کریسمس پخته بودن از ما پذیرایی کردن. این جماعت اروپایی چه پسر و چه دختر در شیرینی و کیک پختن مهارت دارن.

[من در حال خورد کردن سیب زمینی] توی ایران مردها معمولا آشپزی نمی کنن و کارای خونه رو انجام نمی دن
[کارن] توی شرق آلمان ایالت باواریا هم همینجوریه، ما اونجا یه مهمونی رفته بودیم و سیستم اینجوری بود که مردها میز و صندلی ها رو چیدن و سالن رو آماده کردن و زنها کارای آشپزخونه رو انجام دادن ولی اینجا اینجوری نیست
[سباستیان] پدر من یه بخش از همه کارای خونه رو انجام می ده و دستپختش هم خوبه
...
[من] شما اگر کار دارید می تونید به کارتون برسید، مجبور نیستید پیش ما بمونید
[سباستیان] نه کاری نداریم
[علی خطاب به سباستیان] ببین این یه نمونه از فرهنگ ما ایرانی هاست همیشه تعارف می کنیم، یعنی برای اینکه مودب باشیم یه چیزی رو می گیم
[سباستیان] نمی دونم منظورت رو درست گرفتم یا نه ولی من یه سفر اندونزی رفتم، اونجا همه خیلی با هم خوب و مودب بودن ولی بعد فهمیدیم که توی فکرشون اونقدر از هم خوششون نمی یاد و بعضی وقتا اونقدر از هم دلخورن که دلشون می خواد طرف رو بکشن
[من] ولی من تعارف نکردم، ما از یه راه دور اومدیم و اطلاعی از کار و زندگی شما نداریم، ممکن بود کارای مهمی داشته باشید
....
[کارن موقع شب به خیر گفتن] همه چی مناسبه؟ چیز دیگه ای لازم ندارین؟
[من] می شه بغلت کنم؟

2008-12-26T06:03:00.000-08:00

From ToChristmas

(عکس: پنجره اتاق من، ساعت 9 صبح)

امروز 26 دسامبر وقتی از پنجره بیرون رو نگاه کردم هیچ چراغ یا شمعی پشت پنجره همسایه ها نبود.
حتی لامپ های رشته ای که به خاطر کریسمس توی باغچه ها گذاشته بودن رو برداشته بودن!
کریسمس تموم شده و اغلب مردم دارن از تعطیلات لذت می برن. خیلی ها به سفر رفتن.
سه روز پیش که دانشگاه رفتم شهر حسابی خلوت بود، من تنها مسافر اتوبوس بودم.
دو روز اخیر با وجود اینکه از خونه بیرون نرفتم احساس می کنم توی یه شهر متروکه دارم زندگی می کنم.
وقتی خبر آلودگی وحشتناک هوا و پدیده وارونگی رو در تهران شنیدم ترجیج دادم که تو یه شهر متروکه باشم.
:)
من هم با دوستام دارم برنامه سفر رو می ریزم، پیش به سوی پاریس!

--------
پی نوشت:
یکی از دوستان گفت که امروز توی مرکز خرید بوده وهمه جا شلوغ و پر جنب و جوش بوده. نمی دونم چرا من احساس کردم که باد همه آدم ها را برده! شاید چون هم خونه ای هام رفتن سفر. شاید چون پیرزنی که توی خونه روبه رو زندگی می کنه چراغ ها و شمع هاش خاموشه و سفر رفته! شاید ...

2008-12-21T05:25:00.000-08:00

می نویسم در حالی که صورتم هنوز از اشک خیسه
لینکای عزیزم اومد که خداحافظی کنه، درسش تموم شده و داره بر می گرده پراگ
اومد و گفت داره می ره، می دونستم امروز همچین برنامه ای دارم چون دیده بودم داره وسایلش رو می بنده
گفت بیا سریع خداحافظی کنیم چون من خدا حافظی رو دوست ندارم
چشماش خیس بود
دستکشایی که بافته بودم رو بهش دادم و گفتم من دوباره می بافم برا خودم
همدیگه رو بغل کردیم و صورت اشکالود همو بوسیدیم و من سریع برگشتم به اتاقم!

2008-12-19T17:16:00.000-08:00

(عکس: مراسم استقبال کریسمس، گوتنبرگ)

امروز عصر به مناسبت پایان یک پروژه خیلی سخت با همکلاسی ها برنامه شام داشتیم و البته برای من جالبترین قسمتش گقتگوهای فرهنگی بود مثل این یکی:

اریک- اینجا به تساوی زن و مرد خیلی اهمیت داده می شه، به تازگی افرادی به این مساله که علائم راهنمایی مثل چراغ عابر پیاده مردونه است گیر دادن، قراره یه تصمیم هایی بگیرن که تغییرش بدن یا بعضی جاها چراغ آدمک زن داشته باشه!
من- چه عالی، برای همین من کشور شما رو خیلی دوست دارم.
راسموس- بله من هم به این موضوع افتخار می کنم کشور ما خیلی خوبه و با این کار هم کاملا موافقم!
اریک- ولی این کار ضروری نیست مخارجی داره و اهمیت چندانی نداره!

اینجا یه پادشاه داره که دوتا دختر و یک پسر داره، فرزند ارشد شاه دخترشه به نام ویکتوریا و چند سال پیش قانونی تصویب شده که بعد از پادشاه فرزند ارشد چه دختر باشه چه پسر وارث تاج و تخت می شه!

امروز چند تا پوستر تبلیغاتی بزرگ توی خیابون دیدم که پسرهای جوون خوش تیپ و نیمه عریان بودن، در کنار پوستر های دخترها توی ایستگاه های اتوبوس دیگه کسی نمی تونه بگه استفاده ابزاری یا جنسی از یه جنس خاص صورت می گیره.

توی ایران بحث در باره تفاوت های زن و مرد همیشه داغه ولی اینجا (بغیر از جمع رفقای ایرانی) خبری از این بحث ها نیست و در عین حال که می بینی یه پیرزن یا دختر خیلی جوون راننده اتوبوسه، می شه دید که چقدر دخترها، دختر هستن، جامعه اونا رو تشویق نکرده که مرد باشن چون مرد جنس برتر نیست و اونها ظریف هستن. یه نکته جالب دیگه که برداشت کردم اینه که اینجا حتی مردها هم ظریف هستن، لطافت رو در حالات و رفتارشون می شه دید، شاید این هم به خاطر همین باشه که خصوصیات نامعقول و خشنی که ما به مرد نسبت می دیم و از اون ارزش می سازیم دیگه براشون کاربردی نداره، آدم حتی می تونه زن باشه و خوشبخت باشه، آدم می تونه خودش باشه، خود خود واقعیش و خوشبخت باشه.

مردهای ایرانی بخصوص اونهایی که تازه از ایران وارد این جامعه شدن موقعیت جالبی دارن! البته اونها فکر می کنن این جامعه زن سالاره! چون اونها اغلب حتی فکر نمی کنن که یه حالت سومی هم هست به اسم برابری، فکر می کنن اگه یه جامعه مرد سالار نباشه لابد زن سالاره...

2008-12-14T16:08:00.000-08:00

(عکس، لیندهلمن آزمایشگاه یوبیکام)

حدود دو ماهه که داریم روی یه پروژه کار می کنیم. توی این درس گروه های چهار یا پنج نفره تعریف شدن و هر گروه یک موضوع رو که مربوط به درس هم بوده انتخاب کردیم و روش کار می کنیم. قراره این چهارشنبه یه نمایشگاه از کار همه گروه ها داشته باشیم و افراد زیادی دعوت شدن که برای بازدید می یان!
موضوع پروژه گروه من یه بالشه که یه ساعت دیجیتال خیلی ظریف روش قرار گرفته و می شه آلارم روش قرار داد، وقتی که می خواد شما رو بیدار کنه کم کم روشن می شه و موتور کوچولوی داخلش ویبره انجام می ده که بیدار شین!
اگر کسی که روی این بالش خوابیده خر و پف کنه باز هم ویبره فعال می شه و باعث می شه شخص کمی موقعیتش رو تغییر بده تا خر و پف نکنه.
توی عکس اریک هم گروهی سوئدیمون رو می بینید، همگروه دیگه یه پسر ایرانیه که خدای الکترونیکه و از صبح تا عصر به عنوان مرجع کامل الکترونیک جواب سوالات تخصصی هفتاد و دو ملت رو می ده و مایه سربلندی ما شده
و البته نفر چهارم آصف پسر پاکستانی یه که علاقه خاصی به آشپزی داره و تا حالا هر چی سعی کرده منو تشویق کنه که از غذای پرادویه اش بخورم موفق نشده، البته شیرینی های خوشمزه ای درست می کنه. در کشور پاکستان هم با توجه به مشابهت فرهنگی که با ایرانی ها دارن همچین مردی یه مرد کم نظیر به حساب می یاد چون مردها توی آشپزخونه نمی رن!

2008-12-11T15:57:00.000-08:00

اولین بارصداش رو روی تیتراژ یه سریال تلویزیونی شنیدم، خیلی خوشم اومد
بعد توی یه مهمونی دوستام آهنگ ترنج رو معرفی کردن و خواننده جدیدی که خیلی با استعداده و غوغا کرده
بعد گاهی آهنگ هاشو گوش می کردم، کم کم یه فولدر توی آهنگام درست شد به اسم محسن نامجو
الان شیش ماهه که به صداش اعتیاد پیدا کردم...
اوایل تفننی گوش می کردم ولی حالا اگه به مقدار معینی در روز گوش نکنم امورات نمی گذره :)
البته دو سه هفته است که به خاطر تمرین زبان سوئدی باید مرتب رادیوی اف ام گوتنبرگ رو روی موبایلم گوش کنم و یکی از چیزایی که باعث شد متوجه وضع وخیم و اعتیادم بشم همین بود، کوفتگی در پایان روز!
سعی کردم سراغ خواننده ها و آهنگسازای دیگه ای که برام جذاب بودن برم مثل شجریان، خواجه امیری، علیزاده و گروه ها و خواننده های خارجی، اما جواب نداد که نداد.
و مشکل هنوز حل نشده...شاید باید برم Rehab!

--------------
خیلی کنجکاوم که دوچرخه ام رو ببینم، به زودی صاحب دوچرخه می شم، باید براش قفل بگیرم چون اینجا دوچرخه دزدی زیاده!
مدتی یه دارم به همه می سپرم که چند تا داوطلب پیدا کنم برای یه دوچرخه سواری تابستونی توی اروپا اما هیچ کی استقبال نکرده و الان دارم فکر می کنم که آیا تنهایی به این سفر می رم یا نه! اگه تنها برم چند تا کشور نزدیک رو خواهم رفت. الان در حد تخیله و نمی دونم تابستون شرایطم چه جوری یه!

2008-12-09T11:00:00.000-08:00

عکس، سانسپورت، منزل ایلکیه و آردو

اول می خوام ابراز احساسات کنم و بعد ماجرا رو تعریف کنم،
وای خدای من، وای، وای، وای......چقدر می شه با حال بود و از زندگی لذت برد
ایلکیه ی عزیزم داره با دوست پسرش و یه زوج دیگه یه قایق بادبانی می خره و می خوان سه سال آینده رو صرف جهانگردی با یه قایق بادبانی کنن
به هیچ وجه آدمای پولداری نیستن، در مقایسه با ما فقیر به نظر می رسن، رو پای خودشون هستن و از خونواده پولی نمی گیرن، با کارای نیمه وقت کرایه خونه و غذا رو تهیه می کنن، قایقی که می خرن یه قایق ارزونه، با قیمت امروز ارز حساب کنی می شه سه میلیون و نهصد هزار تومن، من همین امروز می تونم دوتا از این قایقا بخرم...
ولی تا دلتون بخواد جسور و بلند پرواز و خوشگل پسند هستن، یعنی زندگی رو زیبا می خوان و شاید به فارسی یه کلمه خوب دیگه هم بشه براشون به کار برد، دریادل
و من گاهی با خودم مقایسه شون می کنم و بیشتر با سبک و سیاق فرهنگ و زندگی مون، ما به شدت ترسو، کوته بین، محدود و کم ظرفیت هستیم، ظرفیت شادی ما خیلی کمه، معمولا دنبال یه سوژه هستیم که زانوی غم بغل کنیم و موزیک غمگین گوش بدیم و غصه بخوریم،.... فکر کنم سرزنش کافیه برای امروز
روز یکشنبه نوبت من بود که برای جمع رفقای اروپایی غذا بپزم، چند تا کنسرو قرمه سبزی (یک و یک) خریدم با یه بسته برنج و گذاشتم توی کوله
تو خونه ایلکیه یه خورده بافتنی بافتیم و آلوا در باره پسری که زیر سر گذاشته و نقشه هایی که براش کشیده حرف می زد و ایلکیه ماجرای جالب آشنا شدنش رو با آردو تعریف کرد، بیسکویت های زنجفیلی مخصوص کریسمس رو خوردیم و آلوا به ما توضیح داد که این بیسکویت ها رو اغلب قبل از خوردن کف دست قرار می دن و یه ضربه بهش می زنن و اگه جوری بشکنه که سه تا قطعه به وجود بیاد تو می تونی یه آرزو بکنی ولی قبل از اینکه یه کلمه حرف بزنی باید آرزو کرده باشی و الا سوخت می شه...و اینطور شد که ما کلی بیسکویت خوردیم که آرزو کنیم
من برنج رو بار گذاشتم و کنسرو ها رو باز و گرم کردم، در تمام این مدت با دهن نیمه باز به ایلکیه زل زده بودم که از قایقی که می خوان بخرن و تانکر آب و مبلمانی که می خوان داخل قایق قرار بدن حرف می زد، در طول مدت شام تا وقتی که اونجا رو ترک کردم ذهنم مشغول قایق بود و هزار تا سوال ازشون پرسیدم
آردو گفت وقتی قایق رو بخرن باید روی قایق یه مهمونی برای دوستاشون بگیرن و همه شامپاین بخورن تا نپتون خدای آبها ببینه که چقدر دوست و رفیق دارن و کاری بهشون نداشته باشه
برای هزینه زندگی هم پیش بینی کردن که هر از گاهی تو یه شهر بندری جذاب مدتی بمونن و یه کار کوتاه مدت انجام بدن، یا اینکه گاهی یه مسافر تو قایق بپذیرن و کرایه بگیرن، به همین سادگی
اینها چون ملیت هلندی و سوئدی دارن توی بیشتر از صد و پنجاه تا کشور بدون هیچ مشکلی می تونن زندگی کنن یه حالتی شبیه به ما ایرانی ها ولی از اونطرف

خدایا تو خیلی بزرگی که آدمای به این باحالی آفریدی

2008-12-06T14:58:00.000-08:00

شیلا دختر خیلی خوبیه که چند روز پیش توی اتوبوس باهاش آشنا شدم، ردیف آخر تنهایی روی یه صندلی در گوشه نشسته بودم
متاسفانه وقتی که سوار شد و پیش من اومد اونقدر غرق موسیقی گوش دادن بودم که یهو جا خوردم و نیم متر از جام پریدم
و اون که از حرکت من ناراحت شد رفت و در انتهای دیگه اتوبوس دور از من نشست
احساس بدی کردم و از دست خودم ناراحت شدم، من هم بلند شدم و رفتم چند تا صندلی اونورتر پیش اون دختر موبور نشستم و ازش پرسیدم:
[من]- می شه سگتو نوازش کنم
[دختربا روی خوش]- اوه بله، البته که می شه
[من]- وای موهاش مرطوبه
[دختربا صدای آروم و مهربون]- بله بارون میومد و خیس شده
[من در حال نوازش شیلا]- چه قیافه مهربونی داره، اسمش چیه
[دختر]- اسمش شیلا ست
[من در حال نوازش شیلا]- جه اسم قشنگی، چه با علاقه به شما نگاه می کنه
[دختر]- بله اون عاشق منه
[من در حال نوازش شیلا]- متاسفم که ازش ترسیدم، من سگا رو دوست دارم ولی هیچوقت خودم سگ نداشتم
[دختر]- شیلا خیلی دختر خوبیه، تازگی ها چند تا عمل جراحی انجام داده ولی الان حالش خیلی بهتر شده، گاهی وقتا بلند پارس می کنه و مردم اینو دوست ندارن و می گن سگت دیوونه است، ولی این واقعیت نداره، اون فقط خیلی انرژی داره و بازیگوشه، خیلی وقتا از اینکه من چیزی دستم می گیرم و حمل می کنم ناراحت می شه ودلش می خواد کمک کنه و باید یه چیزی بدم که بیاره، وقتی هنوز با پدر و مادرم زندگی می کردم شیلا هر روز صبح روزنامه رو برای پدرم می برد
[من در حال نوازش شیلا]- از آشنایی با تو و شیلا خیلی خوشحال شدم، ایستگاه بعدی باید پیاده شم
[دختر]- منم خوشحال شدم، من با این خط زیاد رفت و آمد می کنم، ممکنه بازم همو ببینیم
[من]- خدا حافظ، بای بای شیلا
[دختر]- شیلا تو هم بای بای بگو، بای بای بگو

و در اینجا سگ دستشو بالا آورد و با هم صمیمانه دست دادیم

2008-12-05T17:10:00.000-08:00

From Uni&Projects

بالاخره امروز لپ تاپم رو از پست تحویل گرفتم، تو این یه هفته که برای تعمیر و گارانتی فرستاده بودمش به یه شهر دیگه هر روز ظهر یه آقایی با صدای خیلی مهربون و لهجه انگلیسی با مزه زنگ می زد و منو از حال و روزش با خبر می کرد

عکسی که می بینید از روی یه عکس گرفته شده، این قورباغه رو توی آزمایشگاه پیدا کردیم و سوژه شده بود، بچه ها استفان رو مجبور کردن که کلمه قورباغه رو تلفظ کنه، قیافه خسته و درمونده اش دیدنی بود و آخرش هم بیشتر از یه قور نتونست بگه

امروز 5 دسامبر یه مراسم زیبا و دیدنی در شهر گوتنبرگ برگزار شد، عده زیادی از مردم و دانشجو ها مشعل به دست توی یکی از خیابونای اصلی شهر دنبال یه گروه پیشاهنگی و درشکه ای که چهارتا دختر جوون توش بودن حرکت کردن تا به استقبال کریسمس برن، مسافتی در حدود طول خیابون تخت طاووس رو طی کردیم و در فضای باشکوه میدان یوتاپلاتسن شاهد اجرای نمایش آتیش و موسیقی و یه فیلم کوتاه بودیم، خیلی جذاب بود

امروز برای اولین بار به یه برنامه
"after work"
رفتیم و فرصتی پیش اومد تا با مارکوس اتیوپیایی و اولوف سوئدی کمی تبادل فرهنگی انجام بدم
چیزهای زیادی هم در باره فرهنگ و زندگی مردم پاکستان یاد گرفتم که امیدوارم سر فرصت همه رو مرتب بنویسم

2008-11-25T11:02:00.000-08:00

(Aks: Sannegarshamnen)

Laptopam moshkel peyda karde va baraye Garani ferestadam, alan ye laptop az daneshkade amanat gereftam va moshkele fonte Farsi daram bazam :)
Ye matn az Jebran mizaram ta bad!

هنگامي که مهر به شما اشارتي کرد از پي اش برويد
هر چند راهش سخت و ناهموار باشد

هنگامي که با بالهايش شما را در بر ميگيرد تسليمش شويد
گر چه ممکن است تيغ نهفته در ميان پرهايش مجروحتان کند

وقتي با شما سخن مي گويد باورش کنيد
گرچه ممکن است صدايش روياهاتان را پراکنده سازد
همان گونه که باد شمال باغ را بي بر مي کند

زيرا مهر همانگونه که تاج بر سرتان مي گذارد به صليبتان مي کشد

همان گونه که شما را مي پروراند شاخ و برگتان را هرس مي کند
همان گونه که از قامتتان بالا مي رود
و نازکترين شاخه هاتان را که در آفتاب مي لرزند نوازش مي کند
به زمين فرو مي رود و ريشه هاتان را که به خاک چسبيده اند مي لرزاند

مهر شما را همچون بافه هاي گندم براي خود دسته مي کند
ميکوبدتان تا برهنه تان کند

سپس غربالتان ميکند تا از کاه جداتان کند

آسيابتان ميکند تا سپيد شويد

ورزتان ميدهد تا نرم شويد

آنگاه شما را به آتش مقدس خود مي سپارد
تا براي ضيافت مقدس خداوند ناني مقدس شويد

جبران خليل جبران

------------------

پی نوشت، 5 دسامبر

یک ترجمه قشنگ تر دیدم و تصمیم گرفتم کلمه عشق رو به مهر تغییر بدم

2008-11-19T02:32:00.000-08:00

عکس: نیمکتی در لیندهلمن

اینجا زوج های مهربون و همدل رو آدم زیاد می بینه، از پسر و دخترای نوجوونی که دم ایستگاه اتوبوس کیفشون رو پرت می کنن روی زمین و همدیگه رو بغل می کنن و می بوسن، تا پیرمرد و پیرزنایی که دست در دست هم راه می رن
گاهی فکر می کنم این نژاد بور و چشم سبز خشونت براشون تعریف نشده، حداکثر بدی ای که می شه احساس کرد بی تفاوتی و خونسردی یه، در کنار این مردم احساس آرامش می کنم

***
این رفقای اروپایی به هیچ وجه تعارف سرشون نمی شه، دیروز دومین تجربه جالب من در این زمینه اتفاق افتاد، وقتی داشتم ناهار می خوردم دوست هلندی دومتری مون اومد و سلام کرد و نشست پیش من و دوستم، طبق معمول من تعارف کردم که می خوای بچشی و اون بی درنگ با صورت شادمان بشقاب رو از جلوی من برداشت و قاشق و چنگال رو از دست من گرفت
:)
تجربه اول هم که استفان همکلاسی آلمانی بشقاب رو کامل برداشت و رفت اونطرف میز نشست بعد من بهش گفتم اگه خوشت اومده و می تونیم با هم نصف کنیم، بعد رفتم یه بشقاب دیگه آوردم و نصف غذا رو برداشتم، شاید اگه اونقدر گرسنه نبودم این کار رو نمی کردم!

2008-11-10T13:52:00.000-08:00

دیشب بعد از یه روز یکشنبه کرخ تصمیم گرفتم یه پیاده روی تنهایی برم، بعد از یه بارون حسابی مهتاب بیرون اومده بود و به نظر می رسید هوا فوق العاده است
هدفون رو تو گوشم گذاشتم، شال و کلاه و پوتین پوشیدم و راه افتادم
آهنگ های مورد علاقه ام رو از کارای نلی فورتادو ریخته بودم روی گوشیم و همه چیز آماده بود
اول به یه خیابون نزدیک خونه رفتم که کمی سربالایی بود و نور پنجره های خونه های ویلایی عروسکی لا به لای درخت ها توی تاریکی جلب توجه می کرد
هیچکس توی خیابون نبود، ساعت نه شب بود و خلوتی به خاطر سرما و تاریکی زودهنگام و روز یکشنبه بود!
از جلوی یه خونه که رد شدم صدای پارس سگ اومد، حال و هوای ده برام تداعی شده بود
یهو از لابلای شاخه های یه درخت مهتاب رو دیدم و دلم پرکشید، تصمیم گرفتم به یه جای دیگه برم
مقصد یه فضای باز بزرگ بود که چند بار موقع پیاده روی توی روز از کنارش رد شده بودم، اونجا چندین درخت بسیار تنومند وجود داره و من توی طبیعت بیشتر از هر چیزی درختای کهنسال رو دوست دارم و زیباترین منظره از نظر من همونه که دیشب دیدم، از لابه لای شاخه های درختای تنومند مهتاب رو تماشا کردم و به صدای نوازشگر باد گوش دادم
تنه یکی از درخت ها خم شده بود و البته این یکی از سه تا درختی بود که به هم چسبیده بودن، تکیه دادم و مدت ها به آسمون خیره شدم و تاب تاب خوردن شاخه ها رو و از لابه لای اون ها ماه و ستاره ها رو تماشا کردم، زیر پام تا دور دست برگ های پاییزی ریخته بود
غیر از دو نفر که با سگشون رد شدن هیچکس دیگه ای عبور نکرد از اونجا
من بودم و درخت و مهتاب و باد و ستاره و آسمون سرمه ای رنگ و برگ خزون
یاد شعر فروغ افتادم (در تمام طول تاریکی، شاخه ها با آن انگشتان دراز که از آن آهی رخوتناک سوی بالا می رفت و نسیم تسلیم به فرامین خدایانی نشناخته و مرموز، همه با هم فریاد زدند ماه ای ماه بزرگ)
اما چیزی که من می دیدم یه مجموعه هماهنگ و شاد و خردمند بود، تنها چیزی که توش جا نمی شد غم بود
سیر نمی شدم و احساس سرما هم نمی کردم ولی باد هی شدت گرفت و یه ابر گنده کم کم روی ماه رو پوشوند و نم نم بارون شروع شد
باید می رفتم
دیگه نمی خواستم موسیقی گوش کنم
می خواستم صدای هوهوی باد و پچ پچ شاخه ها تو گوشم بمونه
و به خونه برگشتم
-------------------------
بحران های روحی قبلی که گذشت، به نظر می رسه بحران روحی فعلی هم رو به پایانه تا ببینیم بحران روحی آتی چه خواهد بود
این بحران ها در واقع نمک زندگی هستن و بدون اونا آدم ارزش زندگی رو نمی فهمه
تعریف بحران: شرایط پیچیده فکری که راه حل آنی یا کوتاه مدت براش وجود نداره و حتی ممکنه نیازی هم به راه حل نباشه و زاییده ذهن خلاق خود آدم باشه، در این شرایط ارزش مقام صبر بیشتر مشخص می شه
تجربه در مدیریت بحران: حتی اگر موفق به مدیریت بحران نشدین سعی کنید از جزئیات زندگی لذت ببرین، اینجوری بحران خود به خود حل می شه
:)

2008-11-09T04:40:00.001-08:00

عکس ها: نوشدان، 8 نوامبر

کم کم همه جا برای کریسمس چراغونی می شه و حال و هوای شهر عوض می شه
شب یکشنبه است و طبق معمول خیلی ها به مهمونی، پاب یا بار می رن، مشروب می خورن و می رقصن
یه همکلاسی مهمونی گرفته و تو هم باید بری، بایدی در کار نیست ولی دوست داری توی یه جمع شاد باشی
با دوستات قرار می ذاری و یه کیک کوچولو می خری و راه می افتین
توی ایستگاه اتوبوس مقصد وقتی آدرس رو پیدا نمی کنید و زنگ می زنید، بابای دوستتون می یاد تا شما رو برسونه، این یعنی یه خونواده!
موقع برگشت توی ترام بوی الکل پیچیده (زیاد هم بد بو نیست) و جوونای مستی که دوستشون کف ترام ولو شده از ته دل می خندن و خنده کنان پیاده می شن
ساعت یک و نیم بعد از نصف شبه و تو توی خیابون هایی که پر از آدمای مسته احساس امنیت کامل می کنی و با اتوبوسی که سر ساعت می یاد تنهایی یه خونه می رسی
تو مست نیستی ولی فکر هم نمی کنی که هیچ مستی ای به تو حسی به خوبی این احساست بده، چقدر زندگی زیباست
Vow!

2008-11-07T13:16:00.000-08:00

[عکس: رمبریت، 7 اکتبر]

فلسفه بافی های شب امتحان :)
در باب لحظه و هشیاری
------------------------------
لحظه های واقعی کدوم هستن
لحظه های انتظار یا وصال؟
درد یا شادی
لحظه ها کجا می رن و چه ارزشی دارن
چقدر مهم هستن و اهمیتشون از کجا می یاد
لحظه ها چه جوری تبدیل می شن و گذر می کنن
هشیاری کجاست در گذر لحظه ها
من کجا هستم در هشیاری
اگر هشیاری نیست پس من کجا هستم
اگر من نیستم هشیاری کجاست

در باب تنهایی
-----------------------------
تنهایی کجای لحظه است
چه جور لحظه ای تنهاییست
تنهایی حادثه لحظه هاست
یا لحظه هشیاری، تنهاییست
تنهایی بی لحظه می شود
یا لحظه بی تنهایی

2008-11-01T08:06:00.000-07:00

وقتی آدم توی یه فرهنگ جدید قرار می گیره خیلی مهمه که رسم و رسوم اونها رو یاد بگیره و مناسبت ها رو بدونه چون در غیر اینصورت ممکنه تجربیات بدی پیش بیاد.
دیشب شب هالوین بود و وقتی صدای زنگ در رو شنیدم تعجب کردم چون منتظر کسی نبودم، یه گروه از بچه ها با سر و صورت بامزه طبق رسمشون اومده بودن و شکلات و آبنبات می خواستن، و من چون آمادگی نداشتم فقط تونستم بهشون پرتقال بدم
:)
بعدش با دوستم توی اتوبوس روبروی مردی نشستیم که یه مانتوی سفید بلند تا زیر زانو پوشیده بود شبیه لباس نونوایی و موهای بلندش که تمام صورتش رو پوشونده بود تا روی سینه اش ریخته بود. یه لحظه که موهاش کنار رفت و صورتش رو دیدم

لحظه جالبی بود، پوست صورتش مثل مرده ها بود و از دو تا گوشه لبش خون چکیده بود و توی چشماش لنز سفید گذاشته بود
اگه آدم ندونه که هالوینه و یه عده اینجوری راه میفتن و می رن هالوین پارتی ممکنه از ترس سکته کنه!
وقتی از مهمونی برمی گشتیم توی تراموا یه گروه از دخترای موبور و خوشگل و مست مثل حوری های بهشتی دور و بر ما رو گرفته بودن و یکیشون کم مونده بود بیفته تو بغل امیر
:)
ظاهرا اینجا هم مراسم به خشونت کشیده می شه و مثلا دیروز یه عده جوون به اتوبوس ها و خونه ها تخم مرغ پرتاب کردن

2008-10-30T13:15:00.000-07:00

عکس: گورستان کویبری شهر گوتنبرگ، سایت مترو-
دیروز دهمین سالگرد یه حادثه وحشتناک در شهر گوتنبرک بود.
عکسی که می بینید تصویر شخصیه به نام روزبه اصلانیان، ده سال پیش در یک مهمونی توی یکی از ساختمونای شهرداری شرکت کرده و به دلیل آتش سوزی و ایمن نبودن ساختمون و دیر رسیدن آتش نشانی 30 تا از نزدیکترین دوستانش رو از دست می ده و لحظات تلخ فراموش نشدنی رو تجربه می کنه.
من از یکی از دوستانم که سال ها اینجا زندگی می کنه اطلاعات کامل تری گرفتم:
در سوئد مرسومه که افراد برای مهمونی گرفتن از سالن های عمومی که اغلب مال شهرداری هستن یه جا رو رزرو می کنن و دوستان و آشنایانشون رو دعوت می کنن و معمولا افراد یه حق ورودی کمی هم می پردازن که اجاره سالن تامین بشه.
مهمونی مورد نظر توسط چند تا از نوجونایی که از دبیرستان فارغ التحصیل شده بودن ترتیب داده شده بوده و بیشتر مهمونا همکلاسی های سابقشون بودن.
چند تا بچه شرور که ظاهرا ایرانی تبار هم بودن به مهمونی دعوت نشدن و قصد انتقامجویی داشتن، در رو از پشت قفل کردن و آتیش سوزی راه انداختن! البته ایرانی های کمی هم نبودن که کشته شدن
ساختمون به هیچ وجه مناسب مهمونی و این تعداد آدم نبوده و یه فاجعه به بار اومده، 64 نفر توی دود و آتیش کشته شدن.
سه بار با آتش نشانی تماس گرفته شده ولی تا سومین تماس اونها جدی نگرفتن.
کسانی که مثل روزبه از این حادثه جون به در بردن دیگه نتونستن توی گوتنبرگ زندگی کنن و به شهرهای دیگه مهاجرت کردن، البته روزبه برای سالگرد این واقعه برگشته و با روزنامه مترو مصاحبه کرده، از جمله هایی که گفته چند تاشو می یارم البته ناراحت کننده است:
دی جی گفت همه باید برن بیرون ولی کسی جدی نگرفت...
دختر بچه ای که روی من افتاده بود جیغ می زد و مادرشو صدا می زد و من صدای آخرین نفس هاشو شنیدم
تصورش رو بکنید سی تا از شماره هایی که بیشترین تماس رو باهاشون داشتید از روی گوشی تون پاک کنید
------------------------------------
این حادثه توی باکاپلان اتفاق افتاده و یکی از دوستان می گفت دیروز یه عده رو دیده که مشعل به دست اونجا می رفتن
به خاطر ناراحت کننده بودن این پست از همه معذرت می خوام
------------------------------------
پی نوشت، 10 نوامبر
چند روز پیش با یکی از دوستان پیاده روی می کردیم و از محل این حادثه رد شدیم، اونجا دیوار یادبودی برای قربانیان این حادثه درست کردن که دوستم عکس گرفت و برام فرستاد:

2008-10-28T10:58:00.000-07:00

[عکس: لیندهلمن، 29 آگوست]

وای خدای من! دارم از خنده می میرم
الان یکی از همکلاسی های ایرانی ام زنگ زد و خواست دوتا ایمیلی رو که برام فرستاده چک کنم، و نتیجه اش این حالی شده که الان دارم
داستان از این قراره که یه استاد داریم که یه درس باهاش گذروندیم و درس دوم تازه شروع شده، یه دختره تقریبا همسن و سال من، قیافه سبزه و با نمک و موهای فرفری
بیشتر بچه ها زیاد دل خوشی ازش ندارن چون خیلی سخت گیره و تمرین زیاد می ده و حسابی از همه کار می کشه
اکانت جیمیل من هم که تازگی ها حسابی مشکل پیدا کرده، از این همکلاسیم خواستم که یه ایمیل تستی بزنه و منو بذاره تو بی سی سی
این پسر خوب هم رفته رو آخرین ایمیلش کلیک کرده و ریپلای زده و توش نوشته فلانی(همین استاده) خیلی خره
البته به پینگلیش نوشته و آخرش هم یه علامت لبخند گذاشته
من در اون لحظه پشت همون میز بودم و داشتم چایی می خوردم که یهو دیدم این پسر داره به خودش می پیچه و خودش رو کتک می زنه
ایملی که ریپلای کرده بود مال همون استادمون بود و خودتون تا آخرشو بخونید
بعد همفکری کردیم و یه ایمیل بهش زدیم که ببخشید این ایمیل برای شخص دیگه(بنده) ارسال باید می شد و اشتباه شد
خانم معلم هم جواب داده که من فرض می کنم گفتین فلانی بهترین معلم دنیاست
:D
البته بعدش هم چون اسم منو دیده یکی از کارهایی که باید برای من و دوستم انجام می داد رو یادش افتاده و انجام داده

2008-10-25T04:02:00.000-07:00

امروز همه همسایه ها طبق قراری که مدت ها پیش گذاشته بودن اومدن بیرون که به فضای سبز رسیدگی کنن. همه با نشاط و خرم هستند. من هم اگه پروژه ام نیمه کاره نمونده بود الان بیرون بودم
:)
وقتی کارشون تموم شد همه با هم رفتن توی فضای باز چای و شیرینی خوردن
یه نکته جالب دیگه در باره همسایه ها اینه که همه به هم توی محل سلام میدن و می گن "هی هی" و حتی به من که براشون غریبه هستم سلام می کنن، اگر هم سنشون خیلی بیشتر باشه بازم سلام می کنن

2008-10-17T16:46:00.000-07:00

عکس: سالتهلمن، جمعه ظهر، 17 اکتبر

امروز با یه گروه 8 نفره رفتیم به ایستگاه سالت هلمن در غرب شهر و سوار کشتی کوچیک مسافری شدیم و به یه جزیره زیبا رفتیم. این جزیره های اطراف شهر خیلی رویایی هستن، خلوت و آروم و تمیز. چند کیلومترپیاده روی کردیم، از توی خیابون ها، کنار ساحل و توی جنگل و روی صخره ها رد شدیم و عصر برگشتیم خونه.
امروز به صورت آگاهانه از داشتن جیب های شلوارم لذت بردم، از اینگه کارت اتوبوسم رو تو جیبم می ذارم و از این که موقع راه رفتن دستامو تو جیبم می ذارم خیلی حال کردم.

2008-10-14T04:13:00.000-07:00

عکس: پارک هیسینگن، یکشنبه عصر 12 اکتبر
ایلکا پسر هلندی که تو دو تا پروژه با من همگروه بوده تا حالا چند بار در مورد دوستاش با من صحبت کرده بود. دو تا دختر که به کارای دستی علاقه دارن و من هم می تونستم تو جمعشون باشم و با هم کارای هنری انجام بدیم.
بالاخره دیروز تونستم باهاشون قرار بذارم. محل قرار خونه یکی از دخترا بود.

ایلکیه یه دختر هلندی 27 ساله است که دو تا حلقه از دماغش آویزونه و یه حلقه و یه نگین هم به لبش وصله.
آلوا هم دختر 25 ساله سوئدی یه. برای اولین بار احساس گردم تو یه جمع غیر ایرانی هستم :) و با زبون انگلیسی و سوئدی ارتباط برقرار می کردم.

ایلکیه با دوست پسرش که به قول خودش
fall in love
شده بودن زندگی می کنه، صخره نورده و عاشق چاپ روی پارچه و کاغذه، آلوا هم عاشق بافتنی یه و دستکش های نیمه تمومش رو که برای یه دوست توی کانادا می بافت آورده بود که تموم کنه.
رفتن پیش آدمایی که از یه فرهنگ دیگه هستن و تا حالا ندیدیشون خیلی کار آسونی نیست ولی من دلم می خواست همچین دوستانی داشته باشم. این دوتا دختر واقعاً ماه بودن و اگه اینا رو نمی دیدم باورم نمی شد که دخترای اروپایی هم از جنس ما هستن با احساسات و علایق شبیه به ما.

Be Eelkje goftam esmet manish chie, goft "It means Noble" behesh goftam ke esme man ham hamin mani ro mide, har do moon koli zogh kardim. pesare dasht too otaghe dige TV tamasha mikard va ma 3 ta dashtim too Ashpazkhoone ghaza mipokhtim o mikhordim o harf mizadim o karaye dasti moon ro anjam midadim.
Ye nokteye jaleb ke dishab fahmidam ine ke raveshe zarf shostane ma kheili gheyre behine ast, in Holandie goft man zarfa ro mirizam too sink va oono por az aab o kaf mikonam va bad az ye modat zarfa ro dar myaram va khoshk mikonam, goft hatta aab ham nemikesham, manam goftam "Ok and that hasn't killed anybody yet!" khob shayad bazi vaghta beshe ye khorde az keyfyate bazi kara zad va sarfe jooyi dar vaght o manabe kard.
:)

2008-10-09T17:02:00.000-07:00

(عکس: ایستگاه اتوبوس نوشدان، سطل زباله)

emshab tasmim gereftam ta kami dar bareye zaboone Sanskrit bekhoonam va taghriban 3 sa'at cheshm az safheye monitor bar nadashtam, natijash ham in chizayee e ke inja neveshtam,
az wikipedia:

"Sanskrit is a member of the Indo-Iranian sub-family of the Indo-European family of languages. Its closest ancient relatives are the Iranian languages Old Persian and Avestan. Within the wider Indo-European language family, Sanskrit shares characteristic sound changes with the Satem languages (particularly the Slavic and Baltic languages), and also with Greek. It is a historical Indo-Aryan language, a liturgical language of Hinduism and other Indian religions,and one of the 22 official languages of India."

va man bad az 3 sa'at motaleye ye dictionary e Sanskrit be English in kalame haye jaleb ro peyda kardam:

Sanskrit - English - Notes
--------------------------------
shaakha - branch - shakheh
vetti - knows - (the exact swedish word for "know" is "vet")
vettha - know
vaari,aapah - water - aab
vaa - or
yauvana - Youth - javani
Yoga - effort - talash
yasha - success
mRita - dead - mordeh
maraNa - death - marg
muushhakaH - mouse - moosh
muurdhajaa - hair on head - moo
mushhTiH - fist - mosht
miina - The Zodiacal Pisces - borje Hoot, mahi
maatRi - Mother - Madar
pitRi - Father - Pedar
mahataa - Great - Mehin, bozorg
manu - father of human race
madira - wine - mey, sharab
bhraatRi - Brother - Baradar
bhuud - was - bood
bhuu - to be - boodan
budha - wise
balaa - force - niroo( balayaye tabii?)
bandii - prisoner - zendani, bandi
balavaan - powerful - porzoor, pahlavan
preshh - to send - ferestadan
paada - foot - pa
parNa - leaf - barg( just like "Par")
paraa - beyound - faraa
pancha - five - panj
niila - blue - abi,nili
niire - water - ab
niiruja - free from disease - salem, niroomand
naarikela - coconut - nargil
naada - sound - seda, neda
narka - Hell - jahannam( in Arabic Naar:Fire)
nakha - nail - nakhon
dhaav - to run - davidan
dve - two - do(2)
dvaara - door - dar
duurasthaM - far away - doordast
duura - far - door
duhitaa - daughter - dokhtar
diirgha - long - toolani
daaru - tree,wood - daar, derakht
dantaH - tooth - dandan
dadati - give, donate - dadan, bakhshidan
tanu - body - tan, badan
janma - birth - tavallod
jagan - world - jahan
chhid - to cut - boridan, chidan
chhurikaa - knife - chaghoo
chhatra - umbrella - chatr
chakShu - eye - chashm
chatvaari - four - chahar(4)
chakram - wheel, circle - charkh, dayereh
go - cow - gav
giita - song - taraneh
ke - who - ke, che kasi
kaarya - work - kaar
kaaryakartaa - worker - karegar, karmand
kaamaye - desire, wish - arezoo, kaam
kapota - pigeon - kabootar
kapaala - forehead, skull - pishani, jomjome( some Lorish accents: kapoo, kapoola)
aishvarya - desire for power
eka - one - yek
aatapa - heat - garma( aatash)
aagamana - comming - aamadan
ashhTa - eight - hasht
ashva - horse - asb
ashru - tears - ashk ha
ashana - food - khoraki, ghaza( we have in persian: aash, aashpazi,..)
anta - end - enteha, payan
angula - finger - angosht
angushhTha - big Toe - angoshte shast

zaheran in zaboon ba Farsi risheye moshtarek dare va hamoontor ke mishe did kalamati hastan ke shabihan be Sanskrit vali vagheyat ine ke tedade kalamate Englisi ke moshabehate ziaadi ba Sanskrit dashtan kheili bishtar bood. Kheili az kalamati ke ma estefade mikonim kamelan Arabi hastan va ye moadele gheire Arabi ham nemishe barashoon peyda kard va ya hads zad ke ghablan too Iran che kalameii estefade mishode.

Nokteye jalebe digei ke behesh fekr mikardam in bood ke har kalame chand milion bar az dahane adam ha kharej shode va ye jahayi taghir karde, in taghir key etefagh mioftade, vaghti ke Madar ba bachash harf mizade, moalem dars midade...?! Cheghadr tool keshide ke har loghat taghire shekl bede va chand bar taghir karde?! va hameye in adam ha ke in kalame ha ro estefade mikardan chi be sareshoon oomad?!

zabanshenasi bayad kheili reshteye jazzabi bashe
:)

2008-10-01T16:39:00.000-07:00

امروز دم غروب با دوستم لباس ورزشی پوشیدیم و رفتیم یه خورده دویدیم
امیدوارم وقت بیشتری برای ورزش بذارم، یه اتاق با میز پینگ پونگ هم کشف کردم که توی یکی از ساختمونای دانشگاهه که کنارساختمون آی تی قرار داره، هنوز وقت نشده برای بازی بریم

کلاسی که امروز داشتم و در واقع آزمایشگاه یا لب هستش مدلش یه جوریه که جدیدترین تکنولوژی ها رو توضیح می دن( مثل پارچه های رسانا) و بعد می گن برین یه چیزی بسازین که از این تکنولوژی استفاده کنه، در حد پروتوتایپه ولی باید مدارش هم پیاده سازی بشه و کار کنه. این روش نسبت به روش های سنتی تدریس توی دانشگاهای ایران یه روش مدرن محسوب می شه که صدالبته هزار برابر بهتره
هرگز فکر نمی کردم یه روز اینقدر به مهارت های دستی من بها داده بشه
:D

2008-09-27T12:42:00.001-07:00

cheshmam az khoondane pdf khaste shode va moosighie soofie kamkar ha dare pakhsh mishe, saramo mizaram o cheshmamo mibandam,
chand ta aks az zehnam oboor mikone, hame mochale mishan va be zamin mioftan, sahne avaz mishe va man ba lebase sefidi ke astin haye goshadi dare ba sedaye daf micharkham o micharkham, ba har zarbe sabok tar o saboktar misham, oonghadr sabok ke be rahati az jomjome oboor mikonam va biroon miam, az fazayee ke por az mahdoodiato negaranio omide door misham ..., kash hamishe biroon boodam az zehn!

2008-09-23T11:19:00.000-07:00

Dishab ta sa'te 9 too daneshkade boodam, yek proje marboot be darse AI ke avalin projeye JAVA e man ham bood ro bayad tamoom mikardam va email mikardam. daneshgahe IT in emkan ro be daneshjoo ha mide ke shabane roozi va 24*7 az emkanate danshgah estefade konan.
Az khooneye man ta daneshgaham Bus 31 har nim sa'at yek bar harkat mikone, inja barnameye daghighe harkate Bus ha moshakhase va too har istgah Bus haii ke tavaghof daran, masir va sa'ataye harkateshoon nasb shode. too bazi istgaha ye namayeshgare LCD nasb shode ke neshoon mide har Bus chand daghighe dige mirese be istgah, kholase man ke dishab varede istgah shodam didam 1 daghighe ro neshoon mide, shoroo kardam az 60 shomareshe makus, va vaghti adade 3,2,1 ro shemordam varede Bus shodam.

az doostam mamnoonam ke baram sa'at hadye gereftan, too Tehran hargez be fekre sa'at kharidan naboodam chon lazem nabood, va inja cheghadr be dard mikhore :)

2008-09-21T13:43:00.000-07:00

moteasefane fonte farsi nadaram va majbooram pinglish benevisam,
too in post ha say mikonam chizayi ke to in shahre farang be nazaram jaleb miaad va ehsasatam ro dar ghorbat ba digaran share konam!

chand rooze pish baraye kharid dashtam miraftam be forooshgahe Willys, ye pesare arab dasht kenare khyaboon Akardeon mizad, az kenaresh rad shodam, chand ghadam ke door shodam yadam oftad too in yek maah aslan geda nadidam va be kasi komak nakardam va hese ensandoostim erza nashode! bargashtam va 10 kron pool dadam behesh.

Ye sahneye jaleb ke gahi inja mishe did ine ke mardom ba sagashoon mian pyaderavi va ye kiseye pelastikie meshkie koochik ham too dasteshoon migiran va vaghti sageshoon pipi mikone, kham mishan va oono ba oon kise bar midaran! man ye zani ro didam ke yek sage kheili gonde dasht, az doostam porsidam age in kharabkari kone oonvaght ....!

2008-09-05T12:09:00.000-07:00

az inke fonte Farsi nadaram narahatam, vaghti laptop begiram avvalin kari ke mikonam ine ke fonte Farsi nasb mikonam va in post ha ro be farsi minevisam :P

emrooz Lynka harfaye jalebi mizad dar bareye in ke tooye Chek mardom chand ta lahjeye mokhtalef daran va oona gahi lahjeye hamdiga ro maskhare mikonan!
az ekhtelafate beyne mardome 2 ta shahre nazdike ham migoft ke tooye Iran in olgoo be tedade ziaadi tekrar shode

emrooz daneshgah naraftam chon dars nadashtam va tamame rooz ro khoone moondam ke kare kheili sakhti bood!

ye kami dar bareye daneshgaham tozih midam:

Ba vojoode in ke man az daneshgahe Chalmers paziresh gereftam va madrakam ro ham oonja be man mide amma mahale vagheiie tahsilam IT University Of Goteborg hastesh.
in daneshgah vaghean mesle yek Hotele 5 setare ast. Dar har tabaghe ashpazkhoone vojood dare ke toosh 10- 12 ta Microfer dare va ye dastgahe CofeeMachine majani, va tedade ziadi mug( Cup) ke bad az estefade mizarish tooye mashine zarfshooyi :D

har kelas 120 daghighe hastesh ke vasatesh ye break darim ke mirim va Cofee ya Tea ya Hotchoklate mikhorim

too har tabaghe fazahayi hast shabihe resturan baraye neshastan va motalee ya team work va fazahayi hast ba tedadi moble rahati va kousan shabihe lobye Hotel :D

Labratury haye kheili mojahaz darim ke az mikh va pich va choob gerefte ta anvae abzar haye dasti va barghi toosh mojoode

yeki az bache ha migoft parsal beheshoon laptope majani dadan ke emsal moteasefane khabari nabood :(

ba in tafasir hame chi baraye shokoofa shodan hast va omidvaram faghat Homesick nasham!

2008-08-30T10:39:00.000-07:00

doostaye golam, baradare azizam, khoonevadeye khoobam, delam baratoon tang shode vali rastesho bekhain alan baraye homesick shodan kheili zoode ;)

agar tah sigar ro zobale hesab nakonim Goteborg shahre tamizie, roodkhooye vasate shahr ro behesh migan Göta Älv( talafozesh yota alv) kheili zibast va be darya mire albate hanooz sahele darya ro naraftam chon vaght nashod amma Lynka( az jomhoorie chek, otaghe baghali) emrooz rafta bood va khaili khoshesh oomade bood, dar avaz man ba Afshan va Nahid raftam ye parke kheili khoshgel ke Fok va Panguin dasht, aksa ro ham daram mizaram roo picasa.

Dirooz ke az tram piade shodam ye pesar kochoolooye ahle Colombia oomad va porsid ke man Chalmers hastam yana, bad khodesho moarefi kard ke esmesh Kamolya bood, bad ham man esmamo behesh goftam va moteasefane bad az chand bar tekrar kardan natoonest talafoz kone daste akhar rezayat dad be in ke talafoze esmamo roo mobilesh record kone, zaheran in Espanish ha ham mesle Swedi ha talafoze "Z" nadarn :( gamoonam asmam inja mishe Atsadeh!

Ye chize jalebe dige in Lynka hastesh, dokhtare blonde oroopaye sharghi, bahal o kam harf....

dirooz dar bareye moohash porsidam ke range tabiie ya na, goft tabiie va goft ke tooye mamlekhateshoon be in range moo alagheii nadaan va migan mesle Urine( edrar) mimoone, man ba taiob behesh goftam:

Lynka, if you were in Iran all the Iranian boys would die for you!

va oon goft ke age manam dar Perag bodam hamin etefagh mioftad :)

dishab ke dasht be mehmoonie daneshgaheshoon miraft goft:
I am a poor girl from east Europe, I hope somebody would like me and invite me for something!

27 August, 2008

2008-08-27T13:59:00.000-07:00

emrooz pas az chandin rooz bedoone Internet boodan movafagh shodam chand khat benevisam.
Vaghti havapeyma be zamin neshast ke man hanooz az tamashaye manazere zibaye havayie Gotenburg sir nashode boodam, ye alame daryache va sarsabzi haye atrafeshoon
mosafera be eftekhare parvaze khoob va forood dast zadan va ma kam kam pyade shodim
hich tasavori az hich chiz nadashtam, shayad shabihe roozi ke baraye dars khoondan be Tehran rafte boodam, hava binazir bood, asemoon abi va tekehaye abre sefid

khosh shans boodam chon Natalie oomade bood va esmam ro rooye ye kaghaz gerefte bood too dastash.
ba mashine ghermeze ghashangesh mano az khyaboonaye royayi be khooneye royayitar resoond
ye mahaleye aroom va sabz ba khoone haye vilayie por az gol ha ye ghashang, va khalvat!

Natalie va Afshan kheili komak kardan va dar har zamineyi mano rahnamayi kardan, makhsoosan ke afshan hamdaneshgahime.

asr ba Natalie raftam az forooshgahe Willys kharid kardam va lazzat bordam,
otagham kheili no va tamize ba kaghaz divarie khoshgel va kafe parket

dirooz sobh headphone ro tooye goosham gozashtam va biroon raftam ta atraf ro shenasayi konam, hava abri bood va nam nam baroon mioomad, porsoon porsoon be Coop Konsum residam va ye Karte Transport gereftam ta betoonam az systeme hamlo naghle omoomi estefade konam,
too raahe bargasht hesabi khis shodam va kafsham pore aab shod,
asr ba Afshan gharar gozashtam ke berim kharid chon aakhare haraje, kafsh lazem dashtam, oonam chizi ke monasebe in havaye barooni bashe,
savare Bus shodam va raanande ke Radio Farda goosh midad, hatman Irani bood.
Shahr por bood az Tram va Bus va tedade kami Savari ke hame mesle ye sa'at be nobat poshte cheragh mi istadan va harkat mikardan, line piade ro va docharkhe ham jodast,
Aksare mardome shahr kalle zard hastan va be nodrat khareji hast, tako took Japoni, Siah ya Irani ham dide mishe,
City Center kheili jazzab bood, forooshgahaye kheili khoshgel va albate mahsoolate khoob va jazzab, ye boot kharidam be gheimate 150 Kron, taghriban 23 toman, ke baes shod emrooz dar aaramesh az sobh ta asr donbale karam basham ...
emrooz too daneshgah chand sa'ati neshaste boodam va hamintor daneshjoo haye jadid mioomadan va ba ham chand kalame harf mizadim, ma Irani ha dar aksariat boodim va hese khoobi bood ke ba ham migoftimo mikhandidim, ye dokhtare ahle Greace tefli tanhayi oomad chand ta soal porsid va sari raft, amma ma be soorate Feel at home koli oonja pelas boodim

:-) felan ke pool daram va hame chi shirine

farda too daneshgah ye gerde hamayi hast baraye daneshjoo haye Irani, man ham ba Afshan miram va bad gharare sham berim McDonald

ta bad

مرداد 1387، 20

2008-08-12T07:19:00.000-07:00

هفته پيش يه روز صبح مثل هميشه از خونه اومدم بيرون تا پياده روي پانزده دقيقه اي مو داشته باشم و برم سر كار
كوله پشتي رو يه وري انداختم روي دوشم و راه افتادم
چند قدم كه از خونه دور شدم و پيچيدم توي يه كوچه ديگه متوجه شدم كه يه گربه گنده داره دنبالم مياد
كمي قدما مو تند كردم، گربه هم سرعتش رو زياد كرد
ايستادم، اون هم ايستاد
كم كم شروع كردم به احساس ناراحتي و ترس كردن
توي كوچه هيچ كس نبود
شروع كردم به دويدن، گربه هم دويد
دوباره ايستادم و محكم بهش گفتم پيشته
يه قدم عقب رفت و ايستاد و با شيطنت همچنان به من نگاه مي كرد
حالا ديگه آروم دنبالم مي اومد و من هر يه قدم كه بر مي داشتم بر مي گشتم بهش نگاه مي كردم ببينم چه مرگشه
بالاخره فهميدم! جهت نگاهش رو دنبال كردم و پيدا كردم!
بند كوله من بلند بود و داشت پشت سرم در نزديكي زمين تاب مي خورد و چون يه وري انداخته بودم به زمين هم نزديكتر شده بود
گربه بازيگوش توجه اش به فركانس نوساني بند كوله من جلب شده بود و مي خواست بازي كنه